Tijdens haar zomervakantie in Portugal beleefde Annechien een situatie die haar nog steeds doet blozen. Samen met haar vriendin Sandra genoot ze van een kop koffie op een zonnig terras, toen haar aandacht werd getrokken door een vrouw aan de tafel naast hen. De vrouw sprak luid, maakte grote gebaren en leek met iedereen op het terras in gesprek. “Kijk haar nou,” fluisterde Annechien tegen Sandra in het Nederlands. “Het is echt zo’n stereotype Portugese diva. Dat drama, die stem… je zou bijna denken dat het een show is!”
Sandra grinnikte voorzichtig, maar probeerde Annechien te waarschuwen. “Misschien moet je iets zachter praten. Je weet maar nooit wie je hoort.” Maar Annechien wuifde haar zorgen weg. “Doe niet zo raar,” zei ze zacht. “Ze verstaat ons echt niet. Ze is overduidelijk een local.”
De onthulling die niemand zag aankomen
Annechien ging door met haar gefluister en begon de vrouw na te doen, compleet met overdreven gebaren en een karikaturaal accent. Terwijl ze zichzelf amuseerde, begon de vrouw plotseling haar blik op hen te richten. Het duurde niet lang voordat Annechien voelde dat iets niet klopte: de vrouw keek haar nu recht aan, met een zelfverzekerde glimlach die voelde alsof ze door Annechien heen keek.
En toen gebeurde het onvermijdelijke. De vrouw boog zich naar hen toe en zei, in vlekkeloos Nederlands: “Weet je, als je nog even doorgaat, kan ik je misschien wat tips geven om mijn accent beter na te doen.”
Annechien’s hart zakte naar haar schoenen. Het voelde alsof de tijd stilstond terwijl ze besefte wat er zojuist was gebeurd. Sandra zat naast haar, de ongemakkelijke stilte bijna tastbaar.
Oeps, betrapt
In plaats van boos te worden, leunde de vrouw achterover en lachte. Haar lach klonk luid en duidelijk, waardoor andere gasten op het terras nieuwsgierig hun kant op keken. “Geen zorgen,” voegde ze eraan toe. “Ik woon al jaren in Portugal, maar ik ben geboren en getogen in Utrecht. Dit soort momenten maken mijn dag altijd leuker.” Met een knipoog en een lach pakte ze haar tas en liep het terras af, haar schouders nog steeds schuddend van het lachen.
Voor Annechien voelde het alsof ze door de grond kon zakken. De rest van de middag bleef ze stil, terwijl Sandra haar af en toe met een veelbetekenende blik aankeek. “Misschien een goede les,” zei Sandra uiteindelijk. “Niet iedereen is zo buitenlands als je denkt.”
Een vakantie-anekdote om niet te vergeten
Nu, maanden later, kan Annechien er eindelijk om lachen, al was dat in het begin niet zo vanzelfsprekend. “Ik had gewoon zo’n grote mond,” geeft ze toe. “En ik dacht dat niemand me kon verstaan. Die vrouw heeft me flink op mijn plek gezet, en daar ben ik eigenlijk wel blij om.”
Annechien deelt haar verhaal nu als een luchtige waarschuwing voor anderen: “Let op wat je zegt, waar je het zegt, en over wie. Je weet nooit wie je kan horen.” Het is een gênante, maar onvergetelijke herinnering aan hoe snel je jezelf voor schut kunt zetten door verkeerde aannames te maken.
