De pijn en nasleep van het verlies van een dierbare zijn voor iedereen anders, maar wanneer je vader onder gewelddadige omstandigheden uit het leven wordt gerukt, verandert alles. Voor Royce de Vries, zoon van de in 2021 vermoorde misdaadjournalist Peter R. de Vries, zijn de gevolgen nog dagelijks voelbaar.
In de podcast RealTalks van FunX-dj Fernando Halman doet de 36-jarige advocaat voor het eerst openhartig zijn verhaal. Wat volgt, is een indringend portret van een man die probeert te leven met een trauma dat nooit helemaal uit beeld verdwijnt.
De moord veranderde alles in zijn dagelijks leven
Sinds die fatale dag is Royce naar eigen zeggen een andere man geworden. Niet door keuze, maar door de impact van het verlies. In het gesprek met Halman vertelt hij zonder opsmuk of dramatiek hoe verdriet, boosheid en machteloosheid hem gevormd hebben tot iemand die hij zelf niet als een betere versie van zichzelf beschouwt. De dood van zijn vader heeft zijn karakter diepgaand beïnvloed, net als zijn relaties met mensen om hem heen. De veranderingen die hij doormaakt, blijven niet beperkt tot zijn innerlijke beleving: ook zijn vrouw en directe omgeving merken het verschil.
Tijdens het interview toont Royce zich kwetsbaar. Hij legt uit dat hij zich vaker terugtrekt en in zichzelf keert. “Als je het aan m’n vrouw zou vragen, zou ze zeggen dat het me veranderd heeft,” vertelt hij open. De emoties zitten hoog, al komen ze zelden direct naar buiten. Royce zegt dat hij vroeger bijna nooit boos werd, maar dat dit nu anders is. Hij raakt sneller geïrriteerd en voelt zich regelmatig afwezig. “Ik weet niet of ik er leuker op geworden ben zeg maar, dat denk ik niet,” zegt hij daar eerlijk over. Die zelfreflectie maakt duidelijk hoeveel strijd er vanbinnen woedt.
Het verlies blijft op de achtergrond aanwezig
De impact van zijn vaders dood sijpelt door in elk aspect van zijn leven. Zelfs in de stiltes, in de momenten waarop hij niet spreekt, is het verlies voelbaar. Hij legt uit dat hij soms zo diep in gedachten verzonken is, dat hij gesprekken om zich heen niet meer registreert. Juist omdat hij zich daarvan bewust is, maakt dat hem onrustig. De zorgen die dat oproept zijn niet alleen voor hemzelf, maar ook voor de mensen die dichtbij hem staan. Ondanks de warmte en steun van zijn familie, schoonfamilie en vrienden, blijft het een eenzame strijd. “Ik heb een hele fijne groep mensen om me heen. Maar het is alsnog niet altijd makkelijk om met mij te leven in deze situatie,” zegt hij daarover.
De strafzaak werpt een constante schaduw
Naast het persoonlijke verdriet speelt ook de langdurige juridische nasleep een grote rol in zijn leven. De zaak rond de moord op zijn vader is nog altijd niet afgerond. “Prioriteiten zijn ergens anders komen te liggen, je maakt zware dagen mee met de strafzaak,” legt hij uit. De juridische procedures zorgen ervoor dat het verlies telkens opnieuw wordt opgerakeld. Het idee van verwerking raakt steeds verder weg, omdat er steeds weer nieuwe ontwikkelingen zijn. Royce noemt het zelf een terugkerende last. Elke verandering in het dossier brengt nieuwe emoties met zich mee. Daardoor voelt het verleden voortdurend dichtbij, en lijkt een toekomst zonder die druk bijna ondenkbaar.
Recent kwam er opnieuw beweging in de zaak. Op Curaçao werd een 39-jarige man aangehouden, verdacht van betrokkenheid bij de organisatie achter de moord op Peter R. de Vries. Voor Royce voelt deze arrestatie als bevestiging van wat hij al langer vermoedde: deze zaak is nog lang niet ten einde. “Ik heb toch maar geaccepteerd dat dit misschien nog wel de komende vijftien jaar misschien gaat gebeuren,” zegt hij berustend. Dat vooruitzicht brengt onvermijdelijk mentale belasting met zich mee. De dreiging blijft tastbaar aanwezig in zijn leven, evenals het besef dat echte rust misschien nog lang op zich laat wachten.
