Volgens de specialisten zou het derde kind van Charlotte (39), getrouwd met Johan (44) en al moeder van Liv (10) en Jet (8), een jongen zijn. Maar de baby bleek een meisje te zijn, Lotte. En hoewel Charlotte enorm veel van haar houdt, voelt ze na een half jaar nog steeds een zekere teleurstelling.
Verwarring door de kinderwagen
“Mijn kinderwagen in ‘royal blue’ zorgt bijna elke dag voor verwarring. Als iemand Lotte erin ziet liggen, krijg ik verbaasde blikken. Of er wordt gevraagd: ‘Hoe heet hij?’ Op mijn antwoord ‘Lotte’ wordt dan altijd verwonderd gereageerd.
Je verwacht zo’n stoere blauwe buggy niet bij een zachtroze gehulde meisjesbaby met een grote strikhaarband om haar hoofd. Maar die wagen stamt uit de maanden waarin ik er nog 100% van overtuigd was dat ik een jongen kreeg en mijn ouders nog dachten dat hun lang gekoesterde wens – een kleinzoon – in vervulling ging.”
Blijdschap en teleurstelling
“Mijn ouders waren zo blij met de gedachte aan een kleinzoon dat ze alles uit de kast hadden getrokken: van rompertjes, spijkerbroeken en sneakers tot boxkleden en voetballen. En dus ook de kinderwagen, die te kostbaar was om weer van de hand te doen toen hij minder bleek te passen bij het geslacht.
Daarom gebruik ik hem gewoon, met Lotte erin. Ik heb alleen een fuchsiaroze luiertas gekocht om ‘m wat op te leuken. Alle andere genderspecifieke kraamspullen liggen nu allemaal in een doos op zolder. In onze familie is mijn jongste zus nog de enige hoop dat er ooit toch nog een keer beschuit met blauwe muisjes wordt gegeten.”
Dominante vrouwenlijn
“Laat ik vooropstellen dat ik dolgelukkig ben met mijn derde dochter. Alle clichés zijn waar: ik zou Lotte nooit meer willen missen en ben sowieso heel blij dat het ons überhaupt gegeven was een derde kind te mogen krijgen.
Ik besef goed dat er genoeg vrouwen zijn die er alles voor zouden geven moeder te mogen worden, ongeacht het geslacht. Ik heb zelf een keer een miskraam gehad en dat vond ik verschrikkelijk. Maar toch, ik kan niet ontkennen dat het een bittere pil is dat Lotte geen jongetje is. Iets dat tijdens mijn zwangerschap door de specialisten werd voorspeld en bovendien onze grootste wens was.”
Omringd door vrouwen
“Ik ben altijd omringd geweest door vrouwen. Ik heb drie zussen, waarvan twee een eeneiige tweeling zijn, en verder heb ik alleen maar nichtjes. Mijn vader, man en zwagers zijn de enige mannen. Op de een of andere manier is de vrouwenlijn dominant in de familie. Mijn jongste zus heeft nog geen kinderen, maar mijn andere zussen en ik hebben alleen maar meisjes gekregen.
Na onze dochters Liv en Jet was in principe mijn kinderwens vervuld, maar Johan wilde graag een derde. Hij is stapeldol op zijn meiden, maar fantaseerde over een zoon met wie hij kon voetballen en fietscrossen.”
Hoop op een zoon
“Liv en Jet zijn namelijk ook nog eens typische meisjesmeisjes. Ze houden van paardrijden, ballet, Frozen en bloemetjes plukken en zijn geen rouwdouwers. Johan komt juist uit een familie met veel meer mannen en droomde over een kleine ‘mini-me’. Johan gooide regelmatig een bal op: hoe leuk zou het zijn als er nog een klein binkie zou rondlopen in ons gezin?
Zijn broer was net weer vader geworden van een jongen en ik zag hoe hij naar dat knulletje keek. Ik gunde hem een zoon en toen Jet hele dagen naar de kleuterschool ging, viel ik in een gat. Het verlangen naar een baby werd ook bij mij aangewakkerd.”
Blij met een zwangerschap
“Deze keer duurde het veel langer dan bij de eerste twee om zwanger te worden. Ik was ook al een paar jaar ouder en daardoor minder vruchtbaar. En tussendoor kreeg ik nog die miskraam.
Dus ik was door het dolle toen er twee streepjes op de zwangerschapstest verschenen en de zwangerschap vervolgens goed bleef gaan. Johan had bij elke zwangerschap stiekem op een zoon gehoopt, maar bij deze laatste kwam hij openlijk voor zijn wens uit.”
Blauwe wolk
“Alle voortekenen leken gunstig. Vanaf het eerste moment was ik ánders zwanger. Ik werd al misselijk toen ik amper twee dagen over tijd was en ben zeker vier maanden ellendig gebleven. Dat had ik bij mijn dochters nooit gehad.
Ook was ik in no time heel dik en droeg ik mijn buik naar voren in plaats van rondom, zoals bij mijn eerdere zwangerschappen. Dit moest wel een jongen zijn, riep iedereen in mijn omgeving.”
Misdiagnose
“Bij zestien weken liet ik al een pretecho maken in een speciale kliniek, omdat ik het geslacht zo graag wilde weten. Een maand later werd het door mijn eigen verloskundige bevestigd: op de echo was overduidelijk een piemeltje te zien, we kregen inderdaad een babyboy! Dat was het moment voor ons om los te gaan met kinderchampagne (voor mij) en het echte werk voor Johan en onze familie.
Vanaf het moment dat we te horen kregen dat het een jongetje was, was Johan door het dolle. Hij vertelde het tegen iedereen die het maar wilde horen, maakte de baby al lid van de Ajax miniclub en timmerde een doel in de tuin.”
Een grote verrassing
“De schok was groot toen er tijdens de bevalling weer een meisje uitkwam. ‘Een gezonde, Hollandse meid!’, riep mijn verloskundige enthousiast terwijl ze Lotte omhoog hield. Ik was half versuft van de weeënstorm, dus haar woorden drongen niet meteen tot me door.
Maar Johan riep: ‘Nee, nee, dat kan niet!’ Maar ook hij moest bekennen dat er echt geen piemeltje te zien was. Ik snapte er niks van. Hoe kon dit nu een meisje zijn? Dat was niet de afspraak.
Ik beviel thuis, dus er kon ook geen sprake zijn van een babyverwisseling. ‘Tja’, lachte de verloskundige, ‘het komt wel eens voor dat dikke schaamlipjes er op een echo uitzien als een piemeltje.’ Wij konden er niet om lachen. We waren volledig in shock.”
Toekomstplannen
“Zo vroeg Johan laatst aan me of ik toch nog een zwangerschap zou willen overwegen. Ik schrok daarvan. Financieel zijn drie kinderen al een stuk duurder dan vier kinderen, maar net te doen. Met vier moeten we een andere auto kopen en kunnen we ook niet alle kinderen een eigen kamer geven.
Lotte slaapt nu nog bij ons, maar we gaan binnenkort de kamer van de oudste verbouwen en opsplitsen in twee kamers. Een vierde kind betekent een stapelbed en delen van een ruimte. Op zich geen drama, maar wel een consequentie. En wie zegt me dat de vierde wel een jongen zal zijn?”
“Nee, voorlopig wil ik het niet. Alleen als er een arts zou willen meewerken aan embryoselectie, waardoor we zeker zouden weten dat we een zoon krijgen. Dat heeft Victoria Beckham geloof ik wel gedaan, zo kreeg zij na drie zoons een dochter.
Maar dat was in een exclusieve kliniek in LA, iets wat voor ons normale mensen niet is weggelegd. Nee, ik denk dat we het bij deze drie gezonde meiden moeten laten. Ik heb alleen nog even wat tijd nodig om er helemaal aan te wennen.”
Wat vind jij van Charlotte’s ervaring met de onverwachte geslachtsverandering van haar derde kind? Laat het ons weten door een reactie op Facebook achter te laten.
Bron: Libelle
