Als trotse maar soms vermoeide moeder van een energieke tweeling die binnenkort hun zesde verjaardag vieren, stuitte ik onlangs op een discussie in een online moedergroep die mij aan het denken zette. Het statement “Ik leer mijn kinderen dat ze mogen terugslaan als ze geslagen worden” veroorzaakte een golf van instemmende reacties. Meer dan 150 ouders leken het ermee eens te zijn.
Aanvankelijk was ik geschokt. ‘Is dit echt hoe we onze kinderen willen opvoeden?’ vroeg ik me af. Het idee leek de vredige wereld waarin ik mijn kinderen wil grootbrengen te ondermijnen. Maar toen ik er verder over nadacht, kwam ik in tweestrijd. ‘Wat als iemand mijn kinderen zou slaan?’ Hoe zou ik dan reageren?
Terugdenkend aan de tijd dat mijn tweeling nog naar de kinderopvang ging, herinner ik me hoe we hen steeds opnieuw leerden dat bijten en slaan niet geaccepteerd wordt. Dit principe leek vruchten af te werpen tot ze naar de peuterklas gingen.
Het is verbazingwekkend hoe sommige ouders, na jaren van het prediken van vreedzaam gedrag, plots een andere koers lijken te varen zodra hun kinderen wat ouder zijn. ‘Sla maar terug,’ zeggen ze dan.
Maar hier sta ik, met bijna zesjarige kinderen, vasthoudend aan het idee dat communicatie de sleutel is. “Als je het niet eens bent met iemand, moet je praten,” blijven we herhalen. “Neem wat afstand als het nodig is, maar blijf respectvol.”
Ik kan niet met zekerheid zeggen hoe ik zal reageren als ik ooit hoor dat een van mijn kinderen geslagen is. Echter, ik blijf overtuigd van het belang om te praten in plaats van terug te slaan. Misschien is het tijd voor ons, ouders, om ons te herinneren aan de lessen uit de kinderopvang, om niet aan te leren dat terugslaan een oplossing is, maar om te versterken dat dialoog en begrip de weg vooruit zijn.
Ik ben benieuwd naar de mening van andere ouders en nodig jullie uit om je mening te delen op de Facebook pagina! Hoe zouden jullie hiermee omgaan? Bron
