Ik weet dat het taboe is om trots te verkondigen dat je vrienden bent met je kind. Het is mijn taak om de ouder te zijn, niet de vriend, volgens velen. Wel, ik breek met die norm. Mijn zoon en ik zijn beste vrienden, en ik ben ook zijn ouder. Ik denk dat het absoluut mogelijk is om beide te zijn. Er is een verschil tussen een vriend en een softie. En ik ben zeker geen softie.
Een onconventionele vriendschap: Ouder en beste vriend
Mijn zoon is nog jong, en hij vertelt me regelmatig dat ik zijn beste vriend ben. Er is geen beter gevoel dan wanneer hij zijn armen om mijn nek slaat en zegt: “Jij bent mijn beste vriendin, mama.” Het vervult me vanbinnen. Natuurlijk zeg ik hem dat hij ook mijn beste vriend is. En dat meen ik.
Hij weet dat hij niet mijn enige vriend is. Ik heb volwassen vrienden, net zoals hij kindervrienden heeft. Het is belangrijk om dat onderscheid te maken. Omdat ik mijn kind als mijn beste vriend beschouw, betekent dat niet dat ik geen volwassen vriendschappen heb. Ik zou mijn volwassen problemen nooit op mijn kind afschuiven. Dat zou veel te veel druk leggen op een jong kind. Maar aangezien we al onze tijd samen doorbrengen, zijn we vanzelfsprekend heel close. We kijken overdag samen naar tekenfilms, en ik speel met hem met treintjes of we kleuren samen plaatjes. Hij komt vaak de keuken in om te kijken (en te kletsen) terwijl ik het avondeten maak.
Hij weet dat hij bij mij terecht kan en mij alles kan vertellen. Als hij ergens ongelukkig over is, geef ik hem de ruimte om erover te praten. Als ik zijn problemen op kan lossen, zal ik dat doen. Hij kan mij de waarheid vertellen als hij iets verkeerds heeft gedaan, omdat ik hem altijd die veilige ruimte heb geboden.
Het evenwicht tussen vriendschap en discipline
Hij weet ook dat hij enige vorm van consequentie voor zijn gedrag zal moeten ondergaan. Ik heb altijd duidelijk gemaakt dat als hij iets strafbaars heeft gedaan, hij gestraft zal worden. Discipline is iets waar ik niet voor terugdeins. Als ik denk dat hij te ver is gegaan, zal ik hem dat laten weten. We kunnen rondspelen en plezier hebben, maar als ik zeg dat het voorbij is, dan is het ook voorbij. Soms, omdat hij een kind is en nog aan het leren, pikt hij die signalen niet altijd op, en dan pak ik dat aan. Maar het feit dat ik de enige disciplinair ben, weerhoudt me er niet van een hechte relatie met hem te hebben.
Zo vaak heb ik mensen kinderen met gedragsproblemen de schuld zien geven aan hun ouders die probeerden hun vriend te zijn in plaats van hun ouder. Laks ouderschap heeft niets te maken met de manier waarop je wilt dat je kind je ziet, en alles met het feit dat je gewoon een onbetrokken ouder bent. Vriend van mijn zoon zijn betekent niet dat ik onbetrokken of laks ben; het betekent dat ik wil dat hij zich comfortabel en zelfverzekerd genoeg voelt in onze relatie. Het betekent dat hij weet dat hij met mij over alles kan praten. Soms irriteren we elkaar net zoals vrienden dat doen. Maar we kunnen even uit elkaar gaan om te hergroeperen (je kunt tenslotte maar zo lang een peuterdriftbui aan voordat je knapt) en weer naar elkaar toe komen.
In tegenstelling tot een gewone vriend, weet hij dat ik niet zomaar van hem zal weglopen als hij iets zegt of doet wat me niet bevalt. Natuurlijk, ik kan boos worden, maar ik blijf zijn veilige plek. En ik wil zijn vertrouwen behouden, zodat ik die veilige plek kan blijven naarmate de tijd verstrijkt.
De toekomst: Groei en verandering accepteren
Het is moeilijk om die nabijheid te behouden naarmate onze kinderen ouder worden. Zo vaak forceren ouders zichzelf op hun kinderen, en in hun levens, in een poging om op de hoogte te blijven. Ik weet hoe dat is, en ik wil niet die ouder zijn. Ik hoop dat mijn zoon, naarmate hij ouder wordt, ziet dat ik hem de ruimte geef die hij nodig heeft om te groeien, maar ook de structuur die hij nodig heeft om hem veilig te houden. Alleen de tijd zal het leren, maar voor nu ben ik dankbaar dat ik zijn beste vriend ben.
