Het afscheid van een langdurig project kan onverwacht hard binnenkomen, zeker wanneer werk en leven volledig met elkaar verweven raken. Dat gevoel proef je duidelijk bij Soy Kroon, nu zijn laatste dagen binnen 40-45, de Musical zijn aangebroken.
Anderhalf jaar lang bepaalde deze productie zijn ritme, zijn focus en zijn emoties. Je leest in zijn woorden dat dit moment veel verder gaat dan het afronden van een contract. Het voelt als het sluiten van een belangrijk hoofdstuk, vol herinneringen, discipline en verbondenheid.
Een lange weg naar een emotioneel einde
Zondag speelt Soy zijn allerlaatste voorstelling binnen de musical. Je merkt hoe dat besef zwaar weegt. In een openhartig bericht blikt hij terug op een periode waarin hij ruim tweehonderd voorstellingen speelde.
Hij beschrijft het afscheid als intens en tegenstrijdig tegelijk. “Zondag stopt mijn 40-45, de Musical-avontuur. Dan speel ik na 1,5 jaar en 200 voorstellingen mijn laatste! Gek, verdrietig, maar vol met mooie herinneringen”. Zijn woorden laten zien hoe diep deze ervaring hem heeft geraakt.
Van eerste idee tot uitverkochte zalen
Je leest hoe Soy de productie zag groeien vanaf het allereerste begin. Hij maakte het creatieve proces mee van idee tot uitvoering. Daarbij speelde toewijding een centrale rol. “Mijn hart stroomt over. Van fysiek en vocaal een flinke voorbereiding (lees: 10 kilometer rennen en lekker door blijven zingen)”. Hij beschrijft hoe de weg begon bij een telefoontje van Studio 100 en leidde naar volle zalen in België en Nederland.
Discipline, zweet en eindeloze herhaling
De intensiteit van het traject wordt duidelijk wanneer Soy ingaat op de dagelijkse praktijk. Repetities vonden plaats in een grote, snikhete hal in Nijkerk. Daar werd maandenlang gebouwd aan precisie en samenspel.
“Veel promo-optredens, het repeteren in een enorme (snikhete) hal in Nijkerk, toewerken naar de première”. Daarna volgden zes voorstellingen per week, soms zelfs drie op één dag. Die herhaling vergde fysieke en mentale veerkracht.
Een werkplek die voelde als thuis
Tijdens die anderhalf jaar veranderde de cast in een hechte gemeenschap. Je merkt hoe belangrijk die band voor Soy is geworden. Hij spreekt liefdevol over zijn collega’s en noemt hen zijn theaterfamilie.
De kleedkamers, het decor en de backstage-ruimtes werden een tweede thuis. Met een knipoog sluit hij af met: “En wie weet, tot ooit Barnie!”. Daarmee verwijst hij naar zijn personage en het blijvende karakter van die herinnering.
Emotionele reacties van collega’s
De reacties van collega’s onderstrepen hoe diep deze samenwerking ging. Dorian Bindels laat zijn emoties ongefilterd zien met de woorden: “Wel verdomme! Wat een tijd. Wat een reis. Wat een avontuur. Wat een herinneringen. Wat een geluk. Wat ga ik dit missen. Jou missen.” Ook Gaia Aikman reageert zichtbaar geraakt. “Oh God, oh God, oh God…. De vier musketiers. Ontelbare herinneringen…”. Die reacties tonen een diepe verbondenheid.
Een verhaal dat blijft raken
De musical zelf draagt bij aan die emotionele lading. 40-45, de Musical vertelt het verhaal van twee broers die tijdens de Tweede Wereldoorlog ieder een andere keuze maken. Dat verhaal raakt aan thema’s als loyaliteit, schuld en verlies. Je voelt dat iedere voorstelling zwaar weegt, voor cast en publiek. Naast Soy spelen onder anderen Isa Hoes, Kees Boot en Roeland Fernhout mee. Isa noemde het eerder “een once-in-a-lifetime ervaring”.
Het leven en de groei van Soy Kroon
Voor Soy betekende deze periode ook persoonlijke groei. Je kent hem als acteur die zich volledig vastbijt in zijn rollen. Hij begon zijn carrière jong en bouwde die stap voor stap uit. Theater, televisie en presentatie lopen door elkaar heen. Juist deze musical vroeg om uiterste concentratie en uithoudingsvermogen. Dat heeft hem gevormd, zowel professioneel als menselijk. Het afscheid voelt daarom als loslaten van een levensfase.
Vooruitkijken met dankbaarheid
Hoewel het afscheid pijn doet, overheerst dankbaarheid. Je leest geen bitterheid, maar trots. Trots op het team, het publiek en het verhaal dat verteld mocht worden. Voor jou als volger voelt het alsof je meekijkt bij een zeldzaam eerlijk moment. Een moment waarin succes, emotie en menselijkheid samenkomen. Dat maakt dit afscheid niet alleen verdrietig, maar ook bijzonder waardevol.
