Als alleenstaande vader in een semi-vrijstaand huis genoot ik, altijd van mijn rustige ritme. Mijn peuter, Max, sliep graag uit, en ik hield van late avonden en lange ochtenden. Maar dat veranderde volledig toen mijn nieuwe buren een paar maanden geleden naast me kwamen wonen. Ook zij hadden een peuter, en dat bracht een heel andere dynamiek met zich mee.
Hun peuter huilde regelmatig ’s nachts, iets wat ik begrijp. Niet ieder kind slaapt even goed, dat weet ik als vader maar al te goed. Maar het was niet alleen het gehuil dat mijn nachtrust verstoorde. De man des huizes werkt namelijk onregelmatig en is vaak ’s nachts opgeroepen.
Elke keer als hij naar zijn werk gaat, word ik wakker van het geluid van de voordeur of de auto. Dat was nog te overzien, maar dan is er ook nog zijn vrouw. Ze zet elke ochtend om 7 uur haar wekker, en dat ding blijft maar afgaan. In plaats van op te staan, blijft ze vijf minuten snoozen, soms wel tot half acht.
En in het weekend? Dan staan ze rond 8 uur op, luid pratend en spelend met hun kind. Het was alsof de stilte waar ik ooit zo van genoot, voorgoed verdwenen was.
Tot mijn opluchting slaapt Max gelukkig door al dat lawaai heen, maar na maanden van dit ochtendritme had het mij volledig veranderd. Waar ik vroeger lang uitsliep, werd ik nu steeds vroeger wakker. Zonder dat ik het wilde, werd ik een vroege vogel. Mijn dagen begonnen standaard om 7 uur, zelfs in het weekend. Niet uit eigen keuze, maar omdat ik gewoon niet meer kon slapen met al dat geluid om me heen.
Nu ben ik degene die vroeg opstaat. Zodra ik wakker ben, ga ik aan de slag met allerlei klusjes in huis. Ik maak de konijnenkooi schoon, pak schoolspullen klaar of doe andere dingen die ik normaal pas later op de dag zou doen. Ik maak niet expres lawaai, ik doe gewoon mijn dagelijkse bezigheden, alleen wat eerder dan vroeger.
En natuurlijk bleef dat niet onopgemerkt door mijn buren. De man, die vaak nachtdiensten draait, klaagde dat hij nu niet kan uitslapen omdat ik al zo vroeg in de weer ben. Ook zijn vrouw was geïrriteerd omdat ze nu op haar vrije dagen wakker wordt van mijn ochtendroutine. “Ik kan jou niet snoozen zoals ik mijn wekker snooze,” zei ze een keer.
Toen ze me vroegen om later op te staan en hen niet meer wakker te maken, moest ik wel lachen. Ik legde ze uit dat voordat zij hier kwamen wonen, ik veel later opstond. Hun constante lawaai heeft mij nu eenmaal een vroege vogel gemaakt. Dus als ze last hebben van mijn vroege ochtenden, dan is dat eigenlijk een gevolg van hun eigen gewoontes. Ik heb het er eerder met hen over gehad, maar ze konden er naar eigen zeggen niets aan doen.
Nu lijkt de situatie omgedraaid. Hun leven heeft mijn ritme veranderd, en nu zullen zij zich moeten aanpassen aan mijn nieuwe ochtendroutine. Niet omdat ik het wil, maar omdat hun lawaai het nu eenmaal zo heeft gemaakt.
Het leven met buren kan soms verrassend ingewikkeld zijn, vooral als je gewoontes elkaar beïnvloeden zonder dat je het wilt.
