De terugkeer van The Voice of Holland hield kijkers gisteravond stevig aan de buis gekluisterd. Op sociale media overheerste enthousiasme, maar niet iedereen was onder de indruk. Oud-jurylid Gordon keek mee en liet zich daarna ongefilterd uit. Via Facebook deelde hij een lange analyse waarin hij vrijwel iedereen fileert. Je merkt direct dat zijn betrokkenheid diep zit en dat hij het programma door een ervaren vakbril bekijkt.
Een carrière vol muziek en televisie
Gordon is geen onbekende in de wereld van talentenjachten. Hij was jarenlang jurylid bij Idols en bouwde een omvangrijke loopbaan op in muziek en televisie. Hoewel zijn zang tegenwoordig minder centraal staat, blijft hij volgens velen een icoon. Zijn ervaring zorgt ervoor dat zijn mening gewicht krijgt. Juist daarom valt zijn scherpe oordeel op. Hij steekt zijn teleurstelling niet onder stoelen of banken en kiest bewust voor openheid.
Talentenjachtmoe, maar toch weer kijker
In zijn Facebookbericht begint Gordon met context.
“Na een afwezigheid van vier jaar door allerlei schandalen keerde gisteravond The Voice of Holland weer terug. Ik keek voor ’t eerst weer eens naar een talentenjacht, ondanks dat ik zelf, mede door mijn jarenlange baan als jurylid in alle talentenjachten, al heel lang talentenjachtmoe was.”
Je voelt dat hij met tegenzin keek, maar wel met verwachtingen.
Kritiek op uitstraling en vormgeving
Volgens Gordon schortte het direct aan uitstraling.
“Het concept blijft goud, maar zelfs in de leader was de glans eraf gehaald, alsof de rode kleuren dof waren gemaakt en zelfs de stoelen een hoog IKEA-gehalte hadden.”
Die eerste indruk zette volgens hem de toon. Voor iemand met oog voor televisie-esthetiek voelde het geheel minder groots dan voorheen.
De jury krijgt geen genade
Daarna richt hij zich op de juryleden en hun uiterlijk.
“Toen ook nog Ilse verscheen met haar kapsel alsof ze net de auto had staan wassen (sorry schat), en Chantal in een zwart denim ensemble tevoorschijn kwam, Edson z’n oversized huispak had aangetrokken, Willie Wartaal z’n Temu-holster-outfit aanhad en Dinand z’n kleur- en smaakloze outfit met petje ophad die hij was vergeten af te zetten tijdens z’n mantra-les, en tot overmaat van ramp de nieuwe Saskia en Serge als konijnen in de koplampen kijkend elkaars nummer gingen zingen, wist ik al dat het niet goed zou komen met aflevering 1.”
Je merkt dat hij niets spaart.
Gemis aan glamour en presentatie
Gordon vraagt zich hardop af waar de glamour bleef.
“Ik heb echt respect voor alle genoemden, maar waar was de glamour? Ik miste Martijn en Wendy ineens, altijd onberispelijk gekleed en Martijn vaak in prachtige kostuums of smoking. Was dit een opdracht van de productie? Less is more??”
Volgens hem hoort uitstraling bij het format, ook al draait het om talent.
Kritiek op juryrollen en dynamiek
Zijn analyse gaat verder richting inhoud.
“Hoe dan ook gaat het uiteraard om het talent, maar we moeten die jury wel de komende 80 weken aanhoren. Edson interviewde de kandidaten alsof hij Nieuwsuur presenteerde, geen greintje humor of grap en dat voor een comedian??”
Je leest zijn frustratie over gemiste energie en entertainment.
Eén lichtpunt volgens Gordon
Toch was er volgens hem één redding.
“Gelukkig was er de prachtige stem van Martijn Krabbè om de boel te redden als Voice over, de enige echte Voice dus van de avond en die is nog lang niet over!”
De vertrouwde stem van Martijn Krabbé gaf hem houvast tijdens de uitzending.
Vergelijking met eerdere seizoenen
Gordon denkt terug aan het begin.
“Ik denk met weemoed aan het eerste seizoen met de werkelijk grandioze Ben Saunders: een stem door merg en been, in al zijn facetten, een ruwe diamant. En dat bleek dan ook wel als winnaar destijds.”
Voor hem ligt de lat daardoor hoog.
Kritiek op kandidaten en keuzes
Ook de kandidaten ontkomen niet.
“De eerste kandidaat, Sanne, kwam op met het prachtige Voilà, al vele malen gecoverd. Misschien kwam het door de zenuwen, maar Ilse drukte na de eerste tonen al, en snel volgde de rest, vertrouwend op de expertise van Ilse.”
Volgens Gordon ging het daar al mis.
Geen eerlijk oordeel volgens Gordon
Hij vervolgt scherp.
“En daar ging het dus gelijk mis. Ik weet dat dingen in de studio soms anders en beter klinken en kan me ook voorstellen dat de druk enorm was bij de jury, maar deze lieve meid zong middelmatig en niet zuiver. En dat terwijl ik weet dat alles door de autotune-machine wordt gehaald in deze productie??”
Zijn twijfel is duidelijk.
Allegaartje zonder knaller
De conclusie is hard.
“Het was dus een allegaartje van dertien-in-een-dozijn mensen die ze bij elkaar hebben gesprokkeld in het afgelopen jaar. In zo’n eerste aflevering wil je shinen en knallen, en voor de dag komen met een knaller. Dit belooft dus niet veel goeds voor de rest van de serie.”
Volgens Gordon mist het programma richting.
Afsluitende vergelijking blijft hangen
Hij sluit af met een beeldende vergelijking.
“Kortom: een The Voice zonder Voice is als een Magnum zonder chocola. Lekker, maar je mist de chocola!”
Die woorden vatten zijn oordeel samen. Je merkt dat Gordon het programma een warm hart toedraagt, maar scherpe eisen stelt.
