Voormalig topschaatser Erben Wennemars heeft de afgelopen tijd aan den lijve ondervonden hoe onverwacht kwetsbaar het menselijk lichaam kan zijn. In een persoonlijke column beschrijft zijn vrouw Renate hoe een doodnormale dag ineens omsloeg in een moment waarop elke seconde telde.
Wat het extra confronterend maakt: Wennemars is iemand die bij veel Nederlanders nog altijd voelt als het toonbeeld van fitheid. Jarenlang zag je hem op het ijs, later als schaatsanalyticus: scherp, energiek, ogenschijnlijk onverwoestbaar. Juist daarom komt het nieuws hard binnen, ook bij mensen die hem alleen van televisie kennen.
Een gewone dag die opeens kantelt
In Renates verhaal begint het niet met een dramatische val of een sirene in de verte, maar met iets subtiels. Tijdens een telefoongesprek krijgt Erben een vreemd gevoel. Zijn woorden worden warrig, alsof de zinnen niet meer netjes in de goede volgorde willen.
Dat soort signalen kun je makkelijk wegwuiven: moe, druk, misschien even duizelig. Maar dit keer voelde het anders. Het was alsof zijn lichaam een alarmbel liet rinkelen. En precies dat besef, op dat moment, blijkt achteraf van onschatbare waarde.
De tegenwoordigheid van geest om hulp te zoeken
Volgens Renate hing Erben op en liep hij naar buiten, met een opvallend praktische gedachte: als hij echt zou neervallen, wilde hij gevonden kunnen worden. Het is een detail dat binnenkomt, omdat het laat zien hoe helder de urgentie voor hem voelde.
Daarna deed hij iets wat bijna ongelooflijk klinkt in zo’n situatie: hij stapte op de fiets en reed rustig midden op de weg naar de huisarts om de hoek. Geen paniek, geen impuls, maar doelgericht. Achteraf lijkt dat besluit het verschil te hebben gemaakt.
Van huisarts naar spoed: snel schakelen
Bij de huisarts werd snel duidelijk dat dit geen kwestie van “even aankijken” was. Erben werd direct doorgestuurd naar de spoedeisende hulp in Zwolle. In het ziekenhuis volgde een scan, om te achterhalen wat er precies aan de hand was.
Niet veel later kreeg hij bloedverdunners toegediend. Die medicijnen helpen om te voorkomen dat een stolsel groter wordt of opnieuw problemen veroorzaakt. Het is typisch zo’n behandeling waarbij snelheid alles is: hoe eerder je erbij bent, hoe groter de kans op herstel.
Een propje in de hersenen en de schrik die blijft hangen
Renate noemt het een “propje” in zijn hersenen: een herseninfarct. Daarbij raakt een bloedvat in de hersenen (gedeeltelijk) afgesloten, waardoor een deel tijdelijk te weinig zuurstof krijgt. Dat kan uiteenlopende klachten geven, zoals spraakproblemen of uitval.
Na 24 uur ziekenhuis, tests en controles mocht hij naar huis. Opvallend: zonder strenge leefregels of beperkingen. Volgens de artsen kwam het niet door te hard werken of te hard sporten. Toch is de schrik er niet minder om.
Fit zijn is geen garantie
De boodschap die in Renates woorden doorklinkt, is er één die veel mensen eigenlijk liever niet horen: het kan “gewoon”. Je kunt fit zijn, sporten, gezond leven en tóch ineens met iets ernstigs worden geconfronteerd. Niet als straf, niet als consequentie, maar als pech.
Dat maakt het zo lastig te bevatten. Want we houden van verklaringen: te druk, te weinig slaap, te veel stress. Maar soms is het antwoord simpelweg dat het lichaam een eigen koers vaart. En dat je dan maar één ding kunt doen: snel handelen.
Tijd als cruciale factor
Voor het gezin Wennemars is één woord blijven hangen: tijd. De snelheid waarmee Erben de signalen herkende, de stap naar de huisarts maakte en vervolgens in het ziekenhuis belandde, wordt door Renate expliciet genoemd als cruciaal.
Dat is ook precies wat artsen vaak benadrukken bij mogelijke beroerte- of infarctklachten: niet afwachten, niet twijfelen, maar direct hulp inschakelen. In dit verhaal zie je waarom. Minuten kunnen bepalend zijn voor de schade én het herstel.
Onzekerheid over de oorzaak, maar dankbaarheid overheerst
Volgens Renate weet Erben nog niet exact waar het probleem vandaan kwam. Dat is niet ongebruikelijk: soms is de directe aanleiding lastig te herleiden. Er kunnen allerlei factoren meespelen, van hartritmestoornissen tot stollingsproblemen.
Maar in plaats van zich vast te bijten in één verklaring, lijkt het gezin vooral opgelucht dat hij er nog is en dat hij er relatief goed vanaf is gekomen. Die opluchting klinkt door in kleine, menselijke dingen: een extra stevige knuffel voor iedereen die hij tegenkomt.
‘Ik leef nog’ en een nieuw soort nuchterheid
Het zinnetje dat Erben volgens Renate nu vaak zegt, is even simpel als raak: “Ik leef nog.” Het is geen groot statement, eerder een nuchtere constatering met een randje emotie. En misschien ook een herinnering voor anderen.
Want als iemand die jarenlang op topsportniveau presteerde en nog altijd sportief en energiek oogt dit kan overkomen, dan kan het in principe iedereen overkomen. Juist daarom is dit verhaal meer dan een privé-update: het is een wake-upcall, zonder paniek te zaaien.
Wat je als lezer hieruit kunt meenemen
Renates column is niet geschreven als medische handleiding, maar je haalt er wél een duidelijke les uit: luister naar signalen die ineens niet kloppen. Zeker als spraak, gezicht of kracht in een arm of been opeens verandert, is het verstandig direct hulp te zoeken.
Daarnaast laat het verhaal zien hoe belangrijk het is dat omstanders en zorgverleners snel schakelen. Van het moment van verwarring aan de telefoon tot de scan en medicijnen in het ziekenhuis: elke stap telt op, en samen maken ze het verschil.
Reacties en impact: waarom dit nieuws blijft hangen
Het bericht over Wennemars raakt veel mensen omdat hij zo herkenbaar is in het Nederlandse sportgeheugen. Voor de ene generatie is hij de sprinter die het ijs liet trillen, voor de ander de analist met scherpe blik. En nu is hij ineens ook iemand met een heel menselijk verhaal.
Juist dat kan anderen helpen om signalen serieus te nemen. Niet omdat het leuk is om bang te worden, maar omdat het beter is om één keer te veel te bellen dan één keer te laat. Als dit verhaal iets op gang brengt, dan is dat misschien wel de grootste winst.
Dit soort gebeurtenissen zet je even stil bij je eigen gezondheid en die van mensen om je heen. Heb jij zelf, in je familie of vriendengroep weleens iets soortgelijks meegemaakt? En merk je dat het je blik op “fit zijn” heeft veranderd?
Laat het ons weten op onze sociale media. Deel je ervaring, stel je vraag of reageer gewoon met wat je erbij voelt—want soms helpt het al om te merken dat je niet de enige bent die hiervan schrikt.
Bron: nos.nl
