Ouders willen het beste voor hun kinderen en doen hun uiterste best om hen zo goed mogelijk op te voeden. Maar iedereen maakt fouten. Opvoedkundigen vertellen over een veelgebruikte zin die je volgens hen beter niet tegen je kinderen kunt zeggen.
De wegloop-methode toepassen als ouder
Stel, je bent als ouder in de speeltuin, het zwembad, of het park en besluit dat het tijd is om naar huis te gaan. “Het is tijd om te gaan,” zeg je. Maar jouw kind negeert je en speelt rustig door. Herkenbaar?
Misschien heb je wel eens de volgende tactiek gebruikt: je doet alsof je wegloopt en zegt: “Oké doei! Dan ga ik alleen naar huis.” Meestal is dit het moment waarop kinderen “nee!” roepen en achter je aanrennen.
Hoewel deze methode werkt op de korte termijn, benadrukken opvoedkundigen tegen HuffPost dat je dit als ouder beter niet kunt doen. Vooral bij jonge kinderen kan dit averechts werken.
Peuters bedoelen het niet slecht
Opvoedkundige Tovah Klein legt uit dat peuters en kleuters geen tijdsbesef hebben. Ze leven in het hier en nu. Dat broer of zus moet worden opgehaald, het eten gekookt moet worden, of dat het bijna bedtijd is, snappen ze niet.
“De focus ligt op wat ze op dit moment doen.” Het is normaal dat peuters af en toe niet luisteren of dwarsliggen. Volgens opvoedkundigen Deena Margolin en Kirstin Gallant is dit een deel van hun ontwikkeling en tekenen van een gezonde groei.
“Het kan nuttig zijn om te onthouden dat je peuter niet ‘slecht’ of manipulatief is. Onafhankelijkheid en het verleggen van grenzen is slechts een deel van hun ontwikkeling.”
Weglopen is verlaten
Hoewel weglopen verleidelijk kan zijn, raden kenners het af. “De strategie werkt,” legt Klein uit, “omdat het eng voor ze is. Daarom rennen ze achter hun ouder aan. Geen enkel kind wil achtergelaten worden.
Zeker niet op deze leeftijd.” Wanneer je doet alsof je wilt vertrekken zonder jouw kind, geef je de boodschap dat je bereid bent om het kind in de steek te laten bij ongehoorzaamheid. “Na verloop van tijd kan die aanpak ongewenste gevolgen hebben,” aldus Margolin en Gallant.
Ouder moet er onvoorwaardelijk zijn
Een belangrijke basis tussen ouder en kind is dat een ouder er onvoorwaardelijk voor een kind is en zal zorgen. Door de wegloop-methode beschadig je het vertrouwen, volgens Klein. Kinderen groeien op tot zelfverzekerde en veerkrachtige mensen als zij weten dat ze altijd op hun ouders kunnen rekenen.
“Als we dreigen te vertrekken, leren we ze dat liefde en veiligheid voorwaardelijk zijn. Dit kan leiden tot een lage eigenwaarde, schaamtegevoelens en een patroon van gehoorzaamheid ter wille van het veiligstellen van liefde,” aldus Gallant en Margolin.
Wat werkt wel bij kinderen?
Liever niet weglopen dus. Maar wat werkt dan wel? In plaats van te verwachten dat een peuter kalmeert en redelijk is, moeten ouders kalm blijven en redelijk voor hem of haar zijn. Margolin en Gallant stellen voor dat je de gevoelens van je kind erkent.
Bijvoorbeeld: “Ik weet dat je wilt blijven spelen en dit is moeilijk,” maar vervolgens wel een grens trekt: “Het is tijd om nu te gaan.” Daarnaast tippen de opvoedkundigen om kinderen bij vertrek een keuze te geven. Bijvoorbeeld: “Wil je lopen of gedragen worden? Jij kiest.” Klein tipt om je kind een rol te geven, zoals: “Als we gaan, mag jij de tas dragen.”
Of laat je kind zelf een timer van 2 à 3 minuten instellen. Gaat deze af? Dan is het tijd om naar huis te gaan. “Ga dan rechtstreeks naar ze toe, help ze een speeltje op te bergen of stop met waar ze mee bezig zijn, en help ze weg te gaan – pak ze op of pak hun hand en loop met ze mee,” aldus Klein.
Grenzen bewaken of excuus maken
Rust bewaren, begrip tonen, sterk blijven en grenzen bewaken zijn belangrijk in dit soort situaties. Gallant en Margolin: “Ze kunnen van streek zijn, en dat is oké. Je mag grenzen stellen, en je kind mag zich daar boos over maken.”
Volgens de opvoedkundigen voelen kinderen zich veiliger als de ouder de leiding neemt, ook al zouden ze graag nog willen blijven, benadrukt Klein. En mocht je toch je geduld verliezen en misschien boos worden? Dan is er nog geen man overboord. Klein: “Kinderen zijn vergevingsgezind en relaties hebben ruimte om opnieuw verbinding te maken en te herstellen.”
Maak je je toch schuldig aan de wegloop-methode? Zeg dan het volgende: “Het spijt me dat ik zei dat ik zonder jou zou vertrekken. Dat zou ik nooit doen, ik was gefrustreerd. De volgende keer zal ik je helpen gaan.”
Wat vind jij van de wegloop-methode en de tips van opvoedkundigen? Laat het ons weten door een reactie op Facebook achter te laten.
