Op de Haarlemse opvangboot Rex Rheni is het al dagenlang onrustig stil. Ongeveer 145 bewoners, afkomstig uit landen als Syrië, Soedan, Iran, Jemen en Eritrea, zijn een hongerstaking begonnen. Niet voor luxe, zeggen ze, maar voor inspraak, betere basisvoorzieningen en vooral: menselijkheid.
De boot ligt aan de kade als tijdelijke opvang voor mensen die nog midden in hun asielprocedure zitten. Alleen voelt ‘tijdelijk’ hier al snel als een soort eindstation. Wachten zonder duidelijkheid, zonder ritme en zonder het gevoel dat je ergens over mag meepraten, weegt zwaarder dan veel buitenstaanders denken.
Wat er speelt op de Rex Rheni
Veel bewoners omschrijven het leven aan boord als benauwd en verouderd. Het is niet alleen een kwestie van een kleine ruimte of gedeelde voorzieningen, maar ook van het gevoel dat je dag na dag in dezelfde stand blijft staan. En dat terwijl iedereen juist vooruit wil.
Vrijwilligers en betrokken Haarlemmers proberen de boel leefbaar te houden, maar lopen tegen grenzen aan. Als de basis niet klopt—overzicht, keuze, waardigheid—dan zijn extra activiteiten of een vriendelijk gebaar fijn, maar niet genoeg om de frustratie structureel te temperen.
Waarom bewoners nu in actie komen
Volgens bewoners voelt de opvang niet als een plek waar je even tot rust kunt komen, maar als overleven. Privacy is schaars, prikkels zijn er altijd, en een zinvolle daginvulling hangt vaak af van toevallige initiatieven. Valt dat weg, dan is er vooral leegte.
Hun boodschap is opvallend helder: praat niet óver ons, maar mét ons. Bewoners willen mee kunnen denken over hun eigen leefomgeving, over wat werkt in het dagelijks leven en over simpele verbeteringen die het verschil maken tussen ‘volhouden’ en ‘leven’.
Eten als breekpunt
Het onderwerp dat steeds terugkomt is voeding. Bewoners klagen dat maaltijden vaak eentonig zijn en weinig voedingswaarde hebben: veel pasta, rijst en aardappelen, maar weinig verse groente en fruit. Op termijn, zeggen ze, ga je dat voelen in je lijf én je hoofd.
Juist bij stress en onzekerheid is gevarieerd eten belangrijk, benadrukken deskundigen zoals het Voedingscentrum al jaren. Bewoners vragen daarom om keuzevrijheid en de mogelijkheid om (deels) zelf te koken, eventueel met hulp van donaties uit de buurt.
Hoe de hongerstaking begon
Volgens betrokkenen ontstond het idee begin oktober in een groepschat. Eén bewoner stelde voor om een krachtig maar vreedzaam signaal af te geven. Binnen een paar uur sloten zich meerdere mensen aan, en een dag later groeide het uit tot een grote groep.
LEES OOK:Vakantie verandert in nachtmerrie: Alex (17) sterft op tragische wijze in Griekenland
De actie is niet impulsief, zeggen deelnemers. Ze hebben afspraken gemaakt over hoe ze elkaar in de gaten houden, voldoende blijven drinken en waarschuwingssignalen serieus nemen. Voor velen voelt het als een laatste middel om eindelijk gehoord te worden.
Gezondheid en spanning aan boord
Een hongerstaking is zwaar en kan snel gevaarlijk worden, zeker als iemand al onder langdurige stress staat. Daarom letten bewoners en vrijwilligers extra op elkaar. Wie zich zwak voelt, moet dat melden en wordt aangespoord om hulp te zoeken.
Tegelijk hangt er spanning in de lucht. De stap om niet meer te eten komt meestal niet uit koppigheid, maar uit machteloosheid. Bewoners hopen dat instanties snel reageren, zodat het niet op een uitputtingsslag hoeft uit te draaien.
Een voorbeeld dat hoop geeft
Bewoners wijzen naar een ander Haarlems opvangschip, in de Waarderpolder. Daar zouden bewoners na overleg met het COA twee dagen per week zelf mogen koken. Betrokkenen noemen dat een succes: meer rust, gezondere maaltijden en meer eigenaarschap.
Het effect ging verder dan alleen eten. Als mensen samen koken, ontstaan vanzelf gesprekken en routines, en dat helpt voor sfeer en onderlinge verhoudingen. De vraag op de Rex Rheni is dan ook simpel: als het daar kan, waarom hier niet?
Communicatie blijft een groot pijnpunt
Naast eten gaat het vaak over informatie—of beter gezegd: het gebrek daaraan. Bewoners zeggen dat ze te weinig weten over hoe lang iets duurt, wie beslist en wat de volgende stap is. Als je niets hoort, voelt elke beslissing snel willekeurig.
Het COA geeft aan in gesprek te zijn met bewoners en te werken aan een bewonerscommissie. Het idee daarvan is dat inspraak structureel wordt, problemen sneller worden gedeeld en afspraken duidelijker vastgelegd kunnen worden.
De brief met concrete voorstellen
De bewoners hebben hun wensen gebundeld in een gezamenlijke brief. Bovenaan: gevarieerder eten, mogelijkheden om deels zelf te koken en meer ruimte voor activiteiten die structuur geven. Ook vragen ze om transparantere communicatie in de dagelijkse praktijk.
Daarnaast willen bewoners sport- en cultuurprojecten om verveling en mentale klachten tegen te gaan. In Haarlem zouden scholen, verenigingen en organisaties al hebben aangegeven te willen helpen, mits er ruimte, middelen en toestemming komen.
BSN als ontbrekende sleutel
Een ander belangrijk punt is het ontbreken van een Burgerservicenummer (BSN) na maanden verblijf. Zonder BSN kun je geen zorgverzekering afsluiten, geen bankrekening openen en vaak ook niet starten met een opleiding of cursus. Dat maakt meedoen bijna onmogelijk.
Bewoners weten dat het COA dit niet volledig zelf regelt, maar roepen overheid en IND op om wachttijden te verkorten. Voor mensen die al maanden in onzekerheid zitten, betekent elke versnelling direct meer grip op het dagelijkse leven.
Steun uit de omgeving groeit
In Haarlem maakt de actie veel los. Buurtbewoners komen langs met fruit, soep, thee en boeken. Ondernemers bieden kookspullen aan en vrijwilligers melden zich. Voor bewoners voelt die steun als een belangrijk signaal: jullie worden gezien.
Die aandacht zorgt ook voor gesprekken op de kade, waar eerder afstand en onbekendheid overheersten. Door elkaar te ontmoeten, worden verhalen tastbaar. En soms groeit daaruit iets praktisch: een klein idee dat ineens groot kan uitpakken.
Wat instanties zeggen en wat er op het spel staat
Het COA benadrukt dat er gesprekken lopen en dat suggesties welkom zijn, al zijn er ook praktische beperkingen. Tegelijk wordt verwezen naar oplossingen die elders werken, zoals afgesproken kookmomenten. De IND geeft aan te kijken naar kortere wachttijden, maar dat is geen snelle knop.
De komende dagen zijn cruciaal. Komt er beweging, dan kan dat de opvang menselijker maken—met meer keuze, meer duidelijkheid en meer eigen regie. Blijft het stil, dan groeien gezondheidsrisico’s en spanningen. Wat vind jij van hun actie en voorstellen? Laat het ons weten via onze sociale media.
Bron: faqts.net
