Je zit samen op de bank, een rustige avond zonder bijzondere gesprekken. Dan valt ineens een naam. Geen grote aankondiging, geen zwaar moment. Gewoon een naam, bijna terloops uitgesproken. Toch voel je direct dat er iets verandert. Je maag trekt samen, terwijl je hoofd nog probeert bij te blijven. Het is geen lelijke naam, integendeel. Hij klinkt zacht, tijdloos en elegant. Maar voor jou draagt die naam een geschiedenis. Het is de naam van zijn eerste liefde, en dat besef zet alles op scherp.
Wanneer een naam meer wordt dan een woord
Je weet rationeel dat iedereen een verleden heeft. Jij ook. Liefdes die kwamen en gingen, herinneringen die vervaagden. Dat hoort bij het leven. Toch voelt een naam anders. Een naam gebruik je elke dag. Je fluistert hem, roept hem, schrijft hem.
Hij wordt onderdeel van je gezin, je ritme en je toekomst. Dat maakt het geen neutrale keuze. Het idee dat die naam verbonden is aan iemand uit zijn verleden, hoe lang geleden ook, maakt het voor jou beladen.
Jaloezie die je liever niet voelt
Wat je misschien nog wel het meest verrast, is het gevoel van jaloezie. Niet om een huidige dreiging, maar om iemand die al jaren geen rol meer speelt. Je kent haar niet, maar haar naam lijkt ineens tussen jullie in te staan. Alsof er ongevraagd een derde persoon meeluistert. Dat gevoel voelt ongemakkelijk en misschien zelfs kinderachtig. Je vraagt je af of je dit gevoel wel mag hebben, omdat het zo onlogisch lijkt.
Zijn blik op het verleden is anders
Wanneer je je twijfels uitspreekt, reageert hij oprecht verbaasd. Voor hem heeft de naam geen emotionele lading meer. Het is simpelweg een mooie klank, een naam die hij prettig vindt. Die relatie ligt ver achter hem, afgesloten en zonder restgevoelens. Hij leeft in het nu, met jou. Dat maakt je aan het twijfelen. Zie jij iets wat er niet is? Maak je het groter dan nodig?
De twijfel slaat naar binnen
Je begint jezelf vragen te stellen. Misschien projecteer je je eigen onzekerheden op iets onschuldigs. Misschien zoek je betekenis waar die niet bestaat. Je merkt dat je jezelf probeert te overtuigen. De naam is mooi. De afkortingen zijn lief. Het zou allemaal kunnen passen. Toch blijft dat knagende gevoel aanwezig. Hoe vaak je het ook beredeneert, je lichaam reageert sneller dan je hoofd.
Het draait niet om zijn verleden
Langzaam wordt duidelijk dat het niet echt om zijn eerste liefde gaat. Het draait om jouw gevoel van veiligheid en rust. Je wilt je dochter aankijken en haar naam uitspreken zonder dat er een ander verhaal meeklinkt. Zonder een herinnering die niet van haar is. Een naam moet voor jullie beiden goed voelen, niet alleen logisch kloppen. Dat besef geeft je helderheid, maar geen directe oplossing.
Gevoelens hoeven niet rationeel te zijn
Je realiseert je dat gevoelens niet altijd een verklaring nodig hebben. Ze zijn er, ook zonder logica. Zeker bij iets intiems als het kiezen van een naam voor je kind. Het gaat om vertrouwen op jezelf, zelfs als je het niet perfect kunt uitleggen. Dat maakt het gevoel niet zwak of overdreven. Het maakt het menselijk.
Luisteren naar jezelf als aanstaande moeder
Je komt tot de conclusie dat je je niet aanstelt. Je luistert naar een signaal dat belangrijk voor je is. Misschien betekent dat dat deze naam het niet wordt. Misschien vraagt het om een nieuw gesprek, met meer ruimte voor jouw kant. Wat het ook wordt, je weet één ding zeker. Als toekomstige moeder wil je beginnen met luisteren naar jezelf. Dat voelt niet alleen juist, maar noodzakelijk.
