Het nieuwe seizoen van Married at First Sight roept bij veel kijkers vooral één gevoel op: verwarring. Niet omdat liefde ingewikkeld is (dat wisten we al), maar omdat sommige koppels zó mismatched lijken dat je bijna gaat twijfelen aan het hele idee achter het programma.
Toch blijft MAFS een kijkcijferhit. Mensen willen nu eenmaal zien of twee vreemden elkaar bij het altaar aankijken en denken: dit klopt. Of juist: wat is hier gebeurd? De scheidslijn tussen romantiek en reality is dun, en precies daar ontstaat de discussie.
Een uitspraak die veel losmaakt
Voormalig MAFS-expert Patrick van Veen, die inmiddels al twee jaar niet meer betrokken is bij het programma, heeft in een interview met Story een opvallende inkijk gegeven in hoe matches tot stand komen. En die inkijk is niet bepaald geruststellend.
Volgens Van Veen komt het namelijk voor dat er bewust koppels worden gevormd die níet goed bij elkaar passen. Niet omdat de experts het niet zien, maar omdat het programma simpelweg een bepaald aantal stellen nodig heeft om het seizoen te vullen.
Waarom het dit seizoen zo wringt
In het huidige seizoen valt het veel mensen op dat er weinig stellen zijn die echt lijken te klikken. In online reacties wordt vaak genoemd dat alleen Domenik en Ferenc nog een beetje als een logische match overkomen, terwijl de rest vooral botst.
Dat is opvallend, want MAFS presenteert zichzelf als een zorgvuldig proces met meerdere experts. Juist daarom voelt het voor kijkers soms alsof er iets niet klopt: hoe kan het, met zoveel kennis aan tafel, toch zo misgaan?
“Ik had soms maar vier goede matches”
Van Veen vertelt dat hij in zijn tijd bij MAFS ruimte kreeg om koppels samen te stellen op basis van geschiktheid. Alleen liep dat in de praktijk volgens hem regelmatig vast op één probleem: het aantal deelnemers dat de productie nodig heeft.
“Soms vond ik dat ik maar vier geschikte matches had,” zegt hij. Maar een seizoen met vier koppels zou te klein zijn voor het format. En dus moest hij volgens eigen zeggen alsnog extra stellen maken, ook als die match in zijn ogen niet klopte.
Als het format belangrijker wordt dan de match
Waar het publiek denkt dat het aantal koppels automatisch volgt uit het aantal passende kandidaten, zou het volgens Van Veen soms andersom werken: er móéten zes koppels komen, en dan worden die zes ook gemaakt.
“Dan kreeg ik de opdracht om er toch zes te maken,” zegt hij daarover. Dat betekent in de praktijk dat je in sommige gevallen twee mensen aan elkaar koppelt terwijl je eigenlijk al weet dat de kans op succes beperkt is.
MAFS als “experiment”
Wat zijn uitspraken extra opvallend maakt, is dat Van Veen ook zegt nooit volledig in het concept te hebben geloofd. Het idee dat je twee onbekenden blind aan elkaar koppelt en laat trouwen, noemde hij zelf altijd eerder een proef dan een garantie op liefde.
“Ik heb het programma zelf altijd een experiment genoemd,” stelt hij. Die zin is veelzeggend, omdat het precies verwoordt waarom sommige kijkers al jaren met een dubbel gevoel kijken: het is spannend, maar ook riskant.
Het voorbeeld dat kijkers niet loslaat
De onthulling sluit aan bij een verdenking die bij trouwe kijkers al langer leeft: dat sommige keuzes vooral gemaakt worden met het oog op dramatelevisie. Een veelbesproken moment dit seizoen was Sandra, die Rob bij het altaar afwees.
Sandra zou bij de experts hebben aangegeven dat ze niet valt op oudere en kale mannen. Toch werd ze gekoppeld aan Rob, die ouder is én kaal. Voor veel kijkers voelde dat als een bewuste mismatch, met voorspelbare spanning als gevolg.
Van Veen snapt Sandra’s “nee”
Van Veen zegt te begrijpen waarom Sandra uiteindelijk nee zei. Tegelijkertijd legt hij een opvallend detail bloot: in zijn jaren bij het programma vroeg hij deelnemers naar eigen zeggen juist níét naar uiterlijk voorkeuren.
Dat deed collega-psycholoog Radboud Visser, die ook niet meer bij MAFS betrokken is, volgens Van Veen eveneens niet. De gedachte daarachter: zodra je een wensenlijstje afvinkt, is er altijd iets dat niet klopt en volgt teleurstelling.
“Daar is Tinder voor”
Van Veen is in zijn kijk op voorkeuren behoorlijk stellig. “Je moet deelnemers niet vragen wat ze zoeken, daar is Tinder voor,” zegt hij. Met andere woorden: MAFS zou juist moeten draaien om karakter en dynamiek.
Bij Sandra zou wél om uiterlijke kenmerken zijn gevraagd, en juist daardoor werd het pijnlijk zichtbaar. “Op basis van haar wensenlijstje heeft ze niet gekregen waarnaar ze verlangde,” aldus Van Veen.
Wat betekent dit voor het vertrouwen in MAFS?
Als kijkers het gevoel krijgen dat matches soms worden “bijgevuld” om een seizoen rond te krijgen, raakt dat direct aan de geloofwaardigheid van het programma. Want dan kijk je niet meer naar een zoektocht naar liefde, maar naar een format.
Tegelijkertijd is het ook eerlijk om te zeggen: reality-tv is altijd een mix van oprechte momenten en televisie maken. De vraag is alleen waar die grens ligt, en of deelnemers genoeg worden beschermd wanneer het experiment mislukt.
De discussie is nog lang niet klaar
Van Veen’s uitspraken zetten de deur open naar een grotere discussie: hoeveel ruimte hebben experts echt, hoeveel bepaalt de productie, en wat mag je van deelnemers vragen? Vooral als er een huwelijk, camera’s en publieke reacties bij komen kijken.
Voor nu blijft MAFS vooral voer voor gesprekken aan koffietafels en in appgroepen. Denk jij dat het programma soms bewust verkeerde matches maakt, of hoort dit gewoon bij het risico van liefde op televisie? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: showblad.nl
