Op het scherm komt Jamai Loman vaak over als iemand die alles onder controle heeft. Snelle opmerkingen, een ontspannen glimlach en altijd precies op het goede moment de juiste toon. Het is die vertrouwde energie waar kijkers hem van kennen.
Maar buiten de studio loopt er een tweede verhaal mee. Eentje dat niet in de autocue staat, maar wél invloed heeft op zijn dagen, zijn grenzen en hoe hij naar de toekomst kijkt. En dat verhaal is nauwelijks ‘afgerond’ te noemen.
Een druk bestaan in de spotlights
De afgelopen jaren is Jamai uitgegroeid tot een vaste waarde op RTL 4. Groot entertainment, lange opnamedagen en veel schakelen: het past hem. Hij houdt van tempo, van mensen en van het spel dat live televisie soms is.
Wie hem zo ziet, denkt al snel dat hij ‘gewoon lekker bezig’ is en dat er weinig aan de hand kan zijn. Maar juist bij iemand die zo veel draait, valt extra op hoe knap het is dat hij dat volhoudt.
Gezondheid als onzichtbare agenda
Wat veel mensen vergeten: Jamai leeft met de realiteit van een niertransplantatie. Dat klinkt voor buitenstaanders soms als een oplossing met een strik erom, maar in het echte leven is het vooral: blijven opletten.
Hij voelt zich momenteel goed, en dat is winst. Tegelijk is er altijd het besef dat het snel kan veranderen. Niet omdat hij voortdurend bang is, maar omdat hij weet hoe het is als je lichaam ineens niet meer meewerkt.
Het moment dat alles kantelde
In 2018 kwam het harde nieuws: zijn nieren functioneerden nog maar rond de twaalf procent. Zo’n getal is geen detail in een dossier, maar een realitycheck die je wereld kleiner maakt. Plannen krijgen ineens een andere lading.
Vanaf dat punt ging het niet meer om “even wat rustiger aan doen”. Het werd: wat is nodig om verder te kunnen, en hoe ga je om met het idee dat je gezondheid geen vanzelfsprekend uitgangspunt meer is?
Een nier van heel dichtbij
De oplossing kwam uit een hoek die je tegelijk het meest hoopvol en het meest confronterend kunt noemen: zijn zwager Andy. Hij bleek een geschikte donor en besloot een nier af te staan. Dat is geen klein gebaar, maar levensveranderend.
Voor Jamai betekende het een nieuwe start, en vooral ook een enorme dosis dankbaarheid. Je kunt nog zo nuchter zijn, maar als iemand letterlijk een deel van zichzelf geeft zodat jij door kunt, blijft dat altijd meereizen.
Leven na een transplantatie is geen eindstreep
Met een donornier begint er ook een nieuw regime. Jamai moet regelmatig op controle, ongeveer eens per vier maanden, om te checken of alles stabiel is. Waarden, werking, signalen: niets wordt aan het toeval overgelaten.
Daarnaast slikt hij afweeronderdrukkende medicatie, zodat zijn lichaam de nier niet afstoot. Dat houdt de boel op koers, maar maakt hem tegelijk kwetsbaarder voor infecties. Het leven draait dus om balans, elke dag opnieuw.
Waarom een griepje ineens een ander gewicht heeft
Waar de meeste mensen met een paar dagen bank en wat paracetamol weer opkrabbelen, kan een simpele griep bij Jamai langer blijven hangen. Hij gaf eerder aan soms twee tot drie keer zoveel hersteltijd nodig te hebben.
Dat is het lastige aan een verlaagd werkend immuunsysteem: iets kleins kan groter worden. En dat maakt plannen, afspraken en werk soms ingewikkelder dan het er van buitenaf uitziet, zeker in een wereld met strakke schema’s.
Als het lichaam ineens op de rem trapt
Die kwetsbaarheid werd bijvoorbeeld zichtbaar tijdens opnames van Stars on Stage, toen Jamai ziek werd en een keer moest afzeggen. Voor iemand die graag dóórgaat, is dat frustrerend en ook gewoon even slikken.
Het is tegelijk een harde, maar heldere les: professionaliteit is belangrijk, maar gezondheid wint altijd. Soms is het meest verstandige besluit juist stoppen, herstellen en accepteren dat je lijf het tempo bepaalt.
Thuis een vaste basis met Michael
In zijn privéleven is er al jaren een stabiele factor: Jamai is al zestien jaar samen met Michael Muller. In een leven waar gezondheid soms onzeker voelt, is zo’n vaste relatie meer dan gezelligheid—het is grond onder je voeten.
Over trouwen wordt niet dagelijks gesproken, maar Jamai heeft wel een beeld bij hoe dat eruit zou kunnen zien. Niet groots, niet met toeters en bellen, eerder klein en persoonlijk: ja zeggen, en daarna eten met de mensen die ertoe doen.
De zin die blijft hangen
Toch is er één opmerking die je niet makkelijk wegwuift: “als ik vijftig mag worden.” Het klinkt bijna terloops, maar er zit gewicht achter. Alsof hij hardop uitspreekt dat hij de toekomst nooit als vanzelfsprekend heeft gezien.
Voor veel mensen is vijftig worden iets waar je grapjes over maakt. Voor Jamai heeft het een andere kleur: hij weet hoe snel het kan kantelen. En juist daardoor wordt vooruitkijken iets dat je met meer voorzichtigheid doet.
Ouder worden als iets om te koesteren
Waar sommigen klagen over rimpels of ‘de jaren’, klinkt bij Jamai eerder het tegenovergestelde: ouder worden is winst. Elk jaar dat erbij komt, betekent dat het lichaam het nog doet, en dat je nog mee mag doen.
Dat maakt hem niet naïef positief, maar juist realistisch. Hij neemt kwaaltjes liever op de koop toe dan dat hij het leven moet inleveren. En misschien is dat wel een van de scherpste lessen van zo’n medisch traject.
Onzekerheid die nooit helemaal verdwijnt
Een donornier kan jarenlang goed functioneren, maar garanties bestaan niet. De angst voor afstoting zit bij veel transplantatiepatiënten ergens op de achtergrond. Niet als constante paniek, wél als een stille factor in je keuzes.
Dat betekent: rust nemen als het nodig is, signalen serieus nemen en niet stoer doen tegen je eigen lijf. Jamai lijkt dat spel inmiddels te kennen. Niet omdat hij minder ambitie heeft, maar omdat hij weet wat er op het spel staat.
Werken, leven en toch blijven plannen
Wat zijn verhaal vooral laat zien, is dat je met twee waarheden tegelijk kunt leven. Genieten van wat je hebt, én beseffen dat niets gegarandeerd is. Televisiesucces is mooi, maar gezondheid is uiteindelijk de basis van alles.
En toch blijft hij doen wat hij graag doet: presenteren, maken, lachen, vooruitkijken. Wat vind jij: staan we als samenleving genoeg stil bij orgaandonatie en wat het met families doet? Laat het weten via onze social media.
Bron: menszine.nl
