Matthew Allick had vorig jaar augustus vooral het gevoel dat hij “even niet lekker” was. Opgezwollen voeten, benauwdheid, zo’n vaag alarmsignaal dat je gemakkelijk wegwuift omdat er nog boodschappen op het lijstje staan en twee kinderen rondrennen. Pas toen hij in het ziekenhuis belandde, werd duidelijk hoe dun de lijn is tussen een slechte dag en helemaal geen dag meer.
De 43-jarige vader van twee uit Londen ging in rap tempo achteruit en kreeg een hartstilstand. Artsen en verpleegkundigen schakelden direct over op volle crisisstand. Het soort minuten waar niemand bij wil zijn, maar dat wel iemands hele leven kan herschrijven—als je het tenminste nog kunt navertellen.
Van klachten naar een race tegen de klok
In augustus 2023 werd Allick met spoed opgenomen nadat hij plots last kreeg van zwelling in zijn voeten en kortademigheid. Eenmaal binnen ging het snel mis. Hij stortte in en raakte in hartstilstand, terwijl het medisch team alles uit de kast trok.
De oorzaak bleek een longembolie: een bloedprop die een bloedvat in de longen blokkeert. In zijn geval was het extreem. Hij was klinisch dood gedurende ongeveer tien minuten, terwijl artsen hem probeerden te reanimeren met defibrillatie en intensieve CPR.
Tien minuten ‘weg’ en toch een kalme ontwaking
De reanimatie was zo heftig dat die volgens het verhaal zelfs interne bloedingen veroorzaakte. Toch kregen de artsen zijn hart weer op gang. Daarna volgden tien dagen coma—een periode die voor zijn omgeving moet hebben gevoeld als een eindeloze wachtkamer zonder klok.
Toen Allick wakker werd, was dat niet met filmische paniek of een dramatische schok, maar juist opvallend rustig. Hij beschreef het alsof hij uit een “vredige slaap” kwam. Geen helder licht, geen grootse openbaring op commando—wel een kantelpunt dat later pas echt begon te landen.
De diagnose die het verhaal nog zwaarder maakte
Alsof de hartstilstand nog niet genoeg was, kwamen scans met extra schrik. Artsen zagen bloedstolsels in en rond zijn hart en longen die hij zelf omschreef als ‘ter grootte van een cricketbal’. Een bizarre, angstaanjagende realiteit in beeld.
Met zo’n diagnose verschuift alles. Niet alleen je gezondheid, maar ook je kijk op tijd, plannen en vanzelfsprekendheden. Voor Allick was het niet het einde van het verhaal, maar het begin van een periode waarin hij stap voor stap moest uitzoeken hoe je verder leeft na zo’n bijna-einde.
Een jaar waarin alles tegelijk uit elkaar leek te vallen
Wie denkt dat ‘terugkomen’ automatisch betekent dat het daarna alleen maar beter wordt, vergist zich. In het jaar na zijn near-death experience kreeg Allick te maken met een relatiebreuk, het kwijtraken van werk en financiële stress die zich opstapelt als onbetaalde rekeningen.
Daarbovenop kwam ook nog een gezondheidsschrik rondom zijn zoon. Het soort zorgen dat je als ouder recht in de borst voelt, zeker als je zelf net hebt ervaren hoe snel het mis kan gaan. Toch bleef hij overeind, juist door die ene gedachte: hij was er nog.
Schrijven als verwerking en als bewijs
Die periode verwerkte hij uiteindelijk in een boek: Life After Being Clinically Dead. Volgens Allick werkte het opschrijven bijna therapeutisch. Niet omdat het alles oplost, maar omdat je je eigen chaos ineens op volgorde ziet—hoofdstukken in plaats van losse klappen.
Hij vertelde dat mensen vaak geschokt reageren op zijn verhaal, terwijl hij het zelf soms nauwelijks zo dramatisch ervaart. Pas toen hij het zwart-op-wit zag, realiseerde hij zich hoeveel hij had doorstaan. En daar groeide een overtuiging uit die hem nu zichtbaar drijft.
‘Als ik terug kan komen, kan ik alles aan’
Allick vat zijn nieuwe mindset samen met een bijna brutale eenvoud: als hij letterlijk uit de dood terug kan komen, is er weinig dat hem nog echt kan afschrikken. “Anything is possible,” is het idee dat hij sindsdien overal doorheen probeert te trekken.
Dat betekent niet dat hij nooit meer bang is of nooit meer een slechte dag heeft. Wel dat zorgen minder lang blijven hangen. Hij vertelde dat hij zichzelf een of twee dagen toestond om te huilen—en daarna bewust koos voor bouwen in plaats van blijven breken.
Nieuwe stabiliteit, nieuwe plannen
Met die houding kwam er uiteindelijk weer ruimte voor lichtheid. Allick raakte verloofd met zijn beste vriendin, kocht een huis en zag zijn twee zoons opbloeien. Geen magische ommekeer, maar een reeks keuzes die bij elkaar een ander leven vormen.
Zijn boodschap is opvallend nuchter: het leven gooit soms uitdagingen op je pad, maar je hebt invloed op je reactie. Voor hem werd bijna sterven een soort harde reset. Niet om roekeloos te leven, maar om minder te blijven hangen in angst.
De keerzijde: leven met blijvende gevolgen
Toch heeft zijn herstel een prijs. Allick moet de rest van zijn leven bloedverdunners slikken om de kans op nieuwe stolsels te verkleinen. En dat heeft praktische gevolgen: meer voorzichtigheid in het dagelijks leven, van koken tot lichamelijke sporten.
Het is een constante herinnering dat hij niet ‘terug’ is naar hoe het was. Maar misschien is dat precies de kern: hij is terug, alleen anders. En volgens zijn eigen woorden is het ergste niet sterven—maar sterven zonder ooit echt geprobeerd te hebben.
Een verhaal dat blijft hangen
Verhalen over klinische dood worden vaak snel mystiek of overdreven sensationeel gemaakt. Dit verhaal blijft juist menselijk: een vader die bijna verdween, wakker werd alsof hij even weg was geweest, en daarna alsnog door een zware periode moest ploeteren.
Juist die combinatie maakt het herkenbaar: grote gebeurtenissen lossen kleinere problemen niet op, maar ze kunnen wel je kompas verzetten. Wat vind jij: zou zo’n ervaring jouw blik op werk, relaties en stress blijvend veranderen? Laat het weten via onze social media.
Bron: unilad.com
