Je leest haar woorden en merkt direct hoe eerlijk en rauw ze zijn. Jade Kops deelt opnieuw een indringende update over haar gezondheid. Op Instagram beschrijft ze hoe haar lichaam haar steeds vaker tot stilstand dwingt. Sinds de tumor opnieuw is gegroeid, voelt ze haar energie wegglippen. Dat besef komt hard binnen. Ze schrijft dat alles haar sneller te veel wordt en dat ze zichzelf steeds vaker tegenkomt. De realiteit is confronterend en laat weinig ruimte voor luchtigheid.
Dagelijkse activiteiten vragen steeds meer kracht
Je ziet hoe Jade probeert haar dagen zo goed mogelijk in te richten. Zelfs kleine momenten kosten haar inmiddels veel energie. Haar lichaam geeft duidelijke signalen af die ze niet langer kan negeren. Dat maakt deze periode extra zwaar. Waar eenvoudige afspraken vroeger vanzelf gingen, voelt nu bijna alles als een opgave. Die verandering raakt haar diep en zorgt voor onzekerheid over wat haar lichaam nog aankan.
Afgelopen dinsdag bezocht Jade haar opa en oma. Het leek een rustige middag te worden. Toch bleek het bezoek zwaarder dan verwacht. Later die avond voelde ze zich zo slecht dat ze ziek op de bank lag. Ze moest meerdere keren overgeven. Dat moment maakte opnieuw duidelijk hoe kwetsbaar haar lichaam momenteel is.
Klachten stapelen zich langzaam op
Volgens Jade lag de oorzaak niet alleen bij dat ene bezoek. Ze beschrijft hoe alles zich langzaam heeft opgebouwd. Haar lichaam is moe en heeft nauwelijks reserves. Dat merkt ze steeds vaker. Zelfs dingen die eerder geen probleem waren, putten haar nu volledig uit. Ze schrijft dat ze vrijwel de hele dag uitgeput is en weinig energie heeft.
Naast vermoeidheid speelt misselijkheid een grote rol. Ook hoofdpijn komt steeds terug. Die combinatie maakt haar onrustig. Ze hoopt dat de klachten voortkomen uit overbelasting. Tegelijk weet ze dat die zekerheid ontbreekt. Die onzekerheid maakt elke nieuwe dag spannend en emotioneel zwaar.
Hoop en angst leven naast elkaar
Je voelt hoe hoop en angst elkaar voortdurend afwisselen. Jade schrijft dat ze met heel haar hart hoopt dat de klachten tijdelijk zijn. Tegelijk is ze bang dat er meer aan de hand is. Gezien haar medische situatie is die angst begrijpelijk. De onzekerheid weegt zwaar en laat haar nauwelijks los.
Vorige maand kreeg Jade opnieuw slecht nieuws. De tumor waar ze al langere tijd tegen vecht, is verder gegroeid. De groei is aanzienlijk. De tumor breidt zich uit richting haar neus, haar oor en zelfs haar hersenen. Dat bericht kwam hard aan en veranderde opnieuw haar perspectief.
Behandelopties raken steeds beperkter
Door deze ontwikkeling is bestraling geen optie meer. Jade heeft in het verleden al veel behandelingen ondergaan. Nog meer bestraling brengt te grote risico’s met zich mee. Artsen waarschuwden haar voor ernstige complicaties. De kans op een grote inwendige bloeding is aanzienlijk. Zo’n bloeding kan tijdens of kort na bestraling optreden. De gevolgen zouden fataal kunnen zijn.
Dat maakt de situatie extra zwaar om te dragen. Je merkt hoe Jade deze realiteit onder ogen ziet, zonder het mooier te maken. Tegelijk blijft ze zoeken naar manieren om verder te gaan. Niet door te forceren, maar door te luisteren naar haar lichaam.
Rust nemen als vorm van vechten
Ondanks alles probeert Jade niet op te geven. Ze schrijft dat ze bewust meer rust inplant. Haar dagen zijn rustiger geworden. Dat vraagt veel aanpassing, zeker voor iemand die nog zoveel wil beleven. Toch beseft ze dat luisteren naar haar lichaam nu noodzakelijk is.
Ze blijft vasthouden aan hoop, ook wanneer alles te zwaar voelt. Ze erkent hoe diep het haar raakt. Toch kiest ze ervoor om te blijven vechten op haar eigen manier. Niet door grenzen te overschrijden, maar door ze te respecteren.
Terugkijken en voorzichtig vooruitzien
Na de feestdagen keek Jade voorzichtig vooruit. Ze sprak open over 2026. Het jaar daarvoor leefde ze met de gedachte dat ze de feestdagen misschien niet zou meemaken. Dat besef blijft haar bij. Het maakt elk moment extra waardevol en tegelijkertijd beladen.
Over 2025 is ze opvallend eerlijk. Het jaar bracht veel hoogte- en dieptepunten. Toch kijkt ze met een zekere tevredenheid terug. Ze noemt het jaar zwaar, maar waardevol. Ondanks alles geeft ze het afgelopen jaar een ruime voldoende. Die woorden laten zien hoe veerkracht en realisme samengaan.
Feestdagen vol liefde en spanning
De feestdagen waren voor Jade emotioneel dubbel. Aan de ene kant genoot ze intens van samenzijn. Aan de andere kant voelde ze spanning en verdriet. Die gevoelens liepen voortdurend door elkaar. Ze deelt dit openlijk, zonder iets te verbloemen. Juist die eerlijkheid maakt haar verhaal zo raak.
Je ziet hoe complex het is om te leven met zoveel onzekerheid. Liefde, angst en hoop bestaan naast elkaar. Jade laat zien dat die combinatie er mag zijn.
Herstel na ingrijpende medische verandering
Naast alles is Jade ook herstellende van een zware medische ingreep. Door de groei van de tumor kan ze geen slangetje meer via haar neus gebruiken voor sondevoeding. Dat was eerder wel mogelijk. Daarom is ze overgestapt op een PRG-sonde, die via de buikwand direct in de maag wordt geplaatst.
Dat was een ingrijpende verandering. Het herstel vraagt tijd en energie. Daardoor verliepen de feestdagen anders dan gehoopt. Toch is Jade dankbaar dat ze erbij kon zijn. Ze benadrukt hoe waardevol dat voor haar was. Aanwezig zijn betekende alles.
Blijven hopen, ondanks alles
In haar bericht sluit Jade af met woorden die blijven hangen. Ze weet niet wat 2026 zal brengen. Dagen, weken of maanden, alles is onzeker. Die onzekerheid is beangstigend. Toch weigert ze op te geven. Ze wil blijven voelen, zien en beleven.
Ze wil alles halen uit de tijd die ze heeft. Ze schrijft dat ze blijft vechten, zodat er dit jaar aan de kersttafel geen lege stoel staat. Die wens zegt alles over haar kracht, haar liefde en haar doorzettingsvermogen.
