Astrid Holleeder staat voor veel mensen symbool voor volhouden. Ze werd een bekend gezicht door haar rol in het grote strafproces rond haar broer Willem Holleeder, maar haar verhaal begon al lang daarvoor, ver buiten de spotlights.
In een openhartig interview kijkt ze terug op haar jeugd en noemt ze herinneringen die nog altijd doorwerken. Niet om sensatie te zoeken, maar om te laten zien wat er achter die ogenschijnlijke kracht schuilgaat.
Een leven dat al vroeg ingewikkeld werd
Wie Astrid volgt, ziet vaak een vrouw die controle en helderheid uitstraalt. Toch vertelt ze dat haar basisgevoel van veiligheid al op jonge leeftijd scheuren kreeg, in een periode waarin een kind nog nauwelijks woorden heeft.
Die vroege ervaringen maakten haar alert, voorzichtig en soms wantrouwig. Het zijn precies die lagen die je niet ziet in tv-fragmenten of krantenkoppen, maar die wél bepalen hoe iemand in het leven staat.
Herinneringen aan het schuurtje
Volgens Astrid begon het op een moment dat ze nog maar een kleuter was, rond haar vijfde. Ze vertelt hoe ze regelmatig met haar opa mee moest naar een schuurtje, een plek die voor haar een bron van spanning werd.
Wat daar gebeurde, kon ze als kind niet goed plaatsen of uitleggen. Maar ze voelde feilloos aan dat het niet klopte. Dat soort verwarring — tegelijk bang zijn en niet begrijpen waarom — vreet zich vast.
De manieren waarop een kind probeert te ontsnappen
Ze beschrijft hoe ze instinctief probeerde te voorkomen dat ze mee moest. Niet met grote woorden of protest, maar met kleine, stille trucs: wegduiken, zich verstoppen, onder een tafel kruipen. Het is overleven op kinderformaat.
Die voortdurende spanning maakt een kind hyperalert. Je leert scannen: wie komt eraan, wat gebeurt er straks, hoe voorkom ik dat ik weer die kant op moet? Het gevoel van onveiligheid wordt dan een dagelijkse achtergrondruis.
Aanpassen om het minder erg te maken
Omdat ze te jong was om echt weerstand te bieden, ontstond er een ander mechanisme: meebewegen en aanpassen. Later herkende ze dat als een overlevingsreactie, waarbij je de ander geruststelt om de situatie minder gevaarlijk te maken.
Het is een reflex die logisch is op het moment zelf, maar die hardnekkig kan blijven hangen. Wie dat patroon eenmaal heeft, kan het ook op latere leeftijd inzetten, zelfs wanneer het eigenlijk niet meer nodig is.
Hoe zulke patronen doorwerken in relaties
Astrid vertelt dat de invloed van haar jeugd niet stopte toen ze volwassen werd. Bepaalde gewoontes en reacties bleven terugkomen, alsof je lichaam nog steeds reageert op een oude dreiging, ook al is de situatie veranderd.
Ze geeft aan dat ze soms in ongezonde relaties belandde, mede vanuit die bekende dynamiek van aanpassen en pleasen. Zulke herhalingen gebeuren vaak ongemerkt: je kiest wat vertrouwd voelt, zelfs als het je beperkt.
Inzicht door psychologie en zelfonderzoek
Door zich te verdiepen in psychologie kreeg ze beter zicht op wat er gebeurde en waarom. Niet om het verleden ‘op te lossen’ met één verklaring, maar om te begrijpen welke interne knoppen werden ingedrukt en hoe je die kunt herkennen.
Dat proces kost tijd, zegt ze, en het is zelden rechtlijnig. Maar bewustwording is een belangrijke stap: als je een patroon kunt benoemen, kun je ook leren om er op een andere manier op te reageren.
Waarom ze haar verhaal nu deelt
Dat ze dit naar buiten brengt, doet ze niet alleen voor zichzelf. Door te spreken hoopt ze ook herkenning en begrip te creëren voor anderen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, en die misschien nog steeds denken dat zwijgen de enige optie is.
Ze laat daarmee zien dat ‘sterk zijn’ niet betekent dat je nergens last van hebt. Het betekent soms juist: durven zeggen wat er is gebeurd, ook als het schuurt, en ondanks alles blijven zoeken naar een manier om verder te leven.
Een nieuwe focus: anderen helpen
Astrid kijkt, ondanks alles, vooruit. Ze wil haar ervaringen inzetten om anderen te ondersteunen die slachtoffer zijn geweest van moeilijke of onveilige situaties. Juist omdat ze weet hoe ingewikkeld de nasleep kan zijn.
Haar betrokkenheid komt niet uit theorie, maar uit doorleefd begrip. Dat maakt haar motivatie concreet: niet praten om te choqueren, maar om iets in beweging te brengen — bij mensen zelf, maar ook in hoe we als samenleving luisteren.
Financiële zelfstandigheid als hoeksteen
Ook het thema zelfstandigheid voor vrouwen komt terug in haar plannen. Ze benadrukt hoe belangrijk financiële onafhankelijkheid is: wie eigen middelen heeft, kan makkelijker grenzen stellen en dan ook echt keuzes maken als iets niet goed voelt.
Dat klinkt praktisch, en dat is het ook. Geld is niet het hele verhaal, maar het kan wel het verschil maken tussen moeten blijven en kunnen weggaan. Die realiteit wil ze nadrukkelijker op de agenda zetten.
Rust, herstel en geen haast met liefde
Voor nu ligt haar focus vooral bij zichzelf. Ze neemt de ruimte om te herstellen en verder te groeien, zonder druk om ‘door te moeten’ naar het volgende hoofdstuk. Ze zegt dat een nieuwe relatie geen prioriteit is.
Eerst wil ze werken aan haar eigen ontwikkeling en stevigheid. Pas als die basis goed voelt, wil ze weer kijken naar andere delen van haar leven. Wat vind jij van haar keuze om dit zo open te delen? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: infovandaag.nl
