De gezondheid van koning Charles is al geruime tijd een punt van zorg. Sinds vorig jaar bekend werd dat hij aan kanker lijdt, heeft hij zich grotendeels teruggetrokken uit het openbare leven. Paleisbronnen bevestigen dat zijn toestand ernstig is. Een oude vriend van de koninklijke familie vertelde aan The Daily Beast: “Iedereen blijft optimistisch, maar hij is echt heel ziek. Zieker dan ze laten merken.”
Achter de schermen wordt hard gewerkt aan ‘Operation Menai Bridge’, het uitgebreide draaiboek voor de begrafenis van koning Charles. Dit document, dat meer dan 100 pagina’s beslaat, wordt regelmatig bijgewerkt door medewerkers van Buckingham Palace. Het plan omvat alle details van de ceremonie, van de route van de stoet tot de gastenlijst. Opvallend is dat Meghan Markle, de vrouw van prins Harry, niet welkom is op de begrafenis. Volgens de Spaanse krant Caras heeft Charles zelf aangegeven haar niet te willen zien tijdens de plechtigheid.
Meghan’s afwezigheid en persoonlijke keuze
Hoewel de uitsluiting van Meghan Markle opmerkelijk is, lijkt het haar weinig te deren. Bronnen die Caras sprak, melden dat de hertogin van Sussex al niet van plan was naar het Verenigd Koninkrijk te reizen voor de begrafenis. Ze zou Harry hebben laten weten dat ze nooit meer wil terugkeren naar het land, zelfs niet voor een dergelijke gelegenheid. Haar afwezigheid is dus zowel het gevolg van Charles’ wens als haar eigen beslissing om afstand te houden van de Britse royals.
Prins Harry en kinderen wel welkom
In tegenstelling tot Meghan zijn prins Harry en hun kinderen, Archie en Lilibet, wel welkom op de begrafenis. Dit benadrukt de complexe dynamiek binnen de koninklijke familie, waar persoonlijke conflicten en publieke verwachtingen vaak botsen. Terwijl Charles duidelijke grenzen stelt ten opzichte van Meghan, blijft hij zijn zoon en kleinkinderen een plaats geven bij deze belangrijke familiegebeurtenis.
Deze ontwikkelingen roepen vragen op over de toekomst van de relaties binnen de koninklijke familie. Zal deze beslissing verdere spanningen veroorzaken, of is het een stap naar het herdefiniëren van grenzen?
