Dries Roelvink heeft dit jaar de pensioengerechtigde leeftijd gehaald, maar wie denkt dat hij het nu rustig aan gaat doen, heeft het mis. Juist nu zet hij alles op alles om fit te blijven. Niet alleen voor het uiterlijk, maar vooral omdat de dood hem oprecht angst aanjaagt.
In een open gesprek vertelt Dries dat hij sinds zijn 67e verjaardag scherper dan ooit voelt dat de tijd doorloopt. Die gedachte zit hem niet lekker. Sterker nog: het idee dat zijn leven ooit stopt, kan hem compleet benauwen.
De leeftijd die alles op scherp zet
Begin dit jaar werd Dries 67 en dat getal lijkt bij hem meer te hebben losgemaakt dan alleen een nieuw levensjaar. Hij zegt dat hij beseft in de laatste fase te zijn beland, een besef dat hem niet loslaat.
Over ‘het einde’ praten doet hij liever niet, juist omdat het hem paniek bezorgt. Hij wil oud worden en probeert daarom de aftakeling te slim af te zijn. Gezondheid is voor hem geen bijzaak meer, maar een missie.
Controle als houvast
Wie Dries volgt, weet dat hij al jaren met zijn lijf bezig is, maar de drive is nu nog sterker geworden. Zes dagen per week staat hij in de sportschool en volgens eigen zeggen leeft hij uiterst gezond.
Het gaat hem daarbij niet om stoerdoenerij, maar om grip. Fit blijven voelt als een manier om controle te houden over iets dat uiteindelijk niet te controleren is: de eindigheid van het leven.
Waarom begraven geen optie is
De gedachte aan een graf jaagt hem extra schrik aan. Dries vertelt dat hij niet bij zijn familie begraven wil worden, omdat hij claustrofobisch is. Alleen al het beeld van een kist onder de grond maakt hem misselijk van angst.
Cremeren ziet hij ook niet bepaald als prettig idee, maar het voelt voor hem nog altijd als de minst benauwende optie. Het is typisch Dries: zelfs in zo’n onderwerp zoekt hij naar een keuze die hem iets meer rust geeft.
Een jeugdherinnering die alles veranderde
Die angst komt niet uit het niets. Als tiener werd Dries hard geconfronteerd met de dood van Franklin Mulliers, een voetballer tegen wie hij opkeek. Franklin had volgens Dries een lichaam waar hij zich aan spiegelde.
Het maakte indruk op hem, niet alleen omdat Franklin sportief een voorbeeld was, maar ook omdat het hem liet zien hoe kwetsbaar een ogenschijnlijk sterk lichaam kan zijn. Dat besef kwam vroeg en sloeg diep in.
De schok van een plots overlijden
Franklin werd maar 27 jaar. Dries herinnert zich nog hoe zijn vader de krant las en vroeg of dat niet die man was met wie hij weleens trainde. Franklin was op het voetbalveld overleden, totaal onverwacht.
Volgens Dries speelde mee dat Franklin eerder een blindedarmoperatie had gehad en dat er een bloedpropje in zijn hersenen terechtkwam. Het idee dat zoiets ‘zomaar’ fataal kan zijn, deed zijn wereld instorten.
Een litteken dat blijft
Vanaf dat moment keek Dries anders naar het leven. Hij zegt dat hij er nooit bij had stilgestaan dat het opeens afgelopen kan zijn. De dood van Franklin drukte hem met de neus op de feiten en liet een litteken achter.
Dat litteken is geen vage herinnering, maar iets dat nog steeds doorwerkt. Waar anderen het misschien wegstoppen, lijkt Dries het vooral mee te dragen. En soms komt die angst in volle kracht terug.
Paniekaanvallen in de nacht
Tot op de dag van vandaag heeft Dries last van paniekaanvallen, vooral ’s nachts. Hij kan wakker schrikken, badend in het zweet, met een gevoel alsof hij geen kant op kan. Op zo’n moment neemt angst het over.
Hij zegt dat hij dan zeker een halfuur nodig heeft om zichzelf weer terug te vinden. Ze komen in vlagen en voelen verlammend. Herken jij dit soort angst of heb je er een mening over? Laat het weten via onze socials.
Bron: shownieuws.nl
