Met politieagente Evelynne en brandweerman Randel had Het Roer Om deze week goud in handen. Je keek naar een aflevering vol ongemakkelijke situaties, bizarre wendingen en een ontluisterende portie onvoorbereid enthousiasme.
Dit stel probeerde zonder enige horeca-ervaring, wijnkennis of degelijke voorbereiding een nieuw leven op te bouwen in Spanje. Het resultaat? Een aflevering waar je als kijker niet van weg kon kijken.
Geen ervaring, wel grote dromen
Evelynne (48) en haar partner Randel besloten hun veilige levens in Nederland achter zich te laten. Hun bestemming: Algemesí, een stadje in de buurt van Valencia. Daar wilden ze een nieuwe toekomst opbouwen met een camping, wijnbar én wijngaard. Klinkt ambitieus, zeker als je bedenkt dat geen van beiden iets met wijn heeft, en horecaervaring al helemaal ontbreekt. Toch zagen ze een unieke kans: een camping die al vier jaar te koop stond.
26 jaar bij de politie gewerkt en toch 2 keer opgelicht door de Spanjaarden. #hetroerom pic.twitter.com/WGVDR4SC9S
— Lieke (@Bosscheboll) March 19, 2025
Een sprong zonder vangnet
Wat volgde was een reeks keuzes die je als kijker met verbazing liet toekijken. Evelynne en Randel hadden hun banen opgezegd, maar de financiering van hun droom bleek nog helemaal niet rond te zijn. Dat bleef ook zo. Toch maakten ze alvast € 45.000 aan aanbetaling over, op advies van een bankdirecteur.
De aankoopprijs bedroeg € 450.000, maar toen het misging met de financiering, was het geld voorgoed weg. Randel had zijn collega’s nog verteld: “Ik ga niet naar Spanje om rijk te worden.” Achteraf bleek dat een profetische uitspraak.
Nou, dit is wel een ouderwets ‘goede’ #hetroerom
Holymoly wat een ellende allemaal— Michelle (@Mies10) March 19, 2025
Na het financiële debacle stortten Evelynne en Randel zich op een nieuw project: een bodega, oftewel een wijnbar met kampeergrond, voor een aanzienlijk lagere prijs van € 275.000. Je zou denken dat ze inmiddels wijzer waren geworden, maar niets bleek minder waar. Ze hadden nog steeds geen verstand van wijn en wisten weinig van de regio.
Zelfs Randel’s zoon probeerde hen voorzichtig op andere gedachten te brengen: “Dat jullie als onervaren mensen wijn gaan schenken vind ik… Bijzonder. Ja, nee, niet bijzonder, maar uitdagend.” Later probeerde hij zijn opmerking te nuanceren: “Dat vind ik knap. En daar mag je trots op zijn.”
Een kat in de zak verpakt als droom
De bodega bleek uiteindelijk allesbehalve een droomplek. De eigenaar was ernstig ziek, waardoor essentiële kennis, zoals de tapasrecepten en het reilen en zeilen van een wijnproeverij, niet meer gedeeld kon worden. Evelynne en Randel kregen geen enkele kans om mee te lopen of uitleg te krijgen over hoe het bedrijf werkte. Desondanks klonken er geruststellende woorden van Evelynne: “We hebben dingen getekend, dus het komt vast goed.” Voor iedereen die ooit een contract tekende zonder de kleine lettertjes te lezen, voelde dit pijnlijk herkenbaar.
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, overleed de verkoper van de bodega uiteindelijk. Daardoor moesten Evelynne en Randel opnieuw in onderhandeling met zijn weduwe. Ondertussen ontdekten ze dat het dorp waar ze hun onderneming wilden starten grotendeels leeg stond. Wat begon als een zonnige emigratiedroom veranderde razendsnel in een avontuur vol obstakels en onverwachte tegenvallers. De kijker werd getrakteerd op een aflevering waarin je van de ene verbazing in de andere viel.
Toch een begin, maar met een lange weg te gaan
Uiteindelijk kwam de overdracht toch rond, en kreeg het stel de sleutels van hun nieuwe huis. Maar ook hier bleek de lijst aan problemen eindeloos. Van lekkages tot gebreken en bureaucratische rompslomp: het was duidelijk dat het échte werk nog moest beginnen. Evelynne en Randel vatten hun situatie zelf treffend samen: “Het is wat het is.” Voor de kijker was het een aflevering vol tragikomische momenten, die je met plaatsvervangende schaamte én ongeloof achterliet.
