André Hazes en Monique Westenberg gingen ongeveer een jaar geleden uit elkaar zonder publiek moddergooien. Aan de buitenkant leek het vooral een volwassen keuze, eentje die ruimte moest geven aan rust en duidelijkheid in hun gezinssituatie.
Toch blijkt nu dat er achter die kalme breuk ook spanning en zorgen schuilen. Niet over een nieuwe ruzie, maar over iets dat voor beide ouders zwaarder weegt dan wat dan ook: hoe het met hun zoon Dré gaat.
Een breuk zonder drama, maar niet zonder pijn
Monique Westenberg is open over het feit dat het einde van hun relatie haar diep raakte. Zeker omdat André Hazes niet lang daarna opnieuw verliefd werd, dit keer op Noa Braaf. Dat maakte het verwerken er niet makkelijker op.
Tegelijkertijd bleef Monique vooral naar voren kijken voor hun zoon. In het magazine Fabulous Mama, waar ze een Solo Mom of the Year Award kreeg, zegt ze dat ze hoopt dat Dré later terugkijkt en voelt dat zij er altijd was.
De wens voor een ‘gewoon’ gezin bleef leven
Die onderscheiding is een compliment, maar het leven als alleenstaande ouder was nooit haar droom. Monique vertelt dat ze Dré liever een traditionele thuissituatie had gegund, met beide ouders onder één dak en een voorspelbaar gezinsritme.
Dat het anders liep, is pijnlijk, maar ook iets waar ze niet in wil blijven hangen. Ze probeert het om te buigen naar iets werkbaars: stabiliteit creëren, ook als de vorm van het gezin verandert.
Een knipperlichtrelatie met een laatste duidelijke keuze
André en Monique hadden ruim tien jaar een aan-uitrelatie. Voor buitenstaanders leek het soms alsof het altijd weer goed zou komen. Ook vorig jaar april, tijdens een vakantie naar Florida, oogde het gezin nog opvallend hecht.
Juist daar besloten ze het definitieve gesprek te voeren met hun zoon. De timing was niet toevallig: door samen op reis te gaan wilden ze laten zien dat ze nog steeds als ouders samen kunnen optrekken, ook na de breuk.
Afspraken over co-ouderschap en dagelijkse opvoeding
Na het besluit maakten André en Monique duidelijke afspraken over de opvoeding. In de praktijk komt veel verantwoordelijkheid bij Monique terecht, maar er is wel contact en afstemming, zeker over belangrijke keuzes rond school en welzijn.
Dat is ook nodig, want co-ouderschap draait niet alleen om een rooster. Het gaat ook om dezelfde taal spreken richting je kind, elkaar informeren en voorkomen dat een kind onbewust de ‘boodschapper’ wordt tussen twee huizen.
Zorgen om Dré: concentratieproblemen op school
Ondanks de ogenschijnlijke rust kwam er een nieuw aandachtspunt: Dré kreeg op school steeds meer moeite om zijn aandacht erbij te houden. Het bleek niet zomaar een fase, maar iets dat serieus genoeg was om verder te onderzoeken.
Volgens Monique werd uiteindelijk duidelijk dat Dré ADHD heeft. Dat nieuws bracht zowel opluchting als twijfel: opluchting omdat er een verklaring kwam, twijfel omdat elke stap daarna voelt alsof je als ouder over een drempel moet.
De keuze voor medicatie: emotioneel maar helpend
Monique vertelt dat zij en André samen besloten te starten met medicatie. Voor haar was dat niet zomaar een praktische beslissing. Ze beschrijft dat ze er emotioneel ‘ja’ tegen zei, omdat het zwaar voelt om een jong kind al pillen te geven.
Tegelijkertijd benadrukt ze dat Dré er veel baat bij heeft. Als medicatie helpt om rust in het hoofd te krijgen, kan dat voor een kind een wereld van verschil maken: op school, in sociale situaties en ook thuis.
Een team als ouders, ook zonder relatie
Wat Monique boven alles belangrijk vindt, is communicatie. Ze zegt dat co-ouderschap pas echt werkt als je normaal met elkaar kunt blijven omgaan: bij elkaar binnenlopen, elkaar kunnen spreken zonder spanning en zichtbaar samen aanwezig zijn.
Ze noemt als voorbeeld dat ze allebei langs het voetbalveld staan. Dat soort momenten zijn klein, maar voor een kind groot. Dré moet voelen dat zijn ouders nog steeds één team zijn, ook al zijn ze geen stel meer.
Nieuwe liefde en een ontmoeting die eraan komt
Inmiddels speelt er nog iets nieuws mee: er komt een ontmoeting aan tussen André’s nieuwe partner, Monique en Dré. Zo’n eerste moment is vaak spannend, juist omdat iedereen er het goede van wil maken.
Voor Dré kan het helpen als het rustig en respectvol verloopt, zonder verborgen strijd. Maar het vraagt ook om timing en tact: een kind moet niet het gevoel krijgen dat hij iets ‘moet kiezen’ of zich volwassen moet gedragen.
Waarom dit onderwerp zoveel losmaakt
Als bekende ouders iets delen over opvoeding, komt het extra binnen bij het publiek. ADHD en medicatie zijn onderwerpen waar veel ouders mee worstelen, en de twijfels die Monique beschrijft zijn herkenbaar voor gezinnen die hetzelfde meemaken.
Uiteindelijk is dit verhaal minder een showbizz-update en meer een inkijkje in hoe ingewikkeld moderne gezinnen soms zijn: liefde verandert, de vorm van het gezin verandert, maar de zorg voor een kind blijft het vaste middelpunt.
Vind jij dat bekende ouders dit soort persoonlijke onderwerpen juist wél moeten delen, of hoort dat achter gesloten deuren te blijven? Laat het weten op onze socials.
Bron: Story
