Roxeanne Hazes laat in de podcast ADHAZES ongefilterd horen hoe het is om moeder te zijn terwijl je hoofd soms meteen naar het donkerste scenario schiet. Sinds de komst van haar zoon Fender Hazes voelt verantwoordelijkheid niet alleen als liefde, maar ook als een extra kwetsbare plek waar angst makkelijk in kan prikken.
Ze vertelt dat ze al van jongs af aan last heeft van angstige gedachten, maar dat het moederschap die gevoelens een andere richting heeft gegeven. Niet zozeer naar haarzelf, maar vooral naar de mensen die ze het liefste wil beschermen. En juist dat maakt het zó intens: je kunt het gevaar niet echt wegdenken, ook al wíl je dat nog zo graag.
Angst die zich verplaatst naar je gezin
In de podcast beschrijft Roxeanne hoe haar zorgen vooral gaan over haar gezin. Ze verwoordt het haast verbaasd, omdat het voor haar zo duidelijk voelt: naar zichzelf is ze minder streng of bang, maar zodra het om Fender en de mensen om haar heen gaat, slaat haar brein alarm.
“Het is heel gek. Ik heb het niet zo naar mezelf, maar ik heb het zó naar mijn gezin,” zegt ze. Ze geeft zelfs toe dat ze soms ineens hevig bezorgd kan zijn om iemand die dichtbij haar staat. Het laat zien hoe breed haar beschermingsdrang inmiddels is geworden.
Wanneer gedachten op hol slaan
Roxeanne noemt zichzelf geen hypochonder, maar ze herkent wel het mechanisme dat angstgedachten de ruimte kapen. Vooral als het om Fender gaat, ziet ze soms in één flits de meest extreme uitkomsten voor zich, nog voordat er überhaupt iets aan de hand is.
Ze deelt een voorbeeld dat rauw eerlijk is: ze zoekt bevestiging bij anderen over situaties die ze zich voorstelt, alsof ze het móét checken om weer te kunnen ademen. De gedachte dat Fender als enige zou overblijven, vindt ze ondraaglijk. Dat soort beelden blijven hangen.
De emotionele prijs van doemscenario’s
Wat in haar verhaal opvalt, is dat het niet alleen om “bang zijn” gaat, maar om de impact ervan. Zulke scenario’s zijn niet zomaar een nare gedachte die wegwaait; ze trekken emoties mee, en die kunnen een avond, nacht of dag helemaal kleuren.
Voor ouders is het herkenbaar dat liefde en zorgen soms door elkaar lopen, maar bij Roxeanne lijkt die mix extra scherp. Je wil je kind veilig houden, maar je kunt niet overal controle op hebben. En precies dat gebrek aan controle kan een angstig brein blijven herhalen.
Steun van broer André Hazes
Roxeanne staat er in elk geval niet alleen in. In ADHAZES vertelt ze dat haar broer André Hazes vergelijkbare angsten kent, vooral wanneer het gaat om hun kinderen. Dat maakt het onderwerp niet minder zwaar, maar wel minder eenzaam.
Ze zeggen dat ze er samen over kunnen praten: wakker liggen, doemscenario’s bedenken, het hele pakket. Het is geen gezellig onderwerp, maar wel eentje waarbij herkenning rust kan geven. Soms is het al helpend om te horen: jij bent niet de enige die zo denkt.
Praten als manier om het draaglijk te maken
Het gesprek met haar broer werkt voor Roxeanne als een soort ventiel. Niet omdat alle angst daarmee verdwijnt, maar omdat het hardop uitspreken de lading kan veranderen. Wat in je hoofd gigantisch voelt, wordt soms kleiner zodra iemand anders het begrijpt.
Tegelijkertijd is het duidelijk dat praten niet hetzelfde is als “oplossen”. Angst is vaak koppig en komt terug op momenten dat je het niet kunt gebruiken. Maar steun helpt wel om niet in je eentje te blijven rondmalen, en dat kan al veel verschil maken.
Een nuchtere partner tegenover een piekerhoofd
Opvallend in Roxeannes verhaal is het contrast met haar verloofde Erik Zwennes. Waar Roxeanne en André soms blijven hangen in ‘wat als’-gedachten, lijkt Erik daar veel minder last van te hebben. Zij noemt het bijna alsof hij leeft zoals het ‘hoort’.
Dat verschil in coping is herkenbaar in veel relaties: de één checkt, denkt vooruit en wil zekerheid, terwijl de ander vooral in het nu blijft. Roxeanne lijkt daarin een veilige gesprekspartner te vinden bij haar broer, omdat hij die gevoeligheid wél deelt.
Moederschap als extra gevoelige antenne
Roxeanne maakt met haar openheid duidelijk dat ouderschap niet alleen bestaat uit leuke momenten, trots en grappige uitspraken van je kind. Soms is het ook een constant aanstaande alertheid: je hart staat meer open, dus angst kan ook sneller binnenkomen.
Ze benadrukt niet dat ze dagelijks verlamd is, maar wel dat de angst in golven kan komen. Juist op momenten van onzekerheid, reizen, risico’s of simpelweg een nare gedachte die ineens binnenvalt. Liefde kan prachtig zijn, maar soms ook zwaar.
Waarom haar eerlijkheid binnenkomt
Het raakt, omdat Roxeanne niet probeert het mooier te maken. Ze laat zien dat zulke gedachten niet betekenen dat je een slechte ouder bent, maar juist dat je intens betrokken bent. Alleen: een betrokken hart en een onrustig hoofd kunnen samen een moeilijke combinatie zijn.
Door het onderwerp bespreekbaar te maken, geeft ze ook anderen ruimte. Veel mensen hebben die gedachten weleens, maar spreken ze niet uit omdat het “te eng” of “te gek” klinkt. Roxeanne laat horen dat kwetsbaarheid soms precies is wat je nodig hebt.
Conclusie
In ADHAZES schetst Roxeanne Hazes een eerlijk beeld van hoe angstige gedachten kunnen opspelen in het moederschap. De zorgen om Fender Hazes zijn soms heftig, en haar voorbeelden laten zien hoe ver een brein kan gaan als het veiligheid wil garanderen.
Tegelijkertijd is er ook steun: gesprekken met André helpen haar om het gewicht te delen, terwijl het contrast met Erik laat zien dat iedereen anders met angst omgaat. Wat vind jij: moeten dit soort onderwerpen vaker zo open besproken worden? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: faqts.net
