Zeven maanden na het overlijden van haar grote liefde Rob de Nijs vertelt Jet de Nijs voor het eerst openhartig over de intense periode die volgde. In een persoonlijk gesprek met Het Laatste Nieuws deelt ze haar verhaal over verlies, liefde en de zoektocht naar veerkracht. Wat begon als een periode van diepe duisternis, groeide uit tot een stille, liefdevolle ode aan de man die haar leven voorgoed veranderde.
De leegte na het afscheid
Na het overlijden van Rob viel Jet in een diep zwart gat. De stilte in huis was oorverdovend en de leegte onbeschrijfelijk. “Ik kan zeggen dat de eerste vijf maanden een put waren, waarvan de bodem soms niet in zicht leek,” vertelt ze openhartig. Elke dag zonder hem voelde als een strijd tussen verdriet en overleven.
Toch kreeg ze niet alleen steun. Er waren ook harde woorden van buitenaf. “Dan had je maar niet met een 26 jaar oudere man moeten trouwen,” kreeg ze te horen. Of: “Je zag het toch aankomen?” Jet reageert daarop met rust en waardigheid. “Je kan verdriet niet op die manier afwegen. Verdriet is verdriet. Liefde kent geen leeftijd, en rouw ook niet.”
Met die woorden maakt ze duidelijk dat haar liefde voor Rob niets met leeftijd te maken had, maar alles met verbondenheid. Een verbinding die zelfs na zijn dood voelbaar blijft.
Jaren van zorg, liefde en toewijding
Tijdens de laatste jaren van zijn leven zorgde Jet met onvoorwaardelijke liefde voor Rob, die vocht tegen de ziekte van Parkinson. Ze noemt zichzelf geen mantelzorger, maar iets wat dieper gaat. “Dat woord klinkt te beperkt. Ik was zijn verpleegkundige, zijn steun en zijn rustpunt – 24 uur per dag.”
De periode was zwaar, lichamelijk én emotioneel. Toch kijkt Jet met warmte terug op die tijd. “Het was de zwaarste tijd van mijn leven, maar ook de allermooiste. Ik ben dankbaar dat ik hem niet heb hoeven loslaten tot aan zijn dood. Rob is geen seconde alleen geweest.”
De laatste momenten samen noemt ze bijna sereen. “Ik heb hem naar de hemel gekust, met zachte kusjes op zijn wang. Zo is hij heengegaan. Nou, hoeveel mooier kun je het hebben?”
De aanwezigheid van Rob blijft voelbaar
Hoewel het leven zonder Rob moeilijk blijft, voelt Jet dat zijn aanwezigheid nog altijd dichtbij is. Ze spreekt met zachte stem, maar haar woorden dragen kracht. “In het begin voelde ik alleen leegte. Maar nu, zeven maanden later, voel ik dat ik Rob met me meedraag. Alsof hij op mijn schouder zit, dicht bij mijn hart.”
Die ervaring helpt haar om weer licht te zien. Ze merkt dat de herinneringen aan Rob veranderen van pijn naar troost. “Hij is overal waar ik kijk – in de muziek, in de geur van de lente, in de stilte van de avond. Zijn liefde is er nog steeds, alleen in een andere vorm.”
Het besef dat liefde blijft bestaan, zelfs voorbij de dood, geeft haar kracht. “Rouw is niet alleen verlies,” zegt Jet. “Het is ook een vorm van liefde die zijn weg zoekt.”
Dankbaarheid boven verdriet
Ondanks de pijn en het gemis overheerst bij Jet de dankbaarheid. Ze beseft dat de liefde die zij en Rob deelden zeldzaam was. “Wij waren ultiem gelukkig. Ik ben intens dankbaar dat hij mijn man is geweest.”
Voor haar is het geen afgesloten hoofdstuk, maar een nieuw begin. Ze leeft verder met Rob in haar hart, zonder te proberen het verdriet te verdringen. “Ik wil zijn liefde blijven voelen. Het hoort bij mij. Rouw is geen einde, maar een transformatie van liefde.”
Jet deelt haar verhaal niet uit zelfmedelijden, maar om anderen te laten zien dat rouw niet iets is om je voor te schamen. Het hoort bij het leven, net als liefde zelf. Door haar openheid inspireert ze anderen die met verlies te maken hebben om ook de zachtheid in verdriet te zoeken.
Jet de Nijs blijft kracht putten uit de herinnering aan Rob. Ze laat zien dat rouw niet altijd donker hoeft te zijn. Tussen verdriet en stilte groeit ook iets moois: dankbaarheid, liefde en het besef dat verbinding nooit echt verdwijnt.
Haar woorden vormen een eerbetoon aan de man die haar hart veroverde, én aan het leven dat zij samen deelden. “Hij heeft mij liefde geleerd in haar puurste vorm,” zegt ze. “En dat draag ik de rest van mijn leven met me mee.”
De pijn van verlies mag blijven, vindt Jet. Want in dat verdriet leeft ook de liefde voort — stil, maar onmiskenbaar aanwezig.
