Jill Waas, journalist en liefhebber van dieren, staat volledig achter haar keuze: haar twee chihuahua’s zijn haar alles. Kinderen heeft ze nooit gewild, maar de liefde die ze voelt voor haar honden Harvey en James is voor haar even intens als die van een ouder voor zijn kind. Haar verhaal biedt een openhartige blik op een leven waarin dierenliefde centraal staat.
Onvoorwaardelijke liefde voor dieren
Jill heeft nooit een kinderwens gehad. Waar anderen vertederd raken door baby’s, voelt zij datzelfde intense gevoel bij het zien van een puppy of kitten. “Als mijn honden op de bank in mijn armen liggen, ben ik de gelukkigste persoon op aarde,” vertelt ze. Toch gaat haar liefde verder dan alleen haar eigen huisdieren. Dierenleed raakt haar diep, of het nu om filmpjes van zielige honden of beelden uit de bio-industrie gaat. Het heeft haar zelfs aangezet tot het stoppen met vlees eten.
Ze herinnert zich hoe ze in tranen was bij de film Marley & Me tijdens een vlucht. “De stewardess dacht dat er iets vreselijks was gebeurd, maar het ging alleen maar om de filmhond die overleed,” zegt ze. De liefde voor dieren drijft haar tot actie: ze steunt organisaties voor dieren in nood en heeft zelfs gedoneerd aan een noodhospitaal voor achtergelaten dieren in Oekraïne.
Honden boven mensen?
Hoewel Jill ook hechte relaties heeft met mensen, voelen dieren voor haar bijzonderder. “Ze zijn altijd eerlijk, hebben geen dubbele agenda en zullen je nooit kwetsen,” legt ze uit. Ze geniet van de onvoorwaardelijke blijdschap van haar honden als ze thuiskomt, iets wat volgens haar geen mens kan evenaren. Toch nuanceert ze: “Het is niet dat ik mensen niet waardeer, maar dieren zijn eenvoudiger om van te houden.”
Jill is realistisch over haar rol als hondenmoeder. Haar honden krijgen geen jasjes of tasjes, want “een hond wil gewoon lopen en snuffelen.” Toch past ze haar leven zoveel mogelijk aan hun behoeften aan. Ze maakt keuzes die hun welzijn vooropstellen, zelfs als dat betekent dat ze dure gebitsreinigingen verkiest boven een nieuwe tas.
Een verlies dat moeilijk te dragen is
Het besef dat haar honden niet eeuwig zullen leven, maakt Jill emotioneel. Harvey en James zijn inmiddels elf en negen jaar oud, en ze weet dat ze ooit afscheid van hen moet nemen. “Ik geloof serieus dat ik dan niet meer kan functioneren van verdriet,” zegt ze. De band met haar honden gaat dieper dan die met andere huisdieren uit haar verleden. Voor haar zijn ze volwaardige gezinsleden.
Haar emotionele betrokkenheid bleek ook toen James ernstig ziek werd. “Het idee dat ik geen afscheid zou kunnen nemen, maakte me radeloos,” herinnert ze zich. Toen ze na uren reizen eindelijk thuis was, bleek James gelukkig te zijn gestabiliseerd, maar Jill was ontroostbaar. “Wie dit leest, denkt misschien dat ik een dramaqueen ben. Maar als het om dieren gaat, ben ik gewoon een softie.”
Een leven in balans
Voor Jill is haar liefde voor dieren niet zomaar een voorkeur, maar een bewuste keuze. Ze voelt zich gelukkig in een leven waarin haar honden centraal staan. Haar verhaal laat zien dat liefde vele vormen kent en dat er geen universele definitie is van wat het betekent om een gezin te hebben. Voor Jill zijn Harvey en James alles wat ze nodig heeft.
