Het nieuwe jaar start voor dit gezin met een situatie die je maar zelden ziet. Na maanden van onzekerheid zijn Jodie Keeley en haar partner Lyde Darien eindelijk thuis met hun vier baby’s. De opluchting is groot na een lange ziekenhuisperiode vol spanning. Wat begon als een gewone echo, eindigde in een uitzonderlijk levensverhaal. Je voelt in alles dat dit gezin een intense weg heeft afgelegd. Nu begint een nieuw hoofdstuk, met slapeloze nachten en veel dankbaarheid.
Een zwangerschap die alles op zijn kop zette
Toen Jodie een vroege echo liet maken, verwachtte ze geen bijzonder nieuws. Tijdens dat onderzoek hoorde ze dat ze zwanger was van drie baby’s. Ze begon te lachen, vooral uit verbazing. Haar reactie kwam voort uit ongeloof. Haar partner Lyde reageerde anders en werd zichtbaar bleek. Het idee van drie baby’s tegelijk kwam hard binnen. Nog voordat dat nieuws was geland, volgde een nieuwe ontdekking.
Vier baby’s in plaats van drie
De arts keek opnieuw en corrigeerde zichzelf. Het bleken geen drie, maar vier baby’s te zijn. Op dat moment sloeg de sfeer volledig om. Jodie barstte in tranen uit. Lyde moest lachen en probeerde het luchtig te houden. Volgens hem maakte één baby extra ook geen verschil meer. Die opmerking zorgde voor een kort moment van ontspanning, midden in de schrik.
Een extreem vroege en spannende geboorte
De vier baby’s werden geboren op 22 mei 2025 in het John Radcliffe Hospital. Jodie was toen nog geen 26 weken zwanger. Dat is extreem vroeg binnen de medische wereld. Samen wogen de baby’s iets meer dan 2,5 kilo. Elk kindje was zeer klein en kwetsbaar. Ze werden direct opgenomen op de intensive care voor pasgeborenen.
Maandenlang leven op de NICU
De periode na de geboorte was zwaar en emotioneel. De baby’s verbleven bijna vijf maanden op de NICU. Elke dag bracht nieuwe spanning en onzekerheid. Er waren meerdere tegenslagen, maar ook kleine overwinningen. Stap voor stap maakten de kinderen vooruitgang. Halverwege oktober mochten ze eindelijk mee naar huis. Dat moment voelde voor de ouders bijna onwerkelijk.
Namen kiezen onder hoge druk
Toen Jodie rond 24 weken werd opgenomen, waren er nog geen namen gekozen. Dat leek aanvankelijk geen prioriteit. De situatie veranderde echter snel. Het stel had tijdens de zwangerschap vaak over namen gesproken. Zelfs één naam kiezen bleek al lastig. Vier namen leek bijna onmogelijk. Ze wilden samenhang, maar ook iets unieks.
Een duidelijke lijn in de namen
Tijdens het bekijken van hun lijst viel steeds hetzelfde op. Ze kwamen telkens uit bij namen met een X. Dat patroon bleef terugkomen. Ze wilden namen die pasten bij Lyde’s oudere dochters, Lakiah en Alaya. Tijdens een gesprek in het ziekenhuis besloot Jodie dat ze moesten kiezen. Tijd om te twijfelen was er straks niet meer.
Vier bijzondere namen met dezelfde beginletter
Uiteindelijk viel de keuze op vier namen die duidelijk bij elkaar horen. De oudste en grootste dochter kreeg de naam Xyliana. De kleinste dochter kreeg juist de kortste naam: Xyla. Dat voelde passend bij haar fragiele start. De derde dochter heet Xylia. Hun zoon kreeg de naam Xyri. Zijn naam eindigt anders, waardoor hij iets eigens kreeg.
Gezondheid blijft aandachtspunt
Hoewel de start zwaar was, doen de baby’s het opvallend goed. Eén van hen wordt extra gevolgd vanwege een neurologische aandoening. Daarnaast krijgen alle vier regelmatig oogcontroles. Volgens Jodie zijn ze verder gezond. Ze noemt het bijna ongelooflijk na zo’n moeilijke beginperiode. Elke positieve controle voelt als een kleine overwinning.
Leven tussen ziekenhuis en thuis
De maanden in het ziekenhuis voelden als een emotionele achtbaan. Jodie probeerde haar gevoelens in balans te houden. Dat leven was zwaar en uitputtend. Lyde verdeelde zijn tijd tussen het ziekenhuis, zijn oudere kinderen en zijn bouwbedrijf. Dat vergde veel energie. Nu alles thuis gebeurt, voelt het druk maar vrijer.
Thuis eindelijk samen onder één dak
Thuis zijn betekent geen piepjes, geen afdelingen en geen afscheid aan het einde van de dag. Alles gebeurt nu in één huis. Vier baby’s tegelijk verzorgen is chaotisch. Toch overheerst rust. Voor Jodie voelde het verlaten van het ziekenhuis als afronding. Ze beschrijft het als het einde van een lange weg.
Een nieuw begin na maanden van overleven
Hoewel de toekomst uitdagingen blijft brengen, voelt het gezin zich compleet. De baby’s zijn thuis en groeien verder in hun eigen omgeving. Na maanden van overleven is er ruimte ontstaan om echt te leven. Dat besef maakt alles draaglijk. Voor dit gezin begint 2026 met vermoeidheid, maar vooral met hoop.
