Voormalig profvoetballer en huidig assistent-bondscoach John de Wolf liet onlangs een andere, kwetsbare kant van zichzelf zien. Tijdens een openhartig gesprek bij Eva Jinek vertelde hij over het zware besluit dat hij moest nemen rondom zijn moeder, die al jaren lijdt aan dementie. Sinds zij in de laatste fase van de ziekte terechtkwam, herkent ze haar zoon niet meer. Voor John betekende dat het moment om een hartverscheurende keuze te maken: hij besloot haar niet langer te bezoeken.
Een zoon die zijn moeder verloor, nog voor haar overlijden
Voor John was het een onmenselijk moeilijke beslissing. Zijn moeder, met wie hij altijd een hechte band had, verdween langzaam achter de sluier van dementie. Waar ze hem vroeger met warmte ontving, keek ze hem de laatste tijd alleen nog met lege ogen aan.
“Ik ben een aantal keren daar geweest,” vertelde hij zichtbaar geëmotioneerd aan tafel bij Jinek. “En dan, ja… ik krijg geen herkenning, ik heb geen contact, ik voel eigenlijk helemaal niks. Het is de buitenkant die daar zit.”
Elke rit naar het verzorgingstehuis voelde voor hem als een strijd tussen liefde en verdriet. “Dan ga ik naar huis en zit ik als een klein kind te janken in de auto,” zei hij met gebroken stem. Op een gegeven moment vroeg hij zich af voor wie hij het eigenlijk nog deed. “Voor mijn moeder zeker niet. Als ik maar één procent het gevoel had dat ze me nog herkende, dan ging ik elke dag. Maar dat is er niet meer. En dat is gewoon schrikbarend.”
De snelle aftakeling van zijn moeder
De Wolf sprak eerder al openhartig over de gezondheid van zijn moeder. In een interview met Privé vertelde hij dat haar toestand de afgelopen jaren razendsnel verslechterde. “Ma zit in een rolstoel en dat is het eigenlijk. De laatste jaren is het snel gegaan. Drie jaar geleden kon ik nog gesprekken met haar hebben. Er zit nu geen leven meer in haar,” aldus John.
De oud-voetballer, bekend om zijn kracht en discipline, gaf toe dat hij zich machteloos voelt. “Het is mensonterend en het doet mij zo veel pijn, maar vooral verdriet.” De ziekte die zijn moeder langzaam haar herinneringen ontnam, confronteerde hem met gevoelens van onmacht die hij niet kende. “Je wilt iets doen, je wilt helpen, maar er is niets wat je kunt doen,” zei hij eerder.
De wens van zijn moeder maakt het extra zwaar
Wat de situatie nog pijnlijker maakt, is dat zijn moeder hem in het verleden duidelijk had verteld wat ze zou willen als dementie haar ooit zou treffen. “Mijn moeder zei altijd dat ze, als dit haar zou overkomen, een hand vol pillen of een spuitje zou willen,” vertelde hij. “Met dat in mijn achterhoofd is het nog pijnlijker om haar zo te zien. Hoe graag ik ook zou willen, volgens de wet kan ik niets doen.”
Deze woorden drukken de zwaarte van de situatie uit: het verdriet van een zoon die zijn moeder al verloor, terwijl ze nog leeft. Zijn verhaal legt ook de vinger op een bredere maatschappelijke discussie over waardig sterven en de grenzen van euthanasie bij dementie.
Een boek vol liefde, pijn en loslaten
John besloot zijn ervaringen op te schrijven in het boek Ma, ik ben het, John de Wolf, dat enkele maanden geleden verscheen. Het boek is een intiem portret van de ziekte, mantelzorg, familiebanden en de onvermijdelijke keuzes die bij dementie komen kijken. “Het is een heel persoonlijk verhaal,” zei hij bij de presentatie. “Een kant van mij die veel mensen nog niet kennen.”
In het boek wordt zijn familie gevolgd tijdens de moeilijke periode waarin zijn moeder steeds verder aftakelde. John beschrijft openhartig de pijn van het langzaam loslaten en de worsteling om afscheid te nemen van iemand die fysiek nog aanwezig is, maar geestelijk allang verdwenen. Het boek raakt een gevoelige snaar bij veel lezers die zelf met dementie in hun familie te maken hebben.
De kracht van kwetsbaarheid
John de Wolf, ooit gevreesd op het voetbalveld om zijn onverzettelijkheid, toont in dit hoofdstuk van zijn leven juist zijn menselijkheid. Hij laat zien dat kracht niet altijd zit in volhouden, maar soms juist in loslaten. “Ik heb vrede met mijn beslissing, al blijft het zwaar. Ik weet dat mijn moeder er niets meer van merkt, maar ik draag haar elke dag bij me,” zei hij tot besluit.
Zijn woorden raakten vele kijkers en lezers, die zich herkenden in zijn strijd tussen liefde en verdriet. De openheid van John laat zien dat achter elke bekende naam een mens schuilt met pijn, hoop en herinneringen.
