Het overlijden van Robert Jensen heeft een diepe indruk achtergelaten binnen zijn familie en directe omgeving. Je leest hoe het verlies nog altijd doorwerkt in gesprekken en herinneringen. In een openhartig interview met weekblad Story deelt zijn broer Daan Jensen zijn persoonlijke verhaal.
Hij neemt je mee naar de dagen rondom het overlijden. Verdriet, rust en acceptatie lopen daarin door elkaar. De woorden laten zien hoe afscheid soms onverwacht komt, maar ook hoe liefdevolle herinneringen houvast bieden.
Overlijden in Spanje kwam hard binnen
Je hoort dat Robert Jensen op maandag 12 januari 2026 is overleden aan een hartstilstand. Hij werd 52 jaar oud. Het overlijden vond plaats in een ziekenhuis in Spanje, waar hij op dat moment verbleef. Drie dagen later werd het nieuws openbaar gemaakt. Dat gebeurde via Instagram, waar zijn broer Frank Dane het overlijden bekendmaakte. Voor fans en collega’s kwam het nieuws als een schok. Voor de familie begon toen een stille periode van verwerking.
Openhartig gesprek met weekblad Story
Je leest dat Daan Jensen ervoor koos zijn verhaal te delen met Story. Hij is de oudere broer van Robert. In het interview spreekt hij opvallend rustig over het verlies. “Het is voor een buitenstaander misschien vreemd, maar ik heb rustig gereageerd op het overlijden van Robert. Dat had Robert ook graag zo gewild.” Die woorden geven inzicht in hun band. Je voelt hoe acceptatie een belangrijke rol speelt in zijn rouw.
Verdriet krijgt een inspirerende betekenis
Je merkt dat Daan het verdriet niet uit de weg gaat. Tegelijk plaatst hij het verlies in een groter perspectief. “Maar het is bijna inspirerend, hoe verdrietig het ook is. Robert heeft altijd een mooi leven gehad. En hij is altijd zijn passie achterna gegaan. Hij heeft voluit geleefd”, aldus Daan. In zijn woorden klinkt trots door. Het leven van Robert krijgt daarmee een centrale plaats in de herinnering.
Een persoonlijker beeld van Robert Jensen
Je leest hoe Daan benadrukt dat het publieke beeld niet volledig was. “Ik zal Robert herinneren als de liefste jongen die er was”, zegt hij. “Dat beeld hebben mensen meestal niet van hem.” Binnen de familie was Robert warm en zorgzaam. Hij stond klaar voor zijn naasten. Die kant bleef vaak buiten de schijnwerpers. Voor zijn familie maakt juist dat het gemis zo groot en waardevol.
Trots overheerst binnen het gezin
Je voelt dat trots een belangrijke rol speelt binnen de familie Jensen. “Robert is altijd goed geweest voor ons. Dat onze vader Frank en ik met zo’n goed gevoel op Robert terugkijken, is zijn verdienste.” Die woorden onderstrepen de hechte familieband. Volgens Daan zal dat gevoel alleen maar sterker worden. Het verdriet maakt langzaam plaats voor dankbaarheid. Herinneringen krijgen daarmee een blijvende betekenis.
Laatste telefoongesprek tussen de broers
Je leest dat Daan en Robert tot het einde contact hielden. Eén dag voor het overlijden spraken zij elkaar telefonisch. Dat gesprek liet een diepe indruk achter. Het bleek achteraf een zorgwekkend telefoontje. “Ik belde hem op om te informeren naar zijn gezondheid. Robert was nog goed aanspreekbaar.” De toon bleef rustig. Toch voelde Daan dat er iets niet klopte. Dat moment kreeg later extra lading.
Zorgen om zijn gezondheid namen toe
Je hoort hoe Daan tijdens het gesprek signalen oppikte. “Hij voelde zich slecht, slap en zwak. Dat kon ik ook aan zijn stem horen.” Die woorden maakten hem ongerust. Volgens Daan was dit ook de reden dat Robert in Spanje medische hulp zocht. Hij besloot daar een arts te bezoeken. Dat telefoongesprek werd uiteindelijk hun laatste contact. Het besef daarvan kwam pas later.
Terugkijken zonder schuldgevoel
Je merkt dat het laatste telefoontje blijft nazinderen bij Daan. Het gesprek bevestigde dat er iets mis was. De ernst werd toen nog niet duidelijk. Achteraf krijgt dat moment meer gewicht. Toch overheerst geen schuldgevoel. Zijn verhaal straalt rust uit. Hij kijkt terug met verdriet, maar ook met begrip. Die houding maakt zijn relaas opvallend evenwichtig en menselijk.
Leven en nalatenschap staan centraal
Je ziet hoe Daan bewust kiest om het leven van zijn broer te benadrukken. Robert wordt herinnerd als iemand die zijn passie volgde. Hij leefde intens en bleef trouw aan zichzelf. Dat beeld wil de familie vasthouden. Rouw krijgt daardoor meerdere lagen. Verdriet, trots en acceptatie bestaan naast elkaar. Het interview laat zien hoe afscheid ook ruimte kan geven aan betekenis en herinnering.
