Wie Floortje Dessing een beetje volgt, weet dat stilzitten eigenlijk niet in haar woordenboek staat. Altijd onderweg, met een rugzak vol plannen en een agenda die meestal sneller loopt dan de klok. Juist daarom wordt er de laatste tijd weer gefluisterd: hoe gaat het nu écht met haar gezondheid?
Ze liet onlangs doorschemeren dat ze zich sterker voelt dan vlak na haar operatie, maar dat haar lijf nog lang niet overal in mee wil. En dat is voor iemand die gewend is om dagenlang te draaien, te reizen en te improviseren best een confronterende ontdekking.
Een herstel dat zich niet laat opjagen
Floortje krabbelt op, maar op haar eigen tempo—of beter gezegd: op het tempo dat haar lichaam toestaat. Ze merkt dat haar conditie achterblijft en dat ze sneller leegloopt dan voorheen, zeker na drukke dagen.
Dat klinkt misschien als “gewoon wat moe”, maar bij haar gaat het om echte grenssignalen. Een reis, een tijdsverschil of een paar nachten minder slaap kunnen al genoeg zijn om haar wankel te maken. Herstellen blijkt geen rechte lijn.
Waarom de zorgen weer oplaaien
De aanleiding voor de nieuwe bezorgdheid is simpel: Floortje is nog niet de oude. Ze kan alweer meer dan in de eerste maanden na de ingreep, maar ze voelt aan alles dat haar lijf iets groots heeft doorgemaakt.
En juist omdat ze normaal gesproken zoveel kan en zoveel doet, valt het extra op wanneer ze aangeeft dat haar energie op en neer schiet. De ene dag gaat het best aardig, de andere dag is het ineens weer “op”.
De diagnose die alles op z’n kop zette
De klachten die haar eerder in het ziekenhuis deden belanden, bleken uiteindelijk te komen door een zeldzame en heftige vorm van endometriose. Dat is een chronische aandoening waarbij weefsel groeit op plekken waar het niet hoort.
Veel mensen kennen endometriose vooral van pijnklachten rond de baarmoeder, maar bij Floortje zat het probleem op een veel ernstigere plek. Daardoor werd de situatie complexer, zorgelijker en vooral: niet iets wat je even “oplost”.
Een operatie van acht uur met grote impact
Omdat de situatie ernstig was, moest er snel worden ingegrepen. De operatie duurde acht uur en was allesbehalve klein. Artsen verwijderden onder meer de helft van haar lever, plus een deel van het middenrif en een deel van de long.
Zo’n ingreep laat sporen na, ook als je “goed herstelt”. Denk aan opnieuw conditie opbouwen, opnieuw vertrouwen krijgen in je ademhaling en in je kracht. Dingen die vroeger vanzelf gingen, kunnen ineens veel moeite kosten.
De mentale klap: de angst voor kanker
Alsof het lichamelijk niet zwaar genoeg was, hing er ook emotioneel veel boven haar hoofd. In de periode rond de operatie was er angst: wat als het kanker is? Die onzekerheid vreet energie, zeker wanneer je al kwetsbaar bent.
Pas negen dagen na de ingreep kreeg ze te horen dat het geen kanker was. Dat moet een enorme opluchting zijn geweest, maar de spanning verdwijnt niet meteen. Je lijf is geopereerd, je hoofd draait nog na.
Een lichaam dat nog dagelijks “nee” kan zeggen
Floortje omschreef eerder ook het grote litteken op haar buik, dat haar iedere dag herinnert aan wat er gebeurd is. Ze voelt het nog steeds en beschrijft het alsof er in haar buik is gezaagd—rauw en eerlijk.
Vermoeidheid blijft voor haar een belangrijke factor. Niet alleen “slaperig”, maar echt leeg, zonder reserves. En dat maakt plannen lastig. Zeker voor iemand die normaal leeft van ritme, adrenaline en nieuwe prikkels.
Privéverdriet dat door alles heen loopt
De afgelopen jaren waren voor Floortje niet alleen fysiek zwaar. Twee jaar geleden overleed haar vader, op 95-jarige leeftijd. Terwijl ze dat verlies nog aan het verwerken was, kwamen haar eigen ernstige gezondheidsklachten daar bovenop.
Rouw en herstel tegelijk is een lastige cocktail. Je hebt weinig ruimte om op adem te komen, omdat het ene verhaal nog niet is geland terwijl het andere al binnenstormt. Dat maakt zo’n periode extra intens, ook achteraf.
Daarna ook zorgen om haar moeder
Alsof het nog niet genoeg was, kreeg Floortje een half jaar na haar eigen zware operatie te maken met nieuwe spanning: haar moeder moest ook geopereerd worden en was erg ziek. Over details wil ze begrijpelijkerwijs weinig delen.
Wel is duidelijk dat het flink binnenkwam. Als je zelf nog herstellende bent, heb je eigenlijk al je energie nodig. Tegelijk ga je toch “aan” als het om familie gaat, zeker na het eerdere verlies van haar vader.
Voorzichtig vooruitkijken, met grenzen erbij
Het goede nieuws: het gaat inmiddels beter met haar moeder, en dat lijkt Floortje zichtbaar dankbaar te maken. Ze hoopt dat haar moeder nog lang bij hen mag blijven—een zin die ineens extra gewicht krijgt na zo’n periode.
Voor Floortje zelf klinkt er ook hoop door. Ze voelt zich sterker dan eerder, maar ze is eerlijk: ze is nog niet waar ze wil zijn. Haar lichaam vraagt geduld, rust en een tempo dat eerder ongewoon voor haar was.
Wat haar verhaal zo herkenbaar maakt
Het raakt mensen omdat het laat zien dat herstel niet stopt bij “ontslagen uit het ziekenhuis”. De echte opbouw begint pas daarna, met kleine stappen, terugvallen, en opnieuw leren luisteren naar wat je lijf aangeeft.
Floortje blijft iemand die avontuur ademt, maar ze moet nu slimmer omgaan met energie. En misschien is dat wel de grootste verandering: niet minder willen, maar anders moeten. Wat vind jij hiervan—praat mee op onze sociale media?
Bron: infovandaag.nl
