Voor een generatie muziekliefhebbers is Jan Keizer onlosmakelijk verbonden met herkenbare melodieën en een vertrouwde stem. Op 75-jarige leeftijd deelt hij nu een bericht dat diep snijdt. In een open gesprek spreekt hij over zijn gezondheid, die definitief is veranderd. De zanger vertelt dat hij uitgezaaide prostaatkanker heeft en dat artsen geen genezing meer verwachten. Zijn focus ligt voortaan op tijd winnen, waardigheid behouden en nabijheid van familie en muziek.
Confrontatie met de realiteit
Keizer vertelt dat hij enige tijd geleden hoorde dat de prostaatkanker is teruggekeerd. De ziekte, waarvan hij dacht afscheid te hebben genomen, bleek opnieuw actief. Die boodschap kwam hard aan en zette zijn leven in een ander perspectief. Inmiddels heeft hij zijn achtste chemokuur afgerond. Elke behandeling dwingt hem opnieuw na te denken over wat nog mogelijk is. De toekomst is onzekerder geworden dan ooit.
Heldere woorden van artsen
Volgens zijn behandelaars is volledige genezing uitgesloten. Dat nieuws bracht hij zelf nuchter onder woorden. “Ik word nooit meer beter.” Met die vaststelling accepteert hij een nieuwe realiteit. Hij spreekt over zijn gezondheid als iets dat nog kan worden opgerekt. Het draait niet langer om herstel, maar om kwaliteit. Die benadering helpt hem de situatie mentaal draaglijk te houden.
Uitzaaiingen vastgesteld
De kanker heeft zich verspreid naar zijn botten en longen. Ondanks die uitzaaiingen ervaart Keizer momenteel relatief weinig directe pijn. Regelmatige scans tonen zelfs een lichte afname van de plekken. Dat resultaat schrijft hij toe aan de chemobehandelingen. Het biedt voorzichtig perspectief, al blijft hij realistisch. De ziekte blijft aanwezig en onvoorspelbaar.
Zware tol van behandelingen
De keerzijde van die lichte verbetering is zwaar. Chemotherapie tast niet alleen kankercellen aan. Ook gezonde cellen krijgen harde klappen. Keizer merkt dat zijn lichaam hierdoor volledig uitgeput raakt. Het zijn vooral de behandelingen die hem breken. De fysieke impact is groter dan de ziekte zelf. Elke kuur vraagt meer herstel dan de vorige.
Ritme van chemokuren
Eens per drie weken ontvangt hij een nieuwe chemokuur, zolang zijn bloedwaarden dat toelaten. Vooral de eerste dagen daarna zijn slopend. Hij beschrijft die periode als extreem zwaar. Het voelt soms alsof hij “doodgaat”. Energie ontbreekt volledig en dagelijkse handelingen worden te veel. Overleven gebeurt dan uur na uur.
Tijdelijke opleving
Na enkele dagen treedt meestal lichte verbetering op. Hij kan dan weer iets meer. Toch vergelijkt hij zichzelf vaak met november, toen hij nog optrad. Het verschil voelt groot. Zijn lichaam is zichtbaar achteruitgegaan. De opeenstapeling van kuren eist zijn tol. Zowel fysiek als mentaal voelt hij de gevolgen.
Stem als houvast
Te midden van medische zorgen blijft één aspect overeind. Keizer kan nog spreken en zingen. Voor hem betekent dat alles. Zingen is altijd meer geweest dan werk. Het is identiteit en emotie. Dat zijn stem hem niet in de steek laat, geeft kracht. Het stelt hem in staat zich te blijven uiten, zelfs nu het tempo lager ligt.
Betekenis voor fans
Voor liefhebbers van BZN is dat een troostrijke gedachte. De stem achter talloze klassiekers klinkt nog. Muziek blijft een brug tussen artiest en publiek. Ook in moeilijke tijden behoudt hij die verbinding. Dat besef biedt hem rust. Zijn zang blijft een vorm van levenslust.
Onverwachte hereniging
Eind vorig jaar stond Keizer opnieuw met zijn oude bandleden op het podium. Tijdens een fandag in Volendam verscheen BZN onverwacht samen. Achttien jaar na hun afscheid was het moment intens. Keizer omschreef het later als “gewoon geweldig”. Hij voelde zich rijk dat hij dit nog mocht meemaken. Het optreden had grote emotionele waarde.
Definitief afscheid bevestigd
Tegelijk temperde hij verwachtingen. Een nieuwe tour kwam er niet. Hij wees op leeftijd en de hoge eisen van het repertoire. Het niveau van vroeger vraagt enorme inzet. Sinds 2007 trad BZN niet meer op. Met dit optreden gaven ze fans een laatste cadeau. Het was een warm, maar definitief afscheid.
Samen met Jan Smit
Eerder, in oktober 2024, stond Keizer al op het podium tijdens het Mega Piraten Festijn in Maaskantje. Daar zong hij samen met Jan Smit en Ancora. Ze brachten hun gezamenlijke single “Kameraden”. Het was de eerste keer dat ze dit nummer live speelden. Het moment voelde bijzonder en hecht.
Terugblik met lading
Achteraf krijgen die optredens extra betekenis. Wat toen voelde als een comeback, blijkt nu kostbare tijd. Zijn liefde voor zingen bleef onveranderd. De grote BZN-jaren lagen al achter hem. Toch bleef muziek hem trekken. Nu zijn ziekte centraal staat, kijkt hij anders terug. Elk podiumbezoek was waardevol.
Leven in het nu
Keizer leeft tegenwoordig tussen dankbaarheid en onzekerheid. Hij weet dat herstel uitgesloten is. Toch koestert hij dagen waarop hij zich goed voelt. Tijd met dierbaren krijgt andere betekenis. Kleine momenten wegen zwaarder. Zijn openheid over ziekte raakt velen. Het laat zien hoe kwetsbaar ook bekende gezichten zijn.
Blijvende stem
Zijn nuchtere houding blijft kenmerkend. De behandelingen vallen zwaar, maar hij verliest zichzelf niet. Muziek blijft zijn anker. Zijn stem draagt herinneringen en troost. Voor hemzelf en voor fans. Ook nu blijft hij zingen, zolang het kan. Dat maakt zijn verhaal pijnlijk, maar ook menselijk sterk.
