Wat begon als een onschuldige blessure na een potje rugby, veranderde voor de 13-jarige Harrison Thompson in een nachtmerrie. De sportieve tiener uit Leicester klaagde in december over pijn in zijn rug en knieën, maar zijn klachten werden herhaaldelijk afgedaan als “groeipijn” of een spierblessure. Pas maanden later ontdekten artsen dat hij een agressieve en zeldzame vorm van kanker had, verspreid over zes organen.
Pijn na rugby-ongeluk
Tijdens een gymles werd Harrison vorig jaar hard geraakt bij een tackle. Hij had last van hoofdpijn en duizeligheid en kreeg van de huisarts te horen dat hij een lichte hersenschudding had. Enkele dagen later begon zijn rug echter hevig pijn te doen. Volgens zijn moeder, de 34-jarige Lindzey, dacht de huisarts dat het ging om een spierprobleem en kreeg hij het advies om paracetamol te nemen.
Toen de pijn bleef aanhouden en zelfs verergerde, bezocht het gezin meerdere keren de spoedeisende hulp van het Leicester Royal Infirmary. Daar werd opnieuw gezegd dat het “groeipijnen” of een “urineweginfectie” konden zijn. Ondanks de toenemende klachten mocht Harrison telkens naar huis.
Ondraaglijke pijn en toenemende zorgen
De weken daarna ging het snel slechter. Harrison kreeg zulke erge rug- en kniepijn dat hij niet meer kon slapen, lopen of eten. Hij moest stoppen met school en kon zijn geliefde sporten niet meer beoefenen. “Hij schreeuwde van de pijn. Ik kon niet meer werken, want hij kon zichzelf niet redden,” vertelt zijn moeder.
Na vier maanden aandringen kreeg Harrison eindelijk een verwijzing voor een MRI-scan. De wachttijd bedroeg echter drie maanden. Toen Lindzey in maart wanhopig bij de artsen aandrong op snellere onderzoeken, werd er uiteindelijk een spoedscan gemaakt. Twee dagen later kreeg het gezin het verwoestende nieuws.
Diagnose: zeldzame en agressieve kanker
Op 18 maart ontdekten artsen dat Harrison meerdere tumoren had — in zijn ruggengraat, lever, longen, nieren, milt en maag. Hij werd direct overgebracht naar de kinderoncologische afdeling van het Queen Elizabeth Medical Centre in Nottingham. Daar kreeg hij de diagnose undifferentiated high-grade epithelioid malignancy of uncertain histiogenesis, een uiterst zeldzame vorm van kanker waarvan de oorsprong moeilijk te bepalen is.
De behandeling begon meteen. Harrison onderging vier zware chemokuren en twee sessies radiotherapie. Toch bleek uit een scan van 14 augustus dat de tumor in zijn rug verder was gegroeid. Voor zijn ouders was dat een harde klap. “Ze denken dat de chemotherapie niet aanslaat. We zijn nu op zoek naar andere mogelijkheden,” zegt Lindzey.
Een strijd tegen tijd
Omdat de behandeling in Engeland geen resultaat lijkt te hebben, onderzoekt de familie nu mogelijkheden voor experimentele therapieën in het buitenland — onder meer in Duitsland, de Verenigde Staten en Japan. Daarvoor is echter veel geld nodig.
Via een inzamelingsactie proberen vrienden en bekenden het benodigde bedrag bijeen te krijgen. “De steun is overweldigend. Mensen hebben massaal gedoneerd, en dat heeft mijn geloof in de mensheid hersteld,” vertelt Lindzey. Het geld zal niet alleen worden gebruikt voor alternatieve behandelingen, maar ook om de ziekenafdeling en kankerstichtingen te steunen die Harrison hebben geholpen.
Onderzoek naar mogelijke fouten
De familie heeft inmiddels een officiële klacht ingediend bij het University Hospitals of Leicester NHS Trust. Ze wil weten waarom het zo lang duurde voordat de juiste diagnose werd gesteld, terwijl Harrison’s klachten steeds ernstiger werden. “Als ik niet had aangedrongen, hadden ze hem waarschijnlijk nog steeds naar huis gestuurd,” zegt Lindzey.
Gang Xu, plaatsvervangend medisch directeur van het ziekenhuis, laat weten dat de zaak in onderzoek is. “We nemen elke melding over de kwaliteit van zorg zeer serieus. Onze Patiëntenservice onderzoekt momenteel het verloop en zal de familie volledig informeren,” verklaart hij.
Zeldzame en gevaarlijke ziekte
De aandoening waarmee Harrison kampt — een epithelioïde maligniteit van onzekere histiogenese — is extreem zeldzaam. Slechts een handvol patiënten in Engeland krijgt jaarlijks deze diagnose. De kanker begint meestal in het zachte weefsel en groeit vaak zonder duidelijke symptomen. Wanneer de ziekte wordt ontdekt, is deze vaak al vergevorderd.
Behandeling bestaat meestal uit chirurgische verwijdering van de tumoren, gevolgd door bestraling. Bij Harrison is opereren echter geen optie, omdat de kanker zich al op meerdere plaatsen heeft verspreid.
Een gezin dat weigert op te geven
Ondanks de sombere vooruitzichten weigert de familie de hoop op te geven. “We vechten voor onze zoon, zolang er een kans is,” zegt Lindzey vastberaden. Harrison blijft, ondanks alles, dapper en positief. Hij probeert nog steeds te lachen, ook op dagen dat de pijn ondraaglijk is.
Zijn moeder noemt hem een echte strijder. “Hij verdient alle kansen op herstel. We willen alles doen wat nodig is om hem die kans te geven,” zegt ze.
