Op een plek waar ooit plannen werden gesmeed voor een gloednieuw televisieconcept, blikt Carlo Boszhard nu met verdriet terug op een dierbare collega. In Hotel De L’Europe in Amsterdam, hetzelfde hotel waar in 2019 de eerste ideeën voor The Masked Singer besproken werden, kwam het team opnieuw samen.
Niet om te brainstormen of te lachen, maar om stil te staan bij het overlijden van Loretta Schrijver. Wat ooit begon met een konijn in een masker eindigt nu met het verlies van een vrouw die het programma een ziel gaf.
Van twijfel naar succes: de eerste stappen van The Masked Singer
Carlo neemt je mee naar het prille begin, toen het succes van The Masked Singer nog allesbehalve zeker was. Samen met Ruben Nicolai, Gerard Joling, Buddy Vedder en Loretta Schrijver zat hij aan tafel. Het idee klonk op papier bizar: een beroemdheid in een pak zingt een liedje, en jij raadt wie het is. Terwijl anderen twijfelden, zagen zij de charme ervan in. Ruben bracht het team bijeen, en het enthousiasme groeide.
Opnames begonnen, en niemand wist nog of Nederland klaar was voor deze vorm van entertainment. Rintje Ritsma verscheen als springbok in de eerste aflevering. De spanning in de studio was voelbaar. Loretta, met haar typische observaties, merkte op: “Wat typisch dat u een bril draagt? Wat bent u eigenlijk, een antilope?” Gerard schaterde: “Een springbok!” De lachsalvo’s in de studio deden de spanning even vergeten. Wat begon als een gok, werd al snel een televisiehit.
Wat Loretta zo uniek maakte, was haar oprechte interesse. Ze wilde liever niet weten welke BN’er zich achter een masker verschool. Ze had meer oog voor het kostuum en het dier dat werd uitgebeeld. Dieren vond ze nu eenmaal leuker dan mensen, iets wat haar karakter zo puur maakte. Door die houding werd het programma volgens Carlo ook echt beter. Loretta gaf het luchtigheid, humor en vooral warmte. Dat zij ooit grappend gelijk had over de springbok – een middelgrote antilope – typeert haar scherpzinnigheid en humor.
Ze was niet alleen een publiekstrekker op het scherm, maar ook de motor achter de schermen. Carlo noemt haar de ster van de show, maar vooral ook de leukste collega die je je kunt voorstellen. In haar aanwezigheid bloeide iedereen op.
Een strijd in stilte: Loretta’s veerkracht achter de schermen
In het vierde seizoen kwam Loretta’s strijd tegen ziekte pijnlijk dichtbij. Ze nam Carlo apart en vertelde hem over haar gezondheidsproblemen. Ondanks vermoeidheid en lichamelijke ongemakken bleef ze komen, bleef ze stralen. Het programma bood haar troost, een tijdelijke ontsnapping aan de werkelijkheid van behandelingen en ziekenhuizen. The Masked Singer werd haar veilige haven, een wereld vol kleur, muziek en magie.
Zelfs in haar laatste seizoen stond Loretta vol liefde stil bij de karakters die haar raakten: de Egel, de Baviaan en Pegasus. Achter de schermen voelde je haar kracht. Haar tranen vloeiden niet uit zwakte, maar uit oprechte emotie en verbondenheid met het programma. “Het is te mooi,” zei ze, “de beste show van de wereld.” Haar woorden klonken als een omhelzing, een laatste ode aan wat haar zoveel vreugde gaf.
Een leegte die niet snel opgevuld wordt
Na haar overlijden bleef het team verweesd achter. Hotel De L’Europe, ooit het toneel van hun creativiteit, voelde nu koud en stil. Carlo denkt terug aan hun momenten samen, hun grappen, hun gedeelde liefde voor absurditeit én voor dieren.
Hij besluit zijn eerbetoon met een beeld dat troost biedt: “Als daarboven in de hemel geen dieren zijn… nou dan zwaait er wat, roep ik. En zo wel, dan zit Loretta tussen de egels, kippen, katten en honden bovenop de rug van Pegasus. Het paard dat ons, net als jij, vleugels gaf.”
De woorden zijn liefdevol, vol respect en diep doorleefd. Ze laten je voelen wie Loretta werkelijk was: iemand die licht bracht, ook in donkere tijden. Haar invloed op het programma, op haar collega’s en op de kijkers blijft nog lang bestaan.
Laat het ons weten in de reacties op Facebook.
