Wie Carlo Boszhard de afgelopen maanden op televisie zag, had misschien het idee dat alles gewoon op rolletjes loopt. Drukke agenda, vaste glimlach, altijd energie. Maar achter de schermen blijkt het tempo een stuk zwaarder dan veel mensen denken — en juist nu lonkt er een stilte die hem onrustig maakt.
In een openhartig interview vertelt Carlo dat hij zich voorbereidt op iets waar je niet echt grip op hebt: de mogelijkheid dat het verdriet en de spanning van het afgelopen jaar pas binnenkomen zodra de laatste spot uitgaat. Niet meteen nu, maar straks, als er ineens niets meer ‘moet’.
Een voor Carlo ongewoon zware werkweek
Carlo is al langere tijd te zien in de musical Moulin Rouge in het Beatrix Theater in Utrecht. Voor musicalliefhebbers is dat een feest, maar voor iemand die vooral bekend is van televisie betekent het ook: een ander soort discipline en belasting, avond na avond.
Waar tv-opnames vaak bestaan uit losse draaidagen met veel pauzes en herhalingen, vraagt een musical iets anders: live presteren, geen tweede take en acht keer per week een volle voorstelling dragen. Carlo geeft toe dat het hem flink heeft uitgeput.
Stem, techniek en altijd scherp blijven
Volgens Carlo onderschatten mensen soms wat er allemaal achter zo’n rol schuilgaat. Het is niet simpelweg een ‘zware stem opzetten’. Er zit techniek achter die je moet blijven toepassen, anders hou je het gewoon niet vol, zeker bij dubbele speeldagen.
Naast de fysieke kant is er ook de mentale. Drie uur op een podium betekent: constant opletten, teksten, timing, tegenspel, publiek, energie. Carlo zegt dat je eigenlijk geen seconde kunt verslappen, omdat alles live gebeurt en meteen ‘echt’ is.
Privéverdriet terwijl het doek gewoon opgaat
Wat het vorige seizoen extra beladen maakte, is dat Carlo in dezelfde periode afscheid moest nemen van zijn vader. Alsof dat nog niet genoeg was, speelde er ook verlies in de familie: er moest afscheid worden genomen van een kat waar ze veertien jaar mee hebben geleefd.
En daar bleef het niet bij. Kort daarna overleed ook de andere kat. Het zijn van die gebeurtenissen die normaal gesproken je dagen stilzetten, maar in een musicalseizoen gaat het schema gewoon door: je staat op het podium, ook als je hoofd ergens anders is.
De voorstelling als houvast en afleiding
Carlo zegt dat het werk hem tegelijk ook heeft geholpen. Tijdens een voorstelling móét je er zijn, met je aandacht volledig op wat er gebeurt. Verdriet en zorgen kunnen niet de hele tijd naar voren komen, omdat je simpelweg geen ruimte hebt om af te dwalen.
Dat klinkt misschien afstandelijk, maar veel mensen herkennen het: doorgaan op routine, omdat het leven toch doordendert. In zijn geval betekende het dat hij, ondanks alles, een soort structuur hield. Alleen: die structuur valt straks weg.
Het moment ná de drukte kan het zwaarst zijn
Nu de laatste voorstellingen naderen, kijkt Carlo vooruit naar 2 augustus, wanneer Moulin Rouge voor hem eindigt. En precies daar zit de spanning: hij vraagt zich af of de echte klap misschien pas komt als het ineens stil wordt.
Hij hoort het vaker, zegt hij: mensen functioneren eerst op pure wilskracht en pas wanneer alles rustiger wordt, komt het verdriet alsnog naar boven. Of dat bij hem ook zo zal zijn, weet hij niet — maar hij houdt er rekening mee.
Nieuwe tv-plannen, maar ook behoefte aan rust
Normaal gesproken is de periode richting een nieuw tv-seizoen juist druk: vergaderingen, voorbereidingen, afspraken en repetities. Toch vertelt Carlo dat hij nu vooral verlangt naar iets anders: rust in zijn hoofd en weer een beetje overzicht.
Niet per se een grote reis, geen spectaculaire plannen, maar gewoon even ademruimte. Dat is opvallend voor iemand die bekendstaat om zijn drive en tempo. Juist daarom klinkt het door: hij merkt dat hij grenzen voelt.
Wat dit kan betekenen voor de komende maanden
Of er daadwerkelijk een mentale terugval komt, is niet te voorspellen. Het kan ook meevallen, of zich anders uiten dan hij verwacht. Maar het feit dat Carlo het hardop benoemt, laat zien dat hij zich bewust is van het risico van ‘te lang doordraaien’.
Voor zijn werk bij RTL en zijn tv-projecten kan dat gevolgen hebben, al is daar nu nog niets concreets over gezegd. In elk geval lijkt Carlo zichzelf de ruimte te willen geven om te kijken wat er gebeurt zodra het tempo zakt.
Een herkenbaar verhaal voor veel mensen
Het verhaal van Carlo raakt aan iets heel menselijks: hoe je soms eerst door moet, omdat het niet anders kan, en pas later voelt wat het eigenlijk met je heeft gedaan. Werk kan tijdelijk een reddingsboei zijn, maar ook een uitstelknop.
De komende periode wordt voor hem waarschijnlijk een overgang: van volle zalen en vaste ritmes naar stilte en tijd. Dat kan opluchten, maar het kan ook confronterend zijn. Volg jij Carlo, en herken jij dit soort ‘vertraging’ na een zware periode?
Laat vooral een reactie achter op onze social media: denk jij dat Carlo nu echt tot rust kan komen, of begint het verwerken pas als alles stilvalt?
Bron: mediacourant.nl
