Twaalf jaar geleden trouwde ik met David. Het was een prachtige dag vol liefde en vreugde, op één ding na: zijn moeder verscheen in een crèmekleurige galajurk die wel héél erg leek op een trouwjurk. Ik slikte mijn frustratie in, zoals ik altijd deed.
Dit was niet de eerste keer dat ze duidelijk maakte dat ze liever de enige vrouw in David’s leven had willen blijven. Dus ergens had ik deze actie al verwacht.
David komt uit een klein gezin en groeide beschermd op in een klein dorp, samen met zijn ouders en broertje. Toen hij voor zijn studie naar Den Haag verhuisde, ontmoette hij mij.
We maakten oogcontact in een drukke bar en vanaf dat moment was het duidelijk: wij hoorden bij elkaar. Ik was dan ook enthousiast toen hij voorstelde om zijn ouders te bezoeken. Hoe leuk is het om te zien waar je grote liefde vandaan komt?
Nou, voor sommige mensen waarschijnlijk heel leuk, maar voor mij was dit het begin van een eeuwige, stille en eenzijdige strijd tussen zijn moeder en mij. Bij binnenkomst kreeg ik een slap handje en keek ze me nauwelijks aan.
Volgens David was zijn moeder de meest liefdevolle en zorgzame vrouw die hij kende, maar daar zag ik niks van terug. We waren er twee uur en in die tijd kreeg ik alleen een kopje lauwe, slappe thee. Er werd niks gevraagd over mijn leven en op de vragen die ik stelde kreeg ik korte, ongeïnteresseerde antwoorden. Alle aandacht ging naar David.
Op weg naar huis wilde ik erover beginnen, tot David zei: “Zie je, ze is zo lief!” Sorry? dacht ik. Hebben wij zojuist dezelfde bijeenkomst meegemaakt? Vanaf dat moment werd het duidelijk dat David zijn moeder nooit zou zien zoals ik haar zag. Deze eerste ontmoeting was slechts een voorproefje van wat ik in de afgelopen jaren met haar heb meegemaakt.
Elke keer als we elkaar zien, maakt ze opmerkingen over mijn uiterlijk, mijn werk (want hoe durf ik te werken als ik ook een huisvrouw zou kunnen zijn), wat we met ons geld doen en ze neemt het me kwalijk dat we geen kinderen willen. Een keuze waar haar zoon net zo hard achter staat als ik, maar in haar ogen kan hij geen kwaad doen.
In het begin probeerde ik het wel eens aan te kaarten bij David, maar hij lijkt altijd wel een excuus te hebben voor haar gedrag of vindt dat ik me aanstel. Om ruzie te voorkomen (want dat gun ik haar echt niet) bijt ik maar op mijn tong en laat ik het gebeuren. Hij draagt haar op handen, en dat is iets dat nooit gaat veranderen.
Toch merk ik dat het aan me knaagt en ben ik bang dat de bom een keer gaat barsten. Moet ik mijn mond houden om de lieve vrede te bewaren of aankaarten wat me dwars zit, met het risico dat David partij voor zijn moeder kiest en zij haar zin krijgt? Het zijn allebei waardeloze opties.
Wat zou jij doen in mijn situatie? Laat het ons weten door een reactie op Facebook achter te laten.
