Het leeghalen van het huis van haar overleden moeder was een zware taak voor Annemarieke. Een halfjaar later gebeurde er echter iets heel bijzonders.
Een zware klus
Annemarieke (58) vertelt: “Nadat mijn moeder was overleden, kwam het onvermijdelijke moment dat haar huis moest worden leeggehaald. Wat een klus, zo vers in de rouw helemáál. Het viel me zwaar. Aan alles wat er door mijn handen ging, en dat was nogal wat, kleefden herinneringen. Ongelooflijk hoeveel je bij elkaar kunt verzamelen in een mensenleven.”
Ze besloot om een systeem aan te houden met vier hoeken: weggeven, naar de stort, naar de kringloopwinkel en meenemen naar haar eigen huis. “Een overzichtelijk systeem, maar de enorme sorteerklus maakte ook dat ik niet opschoot.
Alle spullen hadden zo hun eigen verhaal. Ik kwam in tijdnood om de boel op orde te krijgen voordat de makelaar erin kwam met de fotograaf.”
Het laatste kastje
De laatste dagen gingen minder zorgvuldig. “Getergd door vermoeidheid werd ik geholpen door een lieve vriend. ‘Wat wil je hiermee?’ vroeg hij elke tien minuten. Onder het mom van ‘je kunt niet alles bewaren’, hoorde ik mezelf steeds vaker zeggen: ‘Doe maar gewoon weg.’
Het huis was helemaal leeg, op het allerlaatste kastje na. Daarin trof ik het servies aan dat ik al jaren niet meer had gezien, maar waarvan ik alle details nog kende. Hoe ik erbij was als kind toen ze het kocht in dat kleine winkeltje in Rotterdam, hoe het alleen tevoorschijn kwam bij speciale gelegenheden.”
Met emotie vouwde ze elk schoteltje zorgvuldig in oude kranten. “Het zat erop. ‘Het mag weg,’ zei ik tegen de vriend.”
Een bijzondere vondst
Zes maanden later was Annemarieke voor het eerst in tijden weer eens een rondje neuzen in de kringloopwinkel. “Richting de kassa liep ik langs een vitrinekast. Wat precies mijn aandacht trok, weet ik niet, maar onder een dun laagje stof stond op het bovenste glazen plankje het servies van mijn moeder.
Tranen verzamelden zich in mijn oogkassen. ‘Hoeveel kost het?’ vroeg ik de winkelmedewerker. Voor veel te veel geld nam ik het servies gewikkeld in nieuwe oude kranten mee naar huis. Het staat nu uitgestald in mijn kast. Misschien dat ik het ooit weer opberg, maar voor nu is het een tastbare herinnering aan mijn moeder.”
Wat vind jij? Laat het ons weten door een reactie op Facebook achter te laten
