In het leven van Frans Bauer lopen de grote momenten en de moeilijke gesprekken steeds vaker door elkaar heen. Terwijl de zanger volop geniet van nieuw familienieuws, speelt er tegelijk iets dat veel gezinnen herkennen: langzaam wennen aan veranderingen die je niet kunt tegenhouden.
Die combinatie van trots en verdriet klinkt door in wat Frans deze week vertelt over zijn moeder Wies. Zij woont sinds vorig jaar in zorgcentrum Fendertshof in Fijnaart en lijdt aan alzheimer, een ziekte die herinneringen soms genadeloos uitwist.
Een bezoek dat tegelijk warm en verwarrend is
Overgrootoma Wies heeft haar achterkleinzoon al gezien: Jan Jr., het zoontje van Jan Bauer en Danique. Alleen gaat zo’n ontmoeting niet meer zoals vroeger, omdat herkenning geen zekerheid meer is maar toeval.
Frans legt in Weekend uit dat zijn moeder het bezoek wel leuk vindt, maar dat het haar tegelijkertijd in de war brengt. Soms ziet ze de kleine Jan Jr. aan voor een van Frans’ eigen kinderen.
Terug in de tijd, zonder het zelf door te hebben
Volgens Frans gebeurt er iets wat bij alzheimer vaker voorkomt: mensen kunnen terugvallen op oudere, diep opgeslagen herinneringen. In Wies’ hoofd schuift de tijd dan als het ware terug, waardoor ze denkt dat ze naar een eerdere periode kijkt.
“Dus ze gaat dan terug in de tijd en denkt dat kleine Jantje mijn Jantje is”, vertelt Frans. Ze beseft wel dat er een baby is, en dat vindt ze prachtig, maar het blijft ook pijnlijk confronterend.
Sommige herinneringen blijven verrassend scherp
Toch is het niet alleen verlies, merkt Frans. Juist omdat Wies soms moeiteloos verhalen uit haar jeugd kan navertellen, ziet hij ook hoeveel er wél blijft zitten. Die momenten kunnen ineens heel helder en mooi zijn.
Frans vertelt dat sommige jeugdherinneringen nog echt kloppen, alsof ze gisteren zijn gebeurd. Tegelijk zijn er ook momenten dat Wies dingen door elkaar haalt en denkt dat iets nú plaatsvindt, terwijl dat niet zo is.
LEES OOK:Ze dacht dat ze griep had, maar werd wakker met een onvoorstelbare nachtmerrie
Elke keer een beetje meer afscheid
Frans verzwijgt niet dat het hem raakt. Alzheimer is niet één klap en dan klaar; het is een proces waarin je iemand stukje bij beetje ziet veranderen. En dat geldt niet alleen voor degene die ziek is.
“Het is een klein beetje afscheid, iedere keer weer meer”, zegt hij. Die zin voelt voor veel families herkenbaar: je bent er nog, je ziet elkaar, maar de vanzelfsprekendheid van vroeger verdwijnt langzaam uit beeld.
Opa worden zet het denken aan tijd op scherp
Het nieuwe hoofdstuk als opa maakt dat Frans anders naar de toekomst kijkt. Hij zegt dat je op zo’n moment extra beseft dat het leven niet eeuwigdurend is, en dat je tijd niet eindeloos kunt opsparen.
In het weekblad piekert hij hardop: als je opa wordt, reken je ineens vooruit. Hopelijk nog dertig, vijfendertig jaar. “Niemand wordt eigenlijk honderd,” stelt hij nuchter. Dus wil hij er alles uithalen.
Vol gas voor shows, familie en herinneringen
Die gedachte wordt bij Frans geen somber verhaal, maar een soort plan. Hij wil de komende jaren bewust kiezen voor leuke dingen en momenten die blijven hangen, juist omdat hij ziet hoe kwetsbaar herinneringen kunnen zijn.
Frans vertelt dat hij tegen zijn kinderen heeft gezegd dat hij er de komende tien jaar nog alles uit wil halen: leuke shows maken, genieten, en met de kleinkinderen door pretparken “heen scheuren”. Ze zullen weten dat ze een opa hebben.
Wel betrokken, niet fulltime opa en oma
Tegelijk wil Frans ook eerlijk zijn over de praktische kant. Hij en Mariska zullen niet de rol van fulltime opa en oma op zich nemen, liet hij eerder al weten in gesprek met Shownieuws.
De balans lijkt voor hem belangrijk: er zijn voor de familie, maar daarnaast ook blijven doen waar hij energie van krijgt. Juist die combinatie zorgt ervoor dat hij er echt kan zijn op de momenten die tellen.
Een verhaal dat bij veel gezinnen binnenkomt
Het verhaal over Wies raakt aan iets groters dan alleen het leven van een bekende Nederlander. Alzheimer en dementie zitten in heel veel families, vaak achter voordeuren waar mensen er niet elke dag over praten.
Misschien is dat ook waarom Frans’ woorden blijven hangen: het is liefdevol, eerlijk en herkenbaar tegelijk. Wat vind jij: moeten we in Nederland vaker open praten over dementie en wat het met families doet? Laat een reactie achter op onze socials.
Bron: shownieuws.nl
LEES OOK:Flinke plensbuien onderweg: vooral deze twee provincies krijgen het zwaar
