Mijn man en ik hebben de laatste tijd nogal wat problemen en ik denk dat ik nu eindelijk een groot irritatie gevoel die ik niet meer kan negeren. Onlangs vierden we onze trouwdag, een moment dat ik zorgvuldig had voorbereid om hem een bijzondere verrassing te geven. Hij is namelijk gek op Dungeons and Dragons, dus ik besloot hem te verrassen met een prachtige set.
Een cadeau uit liefde
Ik had de nieuwste boxset besteld, een speciale dobbelset en als klap op de vuurpijl vier met de hand geschilderde figuren voor zijn campagne. Het hele cadeau kostte me ongeveer 600 euro.
Voor ik alles kocht, had ik zelfs zijn vrienden geraadpleegd om er zeker van te zijn dat ik niet werd opgelicht; zij verzekerden me dat op maat gemaakte figuren echt zo duur zijn. Na zes maanden sparen had ik alles mooi ingepakt en kon ik niet wachten om het hem te geven.
Het moment van de waarheid
Op de dag van onze trouwdag besloten we om eten te bestellen en samen thuis te dineren. Ik gaf hem vol enthousiasme mijn zorgvuldig samengestelde cadeau. Tot mijn verbazing kreeg ik een envelop terug. Verward en een beetje huiverig opende ik hem.
Het bleek een pakket te zijn voor een naamswijziging. Voor wat context: ik had mijn achternaam nog niet veranderd omdat ik nog studeer en horrorverhalen had gehoord over mensen wiens financiƫle steun werd afgewezen omdat de naam niet overeenkwam. Ik had hem duidelijk verteld dat ik nog even wilde wachten met de naamsverandering vanwege deze zorgen.
Een onverwachte teleurstelling
Het voelde als een klap in mijn gezicht: hij negeerde mijn zorgen over mijn financiƫle steun, het cadeau was niet eens ingepakt en het was een van de goedkoopste pakketten, ter waarde van slechts 80 euro. Bovendien zou ik zelf nog moeten betalen voor een nieuwe ID, paspoort, enzovoort.
Terwijl hij dolenthousiast foto’s maakte van zijn cadeau, zat ik daar, gebroken. Hij vroeg uiteindelijk of ik zijn cadeau leuk vond. Er knapte iets in mij en ik vertelde hem dat ik het een waardeloos cadeau vond zonder enige planning of moeite, terwijl ik zoveel had gespaard en iets heel persoonlijks voor hem had laten maken.
Ruzie en reacties
Hij werd meteen boos en zei dat zijn achternaam een waardig cadeau was en dat ik ondankbaar en materialistisch was. Hij zei dat ik nooit een specifieke prijslimiet voor cadeaus had aangegeven en dat hij iets betekenisvols gaf. Woedend gooide ik de envelop op tafel en sloot mezelf op in onze kamer.
De nasleep
Niet lang daarna belde zijn moeder me op en noemde me ontzettend onbeleefd omdat ik had gezegd dat zijn achternaam een waardeloos cadeau was. Ik vertelde haar dat ze het mochten houden, aangezien ik het niet meer wilde. Maar nu zit ik hier, twijfelend: ben ik fout?
Wat vind jij? Laat het ons weten door een reactie op Facebook achter te laten.
