Je ziet hoe Gerard Joling deze week een persoonlijk moment deelt dat veel mensen raakt. Op Instagram staat hij stil bij het overlijden van zijn moeder Janny, precies vier jaar geleden. Dat verlies blijkt nog altijd voelbaar aanwezig. Met een liefdevolle foto en eerlijke woorden laat hij zien dat rouw geen houdbaarheidsdatum kent. “Ik mis haar nog elke dag,” schrijft hij onder het bericht. De reactie daarop is overweldigend en laat zien hoe herkenbaar dit gevoel voor velen is.
Een gemis dat na jaren nog even zwaar voelt
Je merkt aan zijn woorden dat tijd het verdriet niet uitwist. Hoewel er vier jaar zijn verstreken, blijft de leegte bestaan. Gerard beschrijft geen groot drama, maar een stille pijn die blijft terugkomen. Zijn boodschap voelt warm en oprecht. De band tussen hem en zijn moeder was hecht en intens. Dat maakt het gemis tastbaar. Het bericht is geen schreeuw om aandacht, maar een intiem eerbetoon dat bij veel mensen binnenkomt.
Massale steun van volgers en collega’s
Je ziet onder het bericht honderden reacties verschijnen. Volgers delen steun, herkenning en eigen ervaringen met verlies. Sommigen verloren recent hun vader of moeder en herkennen het gevoel direct. Een reactie luidt: “Ik weet precies wat je doormaakt, ik ben mijn moeder vorig jaar kwijtgeraakt.” Een ander schrijft: “Wat een mooi mens, net als jij. Ze leeft voort in je hart.” Die woorden tonen verbondenheid en begrip.
Ook bekende Nederlanders laten van zich horen. Zij prijzen Gerards openheid en moed. In een wereld waar emoties vaak worden verborgen, kiest hij voor eerlijkheid. Dat wordt gewaardeerd. Zijn bericht nodigt anderen uit om hun gevoelens te delen. Zo ontstaat een digitale plek van steun, waarin verdriet gedeeld mag worden zonder oordeel.
De laatste dagen van zijn moeder in het ziekenhuis
Je leest dat Janny in 2022 op 92-jarige leeftijd overleed. In de dagen daarvoor kreeg zij een dubbele longontsteking. Gerard benadrukte toen dat het niet om corona ging. Zijn moeder werd opgenomen in het ziekenhuis, waar zij volgens hem liefdevol werd verzorgd. Hij sprak zijn dankbaarheid uit richting het zorgpersoneel. Die zorg gaf rust in een moeilijke periode.
Gerard koos ervoor om dicht bij haar te blijven. De nacht voor haar overlijden sliep hij in het ziekenhuis. Hij hield haar hand vast tot het einde. “Het was een moeilijk afscheid, maar ik ben dankbaar dat ik haar hand tot het eind heb kunnen vasthouden,” schreef hij destijds. Samen met zijn broer en zus nam hij afscheid, in alle rust.
Dankbaarheid naast verdriet
Je merkt dat zijn verhaal niet alleen over pijn gaat. Dankbaarheid speelt ook een grote rol. Gerard benadrukt hoe bijzonder het is dat zijn moeder zo oud mocht worden. Belangrijker nog vindt hij dat zij tot het einde bij haar kinderen kon zijn. “We zijn dankbaar dat we haar zolang in goede gezondheid bij ons mochten houden,” liet hij eerder weten.
Volgens Gerard was Janny een warme en sterke vrouw. Iemand die altijd klaarstond voor haar gezin. Haar humor, steun en aanwezigheid worden nog dagelijks gemist. Toch blijven herinneringen levend. Foto’s, gesprekken en kleine momenten brengen haar steeds weer dichtbij. Dat zorgt voor troost en een blijvende verbinding.
Verdriet delen als vorm van kracht
Je ziet in dit bericht hoe belangrijk het kan zijn om verdriet te delen. Gerard kiest ervoor om zijn gevoelens niet weg te stoppen. Door open te zijn, geeft hij anderen ruimte om hetzelfde te doen. Rouw is geen onderwerp dat vaak centraal staat. Toch raakt het iedereen vroeg of laat. Zijn openheid maakt dat gesprek toegankelijker.
Door te laten zien dat gemis blijft bestaan, zelfs na jaren, normaliseert hij rouw. Er is geen eindpunt. De pijn verandert, maar verdwijnt niet. Dat besef kan steun bieden aan mensen die zich afvragen waarom het verdriet blijft. Zijn woorden maken duidelijk dat dit volkomen normaal is.
Herinneringen levend houden
Je merkt ook hoe waardevol het is om herinneringen te blijven delen. Door foto’s te plaatsen en speciale dagen te benoemen, blijft zijn moeder aanwezig. Veel mensen vinden kracht in die aanpak. Liefde stopt niet bij overlijden. Ze verandert van vorm. Door erover te praten, blijft die liefde voelbaar.
Gerard laat zien dat het delen van herinneringen geen zwakte is. Het is een manier om verbonden te blijven. Voor velen werkt dat helend. Het biedt houvast op momenten dat gemis onverwacht toeslaat.
Woorden die alles samenvatten
Aan het einde van zijn bericht herhaalt Gerard dezelfde zin als eerdere jaren: “Ik mis haar nog elke dag.” Die woorden zijn eenvoudig, maar veelzeggend. Ze tonen hoe diep de band was. Sommige relaties overstijgen tijd en afstand. Zelfs de dood kan die niet verbreken.
Zijn verhaal voelt als een eerbetoon aan alle ouders die gemist worden. Het herinnert je eraan dat liefde en verdriet samen bestaan. Tranen hoeven niet verborgen te worden. Ze laten zien hoeveel iemand heeft betekend. Met zijn openheid raakt Gerard niet alleen zichzelf, maar ook duizenden anderen.
