Ik zat in de speeltuin op een bankje, half met één oor bij het gegil van kinderen en half in gedachten. Tot ik ineens een jonge moeder hoorde roepen: “Lolly-May! Kom hier, schatje!” Ik keek automatisch op.
Mijn eerste reactie was nog best mild: oké, dat zal wel een bijnaam zijn. Zo’n thuis-naam die je alleen gebruikt als je kind met vieze knieën naast je staat. Maar een paar minuten later volgde er nog eentje, hard en duidelijk: “Lolly, niet op de glijbaan zitten!” Toen wist ik: dit is gewoon de officiële naam.
Een naam die je niet loslaat
In het begin blijf je vooral hangen op het geluid. Lolly-May klinkt vrolijk, licht en een tikje ondeugend. Het rolt makkelijk uit je mond en het past bij een kind dat rondrent met een staartje dat alle kanten op springt.
Niet veel later raakte ik met die moeder aan de praat. Ze straalde toen ze over de naam vertelde, alsof ze een geheim pareltje had gevonden dat nog niet iedereen kent. En eerlijk is eerlijk: dat enthousiasme is aanstekelijk.
Het verhaal achter de keuze
Ze vertelde dat ze de naam had opgepikt tijdens een stedentrip. In een klein, hip koffietentje had ze een meisje gezien met felgekleurde vlechtjes, en haar moeder riep haar zacht maar duidelijk: “Lolly-May.”
“Het klonk zó vrolijk,” zei ze. “Zo zoet. En vooral: anders dan wat je overal hoort.” Dat laatste herken ik meteen. Steeds meer ouders zoeken iets unieks, iets dat niet drie keer in dezelfde klas voorkomt.
De drang naar originaliteit
Er is ook wel iets logisch aan die zoektocht. Niemand zit te wachten op de eeuwige verwarring bij het schoolplein: “Welke bedoel je?” of leerkrachten die standaard achternamen moeten toevoegen omdat er alweer een derde Emma of Noah is.
Een naam voelt als een eerste cadeau dat je je kind geeft. Iets persoonlijks, iets dat iets zegt over jullie smaak, jullie dromen, jullie humor misschien ook. Alleen: dat cadeau blijft wel een leven lang mee.
Zoet klinkt leuk, maar zoet blijft niet altijd werken
En precies daar begint het voor mij te wringen. Want Lolly is onmiskenbaar lief en speels, maar het is óók letterlijk een snoepje. Een woord dat je associeert met de kassa bij de supermarkt, met kleverige handen en een stokje.
Voor een baby is dat nog vertederend. Voor een peuter ook. Maar ik merkte dat mijn hoofd meteen vooruit sprong in de tijd, naar momenten waarop een naam ineens een andere lading krijgt.
Hoe klinkt het later in een volwassen leven?
Probeer het eens hardop in te beelden, zonder te lachen of te twijfelen: “Dit is onze advocaat, Lolly.” Of: “Dokter Lolly neemt u zo mee.” Of nog lastiger: “Mevrouw Lolly Jansen, wilt u naar voren komen?”
Het kan natuurlijk allemaal, en er bestaan genoeg volwassen mensen met namen die ooit schattig begonnen. Maar bij Lolly voel je die dunne lijn tussen uniek en ongelukkig gekozen wel heel dichtbij komen.
Hip nu, houdbaar straks
We zitten in een tijd waarin namen steeds korter en ‘catchier’ worden. Namen die lekker staan op een geboortekaartje, op Instagram, op een houten naambordje boven het bed. Het is onderdeel geworden van een sfeer, bijna van een stijl.
Maar een naam is geen accessoire. Geen trend die je volgend jaar vervangt omdat je smaak opschuift. Het is iets dat je kind in sollicitatiegesprekken meeneemt, op diploma’s, in e-mails, en uiteindelijk misschien zelfs op een bordje bij een praktijkdeur.
De vraag die je jezelf kunt stellen
Wat ik zo interessant vond aan het gesprek in de speeltuin, is dat de moeder het duidelijk goed bedoelde. Ze wilde iets vrolijks, iets dat meteen een glimlach oproept. En dat doet Lolly-May ook, daar niet van.
Alleen vroeg ik me tegelijk af: kies je zo’n naam omdat je kind er later kracht uit kan halen, of kies je hem vooral omdat jij hem nú leuk vindt klinken? Dat is een verschil dat je makkelijk onderschat.
Mijn persoonlijke grens
Misschien ben ik te voorzichtig, of gewoon niet zo dapper met namen. Ik hou van origineel, maar ik hou ook van stevig. Van een naam die je op je twaalfde, vijfentwintigste én vijftigste zonder uitleg kunt dragen.
Voor mij valt Lolly-May nét in de categorie “leuk bedacht, maar spannend voor later”. Zo’n vondst die perfect past in een moment, maar waar de eigenaar misschien ooit van denkt: had dit echt mijn officiële naam moeten zijn?
Een naam is ook een toekomst
Uiteindelijk is er natuurlijk geen keiharde wet. Sommige kinderen groeien juist prachtig in zo’n opvallende naam, maken hem eigen en dragen hem met trots. En dat gun je iedereen.
Maar als je mij vraagt of ik Lolly-May een naam vind die over dertig jaar nog stevig staat, dan denk ik toch aan iets met een stokje eraan. Wat vind jij: fris en origineel, of nét te zoet? Laat het weten op onze sociale media—benieuwd hoe jullie hierover denken.
Bron: mamamagazine.nl
