Wie weleens naar Een huis vol kijkt, weet dat je sommige gezinnen al snel in je hart sluit. Ze voelen een beetje als verre buren: je ziet de kinderen groeien, je herkent de chaos van alledag en je merkt hoe ieder seizoen z’n eigen dynamiek heeft.
In het nieuwe seizoen duikt een bekend gezicht opnieuw op: de familie Lopez keert terug. Voor vader Jay komt dat nieuws samen met een moment dat sowieso al in het teken staat van gezin en dankbaarheid: Vaderdag. Voor KRO-NCRV vertelt hij openhartig over hoe het er bij hen thuis aan toegaat.
Een gezin waar altijd iets gebeurt
Met zeven kinderen in huis is stilte bij de familie Lopez eerder uitzondering dan regel. Jay omschrijft het als een huis waar iedereen dagelijks wel iets meebrengt: een verhaal van school, een belevenis van werk, of gewoon iets dat nú verteld móét worden.
Juist dat maakt het volgens hem zo bijzonder, maar ook uitdagend. Hij wil namelijk niet dat iemand tussen wal en schip raakt. Persoonlijke aandacht geven aan iedereen is een soort dagelijkse missie, en dat vraagt tijd, geduld en heel wat schakelen.
Me-time zit vooral verstopt aan het einde van de dag
Of Jay ook weleens tijd voor zichzelf heeft? Nauwelijks, zegt hij met een lach. Zijn ‘me-time’ zit vooral in het moment dat het huis eindelijk tot rust komt en hij zelf richting bed gaat. Dan pas is het even stil.
En eerlijk is eerlijk: dat klinkt herkenbaar voor veel ouders. Maar bij een gezin van deze grootte is het tempo nog net wat hoger. Alles loopt door elkaar heen: voedingen, schooltassen, afspraken en die eindeloze stroom aan kleine vragen.
Werk blijft liever buiten de voordeur
Wat Jay bewust probeert, is werk en privé zo veel mogelijk gescheiden houden. Als hij thuiskomt, wil hij er ook echt zijn. Niet half, niet met zijn hoofd nog in e-mails of zorgen over wat er op de werkvloer speelt.
Andersom geldt dat net zo goed: wanneer hij aan het werk is, probeert hij niet te piekeren over thuis. Hij geeft aan dat hij erop vertrouwt dat de baby en de rest van het gezin veilig zijn bij mama. Dat vertrouwen geeft rust.
De kinderen leren hem geduld op een nieuwe manier
Jay vertelt dat hij zelf óók veel leert van zijn kinderen. Geduld is daar een belangrijk voorbeeld van. Niet elk kind reageert hetzelfde, niet ieder karakter vraagt dezelfde aanpak. En juist dat wil hij blijven begrijpen en aanvoelen.
Soms, zegt hij, brengen zijn kinderen hem op ideeën waar hij zelf niet meteen aan had gedacht. Dan krijgt hij ineens een nieuw perspectief en denkt hij: zo kan het dus ook. Dat soort momenten maken hem volgens eigen zeggen een betere vader.
Positieve sfeer, creativiteit en niet te veel geklaag
Als Jay beschrijft wat hij belangrijk vindt in de opvoeding, komt één ding steeds terug: sfeer. Hij wil dat er thuis ruimte is voor creativiteit en blijdschap. Een huis waar je fouten mag maken, maar ook waar je plezier maakt.
Daar past volgens hem geen constante negativiteit bij. Natuurlijk mag er wat misgaan en mag niemand alles maar wegslikken, maar hij probeert wel een basis neer te zetten waarin het glas vaker halfvol is dan halfleeg.
‘Alles is mogelijk’ als boodschap voor later
Wat Jay zijn kinderen vooral wil meegeven, is het idee dat er veel kan in het leven. Niet vanuit druk of prestatiedrang, maar vanuit geloof in jezelf. Dat gevoel van mogelijkheden ziet hij als iets wat ze later kan dragen.
Met hun terugkeer in Een huis vol krijgen kijkers opnieuw een inkijkje in die drukke, warme wereld. Benieuwd wat jij van de familie Lopez vindt? Laat het weten op onze sociale media en praat mee.
Bron: lovereality.nl
