Tijdens een recente aflevering van HNM de podcast deel je als luisteraar een moment dat duidelijk blijft hangen. Hélène Hendriks vertelt een persoonlijk verhaal dat onverwacht veel losmaakt. Het gaat niet om sensatie, maar om een situatie waarin toeval, professionaliteit en menselijke grenzen samenkomen. De manier waarop zij het vertelt, rustig en zonder opsmuk, zorgt voor herkenning. Juist daardoor blijft het gesprek luchtig, terwijl het onderwerp gevoelig had kunnen worden.
Nachtelijke vertraging tijdens buitenlandse reis
In de aflevering van dinsdag hoor je hoe Hendriks terugblikt op een werkreis naar Denver. Samen met Remy Bonjasky was zij onderweg naar een kickboksevenement. Door gemiste aansluitingen strandden zij diep in de nacht.
De vermoeidheid speelde mee toen bleek dat het hotel nauwelijks opties had. Slechts één kamer was beschikbaar. Die kamer beschikte over één tweepersoonsbed. Daarmee ontstond een situatie die praktisch leek, maar emotioneel beladen werd.
Eén kamer, twee heel verschillende reacties
Hendriks beschrijft dat zij het probleem aanvankelijk niet zag. “Ik zag het probleem niet”, zei zij daarover aan tafel. Voor Bonjasky lag dat anders. Hij voelde zich zichtbaar ongemakkelijk bij het idee van een gedeelde hotelkamer.
Dat verschil in perspectief gaf het verhaal spanning. Waar Hendriks pragmatisch bleef, koos Bonjasky voor afstand. Die tegenstelling maakte het moment menselijk, zonder ongemakkelijk te worden voor de luisteraar.
Respectvol gebaar maakt indruk
De houding van Bonjasky raakte Hendriks zichtbaar. Hij stelde zelfs voor om de nacht door te brengen in de lobby. “Echt een gentleman”, aldus Hendriks. Tegelijk gaf zij toe: “Ik vond dat zo zielig.” Dat aanbod onderstreepte hoe serieus hij zijn principes nam. Ondanks vermoeidheid en omstandigheden bleef het respect leidend. De situatie bleef daardoor beheerst en waardig, zonder dat iemand zijn grenzen overschreed.
Humor verzacht de spanning aan tafel
Aan tafel werd het verhaal met humor ontvangen. Noa Vahle reageerde nuchter: “Als je met Remy Bonjasky in een tweepersoonsbedje ligt, is dat vrij krap.” Hendriks kon daar om lachen. Ze gaf toe dat ze al een praktische oplossing had bedacht. “Ik had wel bedacht, ik leg gewoon kussens in het midden en dan is er niks aan het handje.” Bonjasky bleef echter bij zijn standpunt.
Opluchting door onverwachte wending
Het verhaal krijgt uiteindelijk een rustige ontknoping. Bonjasky hoefde de nacht niet in de lobby door te brengen. Ongeveer een uur later kwam er alsnog een extra hotelkamer vrij. Daarmee verdween de spanning. Hendriks vertelde het moment met hoorbare opluchting. Het bleef bij een anekdote, zonder gevolgen. Juist dat maakte het verhaal geschikt voor luchtig BN’er nieuws, waarin respect en humor samenkomen.
Eerdere ervaring tijdens werkreis in China
Het bleek niet de eerste keer dat Hendriks een kamer moest delen. In dezelfde aflevering vertelt zij over een eerdere reis in China. Daar verbleef zij twee weken lang met haar cameraman in één hotelkamer. Er waren twee aparte bedden, maar slechts één toilet. Dat detail zorgde opnieuw voor verbaasde reacties aan tafel. Het onderstreepte hoe werkreizen soms onverwachte persoonlijke situaties creëren.
Onverwachte ijsbreker bij aankomst
Hendriks beschreef hoe de situatie meteen duidelijk werd. “Maar wat doet die gozer? Dus wij komen binnen, hij gaat meteen als eerste op de pot zitten en niet voor de kleine boodschap.” Dat moment werkte relativerend. “Ik denk nou ja, oke. Als hij dit doet en ik kan ertegen, en andersom uiteraard. Ja dan is het goed.” Het ijs was gebroken, al bleef het een bijzondere start.
Twee weken samen zonder echte problemen
Na dat eerste moment verliep het verblijf opvallend soepel. Hendriks gaf aan dat zij en de cameraman prima samenwerkten. De praktische ongemakken verdwenen naar de achtergrond. Toch bleef het gevoel van vreemdheid bestaan. Het delen van zo’n kleine ruimte, ver van huis, maakte indruk. Het verhaal laat zien hoe zelfs ervaren mediaprofessionals onverwacht in persoonlijke situaties belanden.
Verschillende reacties sluiten gesprek af
Aan tafel werd verschillend gereageerd. Merel Ek kon zich vinden in de aanpak. “Maar dat is wel fijn, als iemand gelijk op deze manier het ijs breekt.” Vahle dacht daar anders over. “Ik vind dat niet een hele fijne manier om het ijs te breken.” Die tegenstelling zorgde voor een nuchtere, menselijke afsluiting.
