De naam van Joke Walle roept bij veel kijkers direct beelden op van scherpe opmerkingen en ongefilterde humor. Achter dat publieke imago schuilt echter een geschiedenis die wordt gekenmerkt door verlies en veerkracht. De 78-jarige vrouw, bekend van televisie, verloor haar twee kinderen en later haar echtgenoot. Zelf bereikte zij ooit een punt waarop zij niet meer verder wilde. Haar levensverhaal laat zien hoe rouw en doorzettingsvermogen naast elkaar kunnen bestaan.
Doorbraak via realityserie
Haar landelijke bekendheid kwam door haar deelname aan de realityserie Oh Oh Den Haag. In dat programma viel zij op door haar uitgesproken karakter en kleurrijke taalgebruik. Vier dagen per week beheert zij het toiletgebouw op de Haagse markt. Zonder omhaal noemt zij haar werkplek haar schijthuis. Bezoekers weten dat zij hen direct aanspreekt wanneer het toilet niet netjes wordt achtergelaten.
De serie versterkte haar imago met scènes waarin zij luid vloekend reageerde op viezigheid. Die ongefilterde houding maakte haar tot een opvallende verschijning op televisie. Haar directe stijl zorgde voor herkenning en amusement bij een breed publiek. Sinds haar optreden wordt zij regelmatig aangesproken op straat. Mensen vragen om een foto en benaderen haar alsof zij haar persoonlijk kennen.
Bekendheid met schaduwzijde
De plotselinge aandacht vergde gewenning voor de Haagse marktbeheerder. Zij merkte dat veel kijkers haar vooral zien als de harde en nietsontziende toiletjuffrouw. In het weekblad Story vertelt zij dat er meer schuilt achter dat televisiekarakter. Volgens haar toont televisie vooral de meest uitgesproken momenten. Haar zachtere kant blijft daardoor grotendeels buiten beeld.
Zij begrijpt dat realityformats draaien om duidelijke contrasten en uitgesproken persoonlijkheden. Toch vindt zij het belangrijk dat mensen weten dat zij ook kwetsbaar is. Achter de grove grappen en felle reacties gaat een vrouw schuil die veel heeft verloren. Die combinatie van ruwheid en compassie maakt haar complexer dan het scherm doet vermoeden. Entertainmentnieuws laat zelden dat volledige beeld zien.
Meer dan grove taal
Joke benadrukt dat zij niet alleen bestaat uit scherpe opmerkingen en harde woorden. Zij zegt dat zij een deel van haar inkomsten schenkt aan goede doelen. Vooral arme kinderen kunnen volgens haar op steun rekenen. Dat aspect van haar leven krijgt geen aandacht binnen realityformats. Daardoor ontstaat in haar ogen een eenzijdig portret van wie zij werkelijk is.
Volgens haar is het gemakkelijk om iemand vast te zetten in een televisierol. Kijkers zien een fragment en vormen snel een oordeel. Haar betrokkenheid bij goede doelen blijft vaak onbesproken. Toch beschouwt zij dat als een wezenlijk onderdeel van haar identiteit. Achter de harde buitenkant schuilt volgens haar betrokkenheid en mededogen.
Werk als wapen tegen eenzaamheid
Dat zij op haar leeftijd nog steeds werkt, is niet uitsluitend een financiële kwestie. Zij geeft aan dat zij slecht tegen de stilte in haar woning kan. Thuis wordt zij geconfronteerd met herinneringen die nooit verdwijnen. De leegte herinnert haar aan alles wat zij verloor. Door te werken op de markt zoekt zij afleiding en menselijk contact.
Tussen bezoekers en vaste marktkooplieden voelt zij zich minder alleen. Het geroezemoes en de dagelijkse gesprekken houden haar in beweging. Wanneer zij hele dagen thuis zou zitten, nemen haar gedachten het over. Zij zegt dat zij dat niet zou volhouden. Werk biedt structuur en beschermt haar tegen eindeloos piekeren.
Onuitwisbaar verlies van haar dochter
Joke kreeg twee kinderen, maar geen van beiden leeft nog. Haar dochter werd dood geboren, een gebeurtenis die diepe sporen naliet. In die periode werd een overleden baby vaak direct weggehaald. Moeders kregen nauwelijks gelegenheid om afscheid te nemen. Van haar dochter bezit zij geen enkele foto.
Dat gemis maakt het verlies tastbaar en blijvend. Het ontbreken van een afbeelding versterkt het gevoel van leegte. Zij droeg dat vroege verlies haar hele leven met zich mee. Toch bleef zij hopen op een toekomst met haar zoon Riny. Die hoop bleek uiteindelijk van korte duur.
Dood van haar zoon Riny
Haar zoon Riny overleed op 24-jarige leeftijd aan een plotselinge longembolie. Zijn dood kwam onverwacht en abrupt. Hij woonde zelfstandig, maar bezocht zijn moeder bijna dagelijks. Bij haar voelde hij zich het meest thuis. De band tussen moeder en zoon was hecht en intens.
Zijn overlijden sloeg een gat dat nooit meer werd gevuld. Zij zegt dat het verliezen van een kind het ergste is wat een mens kan meemaken. Dat verdriet verandert van vorm, maar verdwijnt nooit volledig. Het blijft aanwezig als een stille onderstroom. In haar dagelijks leven draagt zij dat verlies voortdurend met zich mee.
Avondritueel vol betekenis
Hoewel zij zichzelf niet als gelovig beschouwt, bidt zij iedere avond. Dat doet zij bij de foto van haar zoon Riny. Voor haar dochter heeft zij geen afbeelding om naar te kijken. Tijdens dat moment richt zij zich tot God met een eenvoudige vraag. Zij vraagt of er goed voor haar kinderen wordt gezorgd.
Dat dagelijkse ritueel geeft haar rust voordat zij gaat slapen. Het is een klein gebaar met grote emotionele waarde. Door te bidden voelt zij zich verbonden met haar kinderen. Het helpt haar om de herinnering levend te houden. Ook zonder uitgesproken geloof biedt zo’n moment houvast.
Huwelijk onder druk van rouw
Het verlies van hun kinderen drukte zwaar op haar huwelijk. Haar man kon het verdriet niet verwerken. Volgens Joke zocht hij zijn toevlucht in alcohol om de pijn te verdoven. Zij zegt dat hij zichzelf langzaam kapot dronk. Vijftien jaar geleden overleed hij na een lange periode van alcoholisme.
Zijn aftakeling maakte het rouwproces nog ingewikkelder. Zij begreep dat hij het verlies niet aankon, maar het was zwaar om hem te zien afglijden. Rouw kan mensen dichter bij elkaar brengen, maar ook uit elkaar drijven. Waar zij probeerde door te gaan, koos hij voor verdoving. Uiteindelijk bleef zij alleen achter, zonder kinderen en zonder partner.
Eigen wanhoop en overleven
Ook zij bereikte een dieptepunt in haar leven. Twintig jaar geleden deed zij een poging om uit het leven te stappen. Zij sprong uit het raam van haar woning op de eerste verdieping. De val bedroeg enkele meters. Wonder boven wonder brak zij niets.
Zij zegt dat zij blijkbaar nog niet mocht sterven. De sprong liet wel blijvende sporen achter in haar lichaam. Haar rugklachten werden ernstiger en herinneren haar aan dat moment. Het was een periode waarin de wanhoop haar volledig overspoelde. Die gebeurtenis ziet zij als een schreeuw van iemand die geen uitweg meer zag.
Blijven bewegen ondanks alles
Ondanks alles staat zij nog altijd op de Haagse markt. Zij werkt, lacht en vloekt zoals mensen van haar gewend zijn. Achter dat publieke gezicht schuilt een vrouw die meerdere malen intens verlies meemaakte. Haar verhaal toont dat televisiebeelden slechts een deel van de werkelijkheid laten zien. De realiteit achter een realityserie blijkt vaak veel gelaagder.
Door te blijven werken zoekt zij afleiding en menselijk contact. Zij kiest ervoor om niet stil te vallen in herinneringen. Op de markt vindt zij gesprekken, herkenning en soms zelfs warmte. Het verleden draagt zij altijd met zich mee, maar zij blijft in beweging. Tussen de mensen probeert zij week na week haar plek te hervinden.