Dinsdagavond schoof er op NPO 1 een nieuw programma het tv-landschap in dat niet draait om harde grappen, snelle meningen of de zoveelste competitie. Toch bleef het bij veel kijkers hangen. Een vergetelijk mooie reis van Omroep MAX weet iets te raken wat je niet zomaar wegzapt: de dunne lijn tussen herinneren en loslaten.
In de eerste aflevering stapte een groep bewoners van een woonzorgcentrum samen met familie en een zorgteam het vliegtuig in richting Spanje. Pas gaandeweg wordt duidelijk wat deze reis echt betekent — niet alleen als uitje, maar als poging om nog één keer iets samen te beleven, zolang het nog kan.
Een vakantie die over veel meer gaat dan zon
De serie telt zes afleveringen en is sinds 24 maart wekelijks te zien. Het uitgangspunt is even eenvoudig als beladen: mensen met dementie gaan met hun naasten op vakantie naar het Spaanse Benidorm, begeleid door zorgprofessionals en presentator Paul de Leeuw.
En ja, er is zon, een hotel en een boulevard. Maar de echte bestemming is iets ongrijpbaarders: kleine momenten waarop iemand opeens weer even ‘aan’ staat. Of juist het pijnlijke besef dat een vertrouwd gezicht ineens niet meer wordt herkend.
Paul de Leeuw in een rol die dicht op de huid zit
Paul de Leeuw reist mee en praat onderweg met partners, kinderen en andere familieleden. Dat levert gesprekken op die niet gemaakt aanvoelen. Het gaat over schuldgevoel (“Doe ik wel genoeg?”), over rouw terwijl iemand nog leeft, en over schaamte die veel families herkennen.
Tegelijk is Paul niet alleen de interviewer aan de rand. Hij beweegt mee met de groep, maakt contact zonder te forceren en laat stiltes bestaan. Daardoor voelt de serie minder als ‘kijken naar’ en meer als ‘even naast zitten’.
Samenwerking met Alzheimer Nederland en aandacht voor dagelijkse thema’s
Omroep MAX maakte het programma in samenwerking met Alzheimer Nederland. Dat merk je aan de onderwerpen die niet worden overgeslagen. Niet alleen de medische kant, maar vooral de menselijke gevolgen komen in beeld: hoe relaties verschuiven en hoe een gezin zich opnieuw moet uitvinden.
Daarnaast is er aandacht voor actief blijven. Niet als opgeheven vingertje, maar als praktische hoop: beweging, muziek en ritme kunnen soms net dat ene deurtje openen. Al is het maar voor een paar minuten.
De eerste aflevering: van Eindhoven naar Benidorm
In aflevering één vertrekt de groep vanaf Eindhoven Airport. Voor veel deelnemers is dat al een avontuur op zich. Een luchthaven is druk, onvoorspelbaar en vol prikkels — precies wat bij dementie vaak extra spannend is. Juist daarom voelt iedere stap als een overwinning.
Kijkers maken onder meer kennis met Nel, die nog één keer met haar voeten in zee wil staan. En met Kees, die eerder als vrijwilliger meereisde en nu zelf deelnemer is. Het zijn van die details die meteen laten voelen: dit zijn geen ‘cases’, maar mensen.
Kijkcijfers geven Omroep MAX een stevige start
Ook qua bereik liet de eerste aflevering zich niet onopgemerkt passeren. Tina Nijkamp meldde woensdagochtend dat er 935.000 kijkers inschakelden. Zij noemde dat ‘heel goede’ cijfers, met in de commerciële doelgroep 25-54 jaar een aandeel van 15,2 procent.
Nijkamp koppelde het succes ook aan Paul de Leeuw zelf. Na het minder goed scorende Ranking the Stars zal dit voor hem en het team voelen als een opluchting. En eerlijk is eerlijk: het onderwerp vraagt misschien juist om dit soort rustige, brede televisie.
Reacties op social media: warm, geraakt en soms stil
Op X kwam al snel een stroom aan reacties op gang. Veel kijkers spraken waardering uit voor de insteek en voor de toon van het programma. Keesjaap Kappenburg noemde het een kijktip en prees de serie als “integer en respectvol”.
Ook Frans H. van den Mosselaar was uitgesproken: hij sprak van “fantastische tv” en vond dat de omgang met de deelnemers Paul “op het lijf geschreven” is. Anderen sloten zich daarbij aan en noemden het een programma dat precies bij hem past.
Wat een mooi programma van Paul de Leeuw #eenvergetelijkmooiereis Op pad met een groep dementerenden.
— Arianne Hollander (@JFMHollander) March 24, 2026
Ik had van te voren zo m’n twijfels maar uiteindelijk vind ik het programma van Paul de Leeuw wel mooi. De woonzorgwoning is wel een hele mooie voorziening! #eenvergetelijkmooiereis
— Michiel 🌈 (@Michield1981) March 24, 2026
Dit is echt weer een mooi programma van Paul de Leeuw dat bij hem past ‘een vergetelijk mooie reis’
— ap berentsen (@vakkdchem) March 24, 2026
Toch ook twijfel: ontroering en ongemak naast elkaar
Niet iedereen keek zonder aarzeling. Dat zat ‘m zelden in kritiek op de deelnemers of de zorg, maar vaker in een onderbuikgevoel: mag je dit wel zo van dichtbij filmen? Michiel schreef dat hij vooraf twijfelde, maar het uiteindelijk mooi vond.
Rineke verwoordde iets wat meer kijkers herkenden: “Paul de Leeuw doet dit leuk, daar ligt het niet aan. Ik weet alleen niet zo goed waar het ongemak vandaan komt.” Misschien juist omdat dementie zo confronterend dichtbij kan komen.
De rol van het zorgteam en de kracht van samen beleven
Wat het programma sterk maakt, is dat je niet alleen de emotie ziet, maar ook de organisatie erachter. Het zorgteam is voortdurend aanwezig, op een rustige manier. Er is ruimte om nieuwe ervaringen toe te laten, zonder deelnemers te overvragen.
Daarnaast ontstaat er iets bijzonders tussen de families onderling. Ze delen verhalen, tips en frustraties die je niet altijd kwijt kunt bij vrienden of collega’s. In die zin is de reis ook een kleine gemeenschap, waarin steun bijna vanzelf ontstaat.
Ik vind het wel mooi en respectvol gemaakt. Mijn moeder genoot ook met haar verzorgingshuis van een weekje vakantie. Weliswaar in Nederland.
— Liesbeth 🌻 (@Liethij) March 24, 2026
Paul de Leeuw reist mee met een groep bewoners met dementie, van een woonzorgcentrum, hun families en zorgmedewerkers. Ze gaan naar Benidorm. Heb de aflevering gezien, was heel mooi. Jammer de kritiek bij Vandaag Inside #dementie #MAX #vandaaginside #Eenvergetelijkmooiereis pic.twitter.com/ek1WSMoYDa
— 🟥🟨 🟩 IKKE🟥🟨 🟩 (@jaikbenhet1960) March 24, 2026
Waarom deze reis voor veel gezinnen zo uitzonderlijk is
Voor veel mensen met dementie is op vakantie gaan in het dagelijks leven niet meer haalbaar. De drempels zijn groot: medicatie, onrust, verdwalen, slecht slapen, angst voor onverwachte situaties. Dat maakt dat gezinnen vaak noodgedwongen kleiner gaan leven.
Juist daarom laat Een vergetelijk mooie reis zien wat er wél kan als begeleiding, voorbereiding en veiligheid kloppen. Geen sprookje waarin alles goed gaat, maar een realistisch beeld: met de juiste mensen om je heen kun je nog steeds iets nieuws meemaken.
‘Een eer om mee te mogen’
Paul de Leeuw noemde het eerder een eer om met de groep mee te reizen. In de aflevering zie je waarom: de liefde is zichtbaar, ook als woorden wegvallen. Een hand op een arm, een blik, een lach die onverwacht terugkomt.
En misschien is dat ook de reden dat zoveel kijkers bleven hangen. Omdat het programma niet probeert te ‘fixen’, maar wel laat zien dat er betekenis zit in kleine momenten. Wat vond jij van de eerste aflevering? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: socialnieuws.nl
