Het is een zaak die in Marken en ver daarbuiten jarenlang bleef doorsudderen: de dood van de 14-jarige Tamar, gevonden langs de Zeedijk in de zomer van 2020. Deze week kwam er een nieuw hoofdstuk bij, met een uitspraak die voor veel mensen moeilijk te plaatsen is.
In de rechtbank in Haarlem stond een 33-jarige automobilist terecht die die nacht met zijn auto over de plek reed waar Tamar lag. Het Openbaar Ministerie zag reden voor straf, maar de rechter keek uiteindelijk anders naar de feiten.
Wat de rechtbank nu heeft beslist
De rechtbank in Haarlem heeft Jamal T. volledig vrijgesproken. Daarmee veegt de rechter zowel de eis van het Openbaar Ministerie van acht weken gevangenisstraf als een eerder opgelegde boete van 1500 euro van tafel.
Ook hoeft T. geen schadevergoeding te betalen aan de ouders van Tamar, die daar wel om hadden gevraagd. Volgens de rechtbank kan hem strafrechtelijk niets worden verweten in de omstandigheden van die nacht.
Een nacht die eindigde langs de Zeedijk
In de nacht van 24 op 25 juli 2020 liep Tamar weg na een ruzie thuis. Uren later was ze nog niet terug, waarna haar ouders de politie inschakelden en een zoektocht op gang kwam.
Later die nacht werd haar lichaam gevonden in de berm langs de Zeedijk, de provinciale weg tussen Monnickendam en Marken. Wat er precies in de uren daarvoor gebeurde, is sindsdien onderwerp van onderzoek en discussie.
De witte Mazda en de verklaring van de inzittenden
Onderzoek leidde naar een witte Mazda met Duits kenteken. De auto bleek eigendom van Jamal T., een in Duitsland wonende Irakees. In de auto zaten die nacht in totaal vier personen.
T. verklaarde dat hij en de anderen dachten dat ze een dier hadden geraakt, bijvoorbeeld een hert. Ze zouden geen meisje hebben gezien. De rechtbank zegt geen reden te hebben om aan die verklaring te twijfelen.
Waarom ‘onoplettend’ hier niet genoeg was
Een belangrijk punt was de vraag of de bestuurder onoplettend was. Volgens de rechtbank keek T. mogelijk ongeveer 2,5 seconde op zijn navigatie vlak voor de aanrijding, maar dat is niet automatisch roekeloos.
De rechter woog mee dat het midden in de nacht was, met helder weer en weinig verkeer. Langs de Zeedijk waren geen huizen en er lag geen direct aangrenzend fiets- of voetpad, wat de kans op voetgangers kleiner maakt.
Snelheid, remmen en de positie van Tamar
Experts schatten dat T. ergens tussen de 50 en 80 kilometer per uur reed, waar 80 de maximumsnelheid is. De rechtbank vindt daarom niet dat er sprake was van ‘te hard’ rijden op zichzelf.
Cruciaal is bovendien de conclusie uit het onderzoek dat Tamar op het moment van de aanrijding al op de weg lag. Volgens de rechter is het niet zeker dat extra oplettendheid in die paar seconden het ongeluk had kunnen voorkomen.
Doorrijden na de klap: strafbaar of begrijpelijk?
Ook het doorrijden na de botsing kwam aan bod. De rechtbank acht aannemelijk dat T. er echt vanuit ging dat hij een dier had geraakt, gezien de situatie, de inschatting van de inzittenden en de schade aan de auto.
Daarom kan hem volgens de rechter ook niet worden verweten dat hij niet stopte om hulp te bieden. In strafzaken draait het uiteindelijk om wat je redelijkerwijs kon weten en verwachten op dat moment.
De discussie over verplaatsen en het DNA-onderzoek
Tamar werd half op de weg en half in de berm aangetroffen, terwijl ze op de weg is geraakt. Dat riep meteen vragen op: is ze na de aanrijding verplaatst? De ouders van Tamar bleven die mogelijkheid nadrukkelijk benoemen.
De rechtbank stelt dat er geen DNA van T. of de bijrijder op Tamar is gevonden, en ook geen DNA van Tamar in de auto. De rechter concludeert dat T. haar dus niet heeft verplaatst en sluit niet uit dat Tamar zichzelf (gewond) richting de berm bewoog.
Reactie van de familie: ‘bitter en moeilijk te bevatten’
De uitspraak komt hard aan bij de nabestaanden. Sébas Diekstra, advocaat van de ouders, noemde de vrijspraak ‘een bittere en moeilijk te bevatten uitspraak’. Volgens hem hoopte de familie dat de rechtbank anders zou wegen.
De ouders blijven ervan overtuigd dat Tamar na de aanrijding moet zijn verplaatst en dat alleen Jamal T. dat gedaan kan hebben. Diekstra stelt dat er volgens hen voldoende aanwijzingen zijn, en juist daarom voelt de uitkomst zo ongrijpbaar.
Wat deze vrijspraak betekent
Met de vrijspraak is de strafzaak in elk geval op dit punt afgerond, al kunnen partijen nog vervolgstappen overwegen binnen de grenzen van het recht. Voor de buitenwereld voelt het soms alsof een zaak “niet klopt”, maar juridisch telt bewijs.
En dat is precies waar dit dossier op blijft wringen: het verlies is onomstotelijk, maar de vraag wie waarvoor verantwoordelijk is, blijkt strafrechtelijk niet hard te maken. Wat vind jij van deze uitspraak? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: nos.nl
