Jarenlang kregen mensen met ernstige klachten na een coronaprik te horen dat er geen lichamelijke verklaring was. Artsen spraken over stress, angst of psychische oorzaken en verwezen patiënten regelmatig door zonder aanvullend onderzoek. Die benadering staat nu onder druk door recente medische bevindingen uit de Verenigde Staten. Daar is bij meerdere patiënten aantoonbare hersenschade vastgesteld. Voor twee Nederlandse vrouwen betekent dat eindelijk erkenning na jaren van ontkenning.
Bevestiging na jaren van onzekerheid
Voor Magdalena Dzambo en Iris de Boer kwam de bevestiging niet uit Nederland, maar uit buitenlandse medische centra. Hun klachten werden hier lange tijd als psychisch bestempeld. In de Verenigde Staten werd echter lichamelijke schade zichtbaar gemaakt. De bevindingen wijzen op neurologische afwijkingen die eerder niet werden herkend. Daarmee verschuift het debat over vaccinatieschade en neurologische klachten naar een nieuw stadium.
Klachten kort na vaccinatie
Magdalena Dzambo ontving in 2021 haar eerste coronaprik, overtuigd van het belang van vaccinatie. Kort daarna kreeg zij hevige trillingen en epileptische aanvallen. Zij meldde zich bij het Erasmus MC, waar artsen concludeerden dat er “geen reden tot zorg” was. Verdere onderzoeken bleven uit, ondanks het aanhouden en verergeren van haar klachten.
Escalatie van symptomen
In de maanden daarna namen de aanvallen toe en begon haar geheugen achteruit te gaan. Volgens Dzambo verklaarde een arts destijds dat de verschijnselen “onschuldig” waren. Die geruststelling bood geen verlichting. Haar dagelijks functioneren verslechterde zichtbaar. Uiteindelijk besloot zij, uit wanhoop, zelf het initiatief te nemen en naar de Verenigde Staten te reizen voor uitgebreid medisch onderzoek.
Amerikaanse scans brengen afwijkingen aan het licht
In de VS onderging Dzambo geavanceerde hersenscans die in Nederland niet standaard worden gebruikt. Op de beelden waren kleine witte vlekjes zichtbaar, passend bij ontstekingen in de hersenvaten. Daarnaast werd volumeverlies vastgesteld in de rechter hippocampus. Dat hersengebied speelt een cruciale rol bij geheugen en oriëntatie. Volgens Amerikaanse specialisten kunnen dergelijke afwijkingen epileptische activiteit veroorzaken.
Gevolgen voor dagelijks functioneren
De impact op haar leven is groot, zo vertelde Dzambo zelf. “Mijn geheugen is niet meer wat het was,” zei zij. “Ik vergeet simpele dingen. Alsof mijn hoofd een zeef is geworden.” De onderzoeksresultaten werden gedeeld met het Erasmus MC. Daarmee wilde zij aantonen dat haar klachten een fysieke oorzaak hadden. Een inhoudelijke reactie bleef echter uit.
Functionele diagnose in Nederland
Ook Iris de Boer kreeg na haar tweede Pfizer-prik ernstige neurologische klachten. In Nederland werd bij beide vrouwen de diagnose functionele neurologische stoornis gesteld. Daarbij wordt uitgegaan van een verstoorde hersenfunctie zonder aantoonbare schade. Een arts zei tegen Dzambo: “Het is een softwarefoutje, geen hardwareprobleem.” Die uitleg voelde voor haar onvoldoende en ontkennend.
Botsing tussen diagnoses
De buitenlandse onderzoeksresultaten stonden haaks op deze diagnose. De Boer hoorde bovendien van haar neuroloog dat zij “niet geloofde in vaccinatieschade”. Andere patiënten kregen te horen dat zij “te snel weer aan het werk waren gegaan”. Voor de vrouwen voelde dit als een ontkenning van hun werkelijkheid. Het vertrouwen in het Nederlandse zorgsysteem raakte daardoor ernstig beschadigd.
Schokkende bevindingen in Mill
De Boer liet uiteindelijk een gespecialiseerde hersenscan maken in Mill. Daar bleek hersenverval zichtbaar dat normaal alleen wordt gezien bij mensen van rond de honderd jaar oud. Artsen concludeerden dat er sprake was van ernstige schade. Die afwijkingen werden geplaatst in de periode na haar vaccinaties. Voor De Boer was het een confronterende, maar verhelderende uitkomst.
Beperkingen van standaardonderzoek
Volgens De Boer schiet het standaardonderzoek in Nederland tekort. De meeste ziekenhuizen werken met MRI-scanners van Tesla 3. Daarmee zijn vooral grote afwijkingen zichtbaar. Subtiele ontstekingen en vaatschade blijven vaak buiten beeld. “Voor dit soort afwijkingen heb je een Tesla 7 nodig,” zegt De Boer. “Maar daar krijg je geen verwijzing voor.”
Financiële drempels voor patiënten
De vrouwen wijzen erop dat zij hun buitenlandse onderzoeken zelf moesten betalen. Dat kostte duizenden euro’s. Niet iedereen kan zich dat veroorloven. “Mensen met minder geld kunnen dat niet doen,” zegt De Boer. “Die blijven dus gewoon met hun klachten zitten.” Daarmee ontstaat volgens hen ongelijkheid in toegang tot diagnose en erkenning.
Kritiek op medische aannames
Volgens Dzambo en De Boer wordt in Nederland te snel uitgegaan van psychische verklaringen. Moderne beeldvorming in het buitenland laat echter fysieke afwijkingen zien. Dat verschil roept vragen op over de openheid van het Nederlandse systeem. Het voedt de discussie over de kwaliteit van neurologisch medisch onderzoek en de bereidheid om nieuwe inzichten te omarmen.
Verschil met longcovid
Veel klachten vertonen overeenkomsten met longcovid, maar volgens de vrouwen zijn er duidelijke verschillen. Bij longcovid liggen de problemen vooral in longen en immuunsysteem. Bij vaccinatieschade ligt de focus op het zenuwstelsel. “De schade zit in de prikkeloverdracht en bloedvaten van de hersenen, niet in de longen,” zegt De Boer.
Internationale belangstelling groeit
Internationaal groeit de belangstelling voor verder medisch onderzoek. In landen als Duitsland en de Verenigde Staten lopen studies naar mogelijke auto-immuunreacties in hersenvaten na vaccinatie. Die onderzoeken richten zich op een kleine groep patiënten. De bevindingen worden met voorzichtigheid geïnterpreteerd, maar krijgen steeds meer aandacht binnen de wetenschap.
Terughoudendheid in Nederland
Nederlandse artsen en instellingen blijven vooralsnog voorzichtig. Officiële erkenning van vaccinatieschade blijft uit. Voor patiënten voelt dat als een tweede klap. Naast fysieke klachten ervaren zij een gebrek aan geloofwaardigheid. “De hersenen zijn het laatste orgaan waar je ontstekingen wilt hebben,” zegt Dzambo. “En niemand kan ons vertellen wat dit op de lange termijn betekent.”
Onzekerheid over toekomst
De onzekerheid over mogelijke gevolgen weegt zwaar. Vragen over verhoogde risico’s op aandoeningen als dementie of Parkinson blijven onbeantwoord. Die onzekerheid maakt het dagelijks leven complex. Toch blijven Dzambo en De Boer zich uitspreken. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen met vergelijkbare neurologische klachten.
Patiënten zoeken elkaar op
Steeds meer patiënten vinden elkaar via online platforms. Daar worden ervaringen, medische rapporten en wetenschappelijke publicaties gedeeld. Dzambo richtte The Long Shot op, een platform dat zich richt op neurologisch medisch onderzoek na vaccinatie. Volgens haar tonen de documenten aan dat het niet alleen om psychische klachten gaat, maar om meetbare afwijkingen.
Druk op beleidsmakers neemt toe
Ook internationaal klinkt de roep om onafhankelijk onderzoek luider. Buitenlandse wetenschappers signaleren dat auto-immuunreacties bij een kleine groep gevaccineerden kunnen leiden tot hersenontstekingen. Die signalen zetten overheden onder druk. De vraag hoe hiermee moet worden omgegaan, blijft onderwerp van discussie binnen medische en politieke kringen.
Verschuivend medisch perspectief
Wat jarenlang werd afgedaan als onwaarschijnlijk, krijgt steeds meer wetenschappelijke onderbouwing. De verhalen van Dzambo en De Boer illustreren hoe medische consensus kan verschuiven. Waar Nederlandse artsen geen afwijkingen zagen, vonden buitenlandse specialisten wel fysieke schade. Hun ervaringen dragen bij aan een breder debat over erkenning en transparantie.
Oproep tot heroverweging
De vrouwen hopen dat hun ervaringen leiden tot meer openheid binnen de medische wereld. Zij vragen niet om schuld, maar om erkenning en verder onderzoek. “We vroegen niet om deze schade,” zegt Dzambo. “We vroegen alleen om gehoord te worden. Nu het bewijs er is, mag niemand meer wegkijken.” Daarmee blijft de discussie over vaccinatieschade voorlopig actueel.
