Wat begon als een terugkerend bezoek aan de huisarts, eindigde voor een gezin in Southampton in een onvoorstelbare tragedie. Een peuter die volgens artsen “absoluut in orde” was, overleed enkele dagen later in het ziekenhuis. De doodsoorzaak bleek een hartstilstand, veroorzaakt door een veelvoorkomend virus. De moeder blijft achter met vragen, twijfels en een diep gevoel van falen door instanties die haar zorgen structureel bagatelliseerden.
Herhaalde zorgen zonder gehoor
Jacqueline Manley, een dertigjarige thuisblijfmoeder uit Southampton in Hampshire, trok herhaaldelijk aan de bel over de gezondheid van haar dochter. Haar jongste kind Connie kampte al sinds haar geboorte met ademhalingsproblemen. Volgens Jacqueline was Connie van haar drie kinderen degene die het vaakst ziek was. Toch kreeg ze nooit een duidelijke diagnose. Haar zorgen werden volgens haar stelselmatig weggewuifd.
Leven met terugkerende ziekte
De klachten keerden vrijwel maandelijks terug en volgden steeds hetzelfde patroon. Connie werd slap, lusteloos en had moeite met ademhalen. “Ze werd een keer per maand ziek, en als ze ziek was lag ze er zo slap en zielig bij.” Artsen erkenden de ademhalingsproblemen, maar schreven die toe aan laryngomalacie. Dat is een aandoening waarbij slap weefsel in de keel piepende ademhaling veroorzaakt.
Geen reden tot alarm
Volgens behandelaars was die diagnose geen aanleiding tot zorgen. Jacqueline kreeg te horen dat haar dochter er vanzelf overheen zou groeien. Verdere onderzoeken bleven uit. Ondanks haar aanhoudende ongerustheid kreeg zij geen aanvullende controles aangeboden. Het ontbreken van duidelijke antwoorden zorgde voor frustratie. Toch bleef ze medische hulp zoeken wanneer Connie opnieuw klachten kreeg.
Zomer met verontrustende klachten
In juli 2024, toen Connie achttien maanden oud was, verslechterde haar toestand opnieuw. Ze kreeg koorts en ademde zwaar. Jacqueline bracht haar dochter naar de huisarts. Daar bleek dat Connie’s zuurstofwaarden zorgwekkend laag waren. “Ik nam haar mee naar de dokter. Ze was niet zieker dan de andere keren, maar mijn huisarts zei dat ze naar het ziekenhuis moest.”
Alarmerende metingen
Tijdens dat bezoek zakten Connie’s zuurstofwaarden richting de tachtig procent. Dat leidde tot onmiddellijke actie. Ze werd per ambulance overgebracht naar het ziekenhuis. Daar namen artsen een uitstrijkje af om de oorzaak vast te stellen. Al snel volgde een diagnose die aanvankelijk geruststellend werd gepresenteerd. Het ging om een infectie met het respiratoir syncytieel virus.
Diagnose RSV
RSV is een veelvoorkomend luchtwegvirus dat vooral jonge kinderen treft. Het virus infecteert neus, keel en longen en veroorzaakt symptomen zoals piepende ademhaling en koorts. In de meeste gevallen verloopt de infectie mild. Bij baby’s, jonge kinderen en ouderen kan het echter ernstig worden. In zeldzame gevallen kan RSV zelfs dodelijk zijn.
Behandeling en ontslag
Na de diagnose kreeg Connie een driedaagse antibioticakuur voorgeschreven. Kort daarna besloten artsen haar naar huis te sturen. Volgens Jacqueline werd haar verteld dat haar dochter “in orde” was. “Ze zeiden dat ze in orde was. Ik was hier niet blij mee en stelde vragen, maar ze stuurden haar toch naar huis.” Haar bezwaren maakten geen verschil.
Snelle achteruitgang thuis
Binnen twaalf uur na thuiskomst verslechterde Connie’s toestand merkbaar. Ze ademde zwaar en oogde uitgeput. Jacqueline belde het ziekenhuis met de vraag of ze terug mocht komen. Het antwoord stelde haar opnieuw teleur. “Ze vertelden me gewoon om haar vloeistoffen te blijven geven.” Volgens het ziekenhuis zou verdere opname geen verschil maken.
Noodoproep en terugkeer
De situatie bleef verslechteren, waarna Jacqueline het alarmnummer belde. Connie werd opnieuw met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Daar bleek dat ze nauwelijks at of dronk. Jacqueline probeerde artsen duidelijk te maken hoe ziek haar dochter was. “Ik vocht met artsen om hen te laten zien hoe ziek ze was, maar niemand luisterde naar me.”
Dagelijkse strijd op de afdeling
De opname werd voor Jacqueline een emotionele uitputtingsslag. Ze voelde zich niet gehoord door het medische personeel. Ondanks duidelijke signalen bleef geruststelling de boventoon voeren. Connie’s toestand bleef echter zorgwekkend. Haar energie verdween en haar lichaam voelde koud aan. Op de derde dag in het ziekenhuis bereikte de situatie een kritiek punt.
Verontrustende tekenen genegeerd
Volgens Jacqueline was haar dochter blauw en ijskoud. Ze voelde intuïtief dat het misging. Toch kreeg ze opnieuw te horen dat er geen reden tot zorg was. “Ik wist dat het niet goed met haar ging, maar een verpleegster vertelde me dat ze absoluut in orde was.” Jacqueline drong aan op een arts.
Hartstilstand in het ziekenhuis
Toen een arts eindelijk werd geroepen, ging het razendsnel mis. Binnen enkele seconden na binnenkomst kreeg Connie een hartstilstand. Reanimatie mocht niet meer baten. Drie weken na de eerste hartstilstand in het ziekenhuis overleed Connie in augustus 2024. Ze werd slechts achttien maanden oud.
Doodsoorzaak vastgesteld
Het overlijdensrapport bevestigde de ernst van het falen. Connie stierf aan ernstig hersenletsel als gevolg van een hypoxische hartstilstand. Haar hart stopte door een tekort aan zuurstof, veroorzaakt door RSV. Jacqueline bleef achter met onbeantwoorde vragen. Ze begreep niet hoe dit kon gebeuren terwijl haar dochter al onder toezicht stond.
“Hoe kon ze in het ziekenhuis zijn en hadden ze geen idee?” vraagt Jacqueline zich af. In het overlijdensrapport stond dat Connie lage bloeddrukwaarden had. Volgens haar hadden artsen daaruit moeten afleiden dat een hartstilstand dreigde. Het idee dat signalen zijn gemist, blijft haar achtervolgen.
Mogelijke medische verklaring
Artsen verklaarden later dat de waarschijnlijke oorzaak van de hartstilstand een verstopping van slijm was. Die zou zijn veroorzaakt door de vernevelaars die Connie toegediend kreeg. Jacqueline vindt die uitleg moeilijk te accepteren. Voor haar voelt het als een verklaring achteraf, niet als een rechtvaardiging.
Publiek verhaal via media
Jacqueline deelde haar verhaal met The Mirror in de hoop aandacht te vragen voor haar ervaring. Ze wil voorkomen dat andere ouders hetzelfde meemaken. De pijn van het verlies is groot, maar haar boodschap is helder. Ze wil dat zorgen van ouders serieuzer worden genomen.
“Ik roep moeders op om op je gevoel te vertrouwen.” Volgens Jacqueline heeft het moederinstinct altijd gelijk. “Alleen omdat je een dokter naast je hebt staan, betekent niet dat ze altijd gelijk hebben.” Haar woorden komen voort uit verdriet, maar ook uit overtuiging. Ze wil anderen waarschuwen.
Herinnering aan Connie
Connie wordt door haar moeder beschreven als lief en gelukkig. “Ze was het liefste en gelukkigste meisje.” Haar afwezigheid laat een leegte achter binnen het gezin. “We missen haar allemaal zo erg.” De woorden klinken eenvoudig, maar dragen een immens gewicht.
Blijvende vragen en impact
Het overlijden van Connie werpt vragen op over medische besluitvorming en communicatie. Hoe vaak worden zorgen van ouders onvoldoende gehoord. Het verhaal benadrukt de kwetsbaarheid van jonge kinderen bij virale infecties. Tegelijk legt het de nadruk op het belang van alertheid, ook bij ogenschijnlijk veelvoorkomende aandoeningen.
Voor Jacqueline zal dit hoofdstuk nooit echt afgesloten worden. De herinnering aan haar dochter blijft, net als de vraag of het anders had kunnen lopen. Haar verhaal blijft resoneren, niet alleen als persoonlijk verlies, maar ook als waarschuwing. Het vertrouwen in medische geruststelling bleek in dit geval fataal.
