Babette van Veen (58) heeft de afgelopen maanden geprobeerd het leven zo normaal mogelijk door te laten lopen. Voor de buitenwereld bleef ze vooral “gewoon” Babette: actrice, moeder, iemand die haar schouders eronder zet. Maar achter die rustige façade speelde er meer, zo vertelt ze deze week openhartig in gesprek met Weekend.
In plaats van meteen alles uit te leggen, houdt ze het in het begin nog klein en menselijk: doorgaan, regelen, er zijn voor haar kinderen. Tot haar lichaam op een moment duidelijk maakte dat het zo niet langer ging.
Een jaar dat anders liep dan gepland
Het jaar begon voor Van Veen al loodzwaar door het plotselinge overlijden van haar ex-partner Bas Westerweel. In mei kwam het nieuws hard binnen: Westerweel overleed onverwachts op 15 mei 2026, in zijn slaap, en werd levenloos aangetroffen in zijn appartement in Enschede.
Voor Babette was het niet alleen het verlies van een bekende Nederlander, maar vooral het wegvallen van iemand met wie ze een groot deel van haar leven deelde. Samen kregen ze twee zoons, Silvijn en Sebastiaan, en juist die gezinsband maakt zo’n klap extra complex.
Wie Bas Westerweel was voor veel Nederlanders
Westerweel was jarenlang een vertrouwd gezicht op radio en televisie. Veel mensen kennen hem van programma’s als Toppop, Het Klokhuis, De sleutels van Fort Boyard en het Schooltv-weekjournaal. Ook bij Koffietijd was hij een periode te zien, naast Loretta Schrijver.
Zijn naam dook niet alleen op in tv-gidsen, maar ook in de media rondom zijn privéleven. Bas en Babette waren van 1998 tot 2010 getrouwd. Uit een eerder huwelijk had hij al twee kinderen, waardoor er een groot, samengesteld gezin achterbleef.
Reageren op verlies terwijl je ook moeder bent
Na het overlijden liet Babette eerder al via een bericht weten hoeveel steun ze voelde. Ze vertelde overspoeld te zijn met liefde en dat die warme reacties hielpen, juist omdat ze zich vooral wilde richten op het opvangen van haar kinderen en het draaiende houden van thuis.
Ze gaf toen ook aan dat ze misschien later meer zou delen, maar dat er op dat moment maar één prioriteit was: er zijn voor Silvijn en Sebastiaan. Die keuze zegt veel over haar houding: eerst zorgen, dan pas praten.
Het lichaam dat ’s nachts niet meer meewerkt
Toch kwam er een periode waarin die “sterk zijn”-stand zijn prijs vroeg. Eind augustus vertelde Van Veen al in VROUW dat ze ’s nachts enorm haar kaken op elkaar klemde. Zó hard zelfs, dat een wortel van een kroon afbrak.
Overdag, zei ze, kan ze veel hebben—dan is er controle en kun je jezelf bij elkaar rapen. Maar ’s nachts niet. Het gevolg: tandarts, kaakchirurg, alles eruit, een hoop gedoe. Precies dat soort signalen dat je onderbewuste allang op de rem trapt.
Ook haar rug gaf het op
Alsof het kaakprobleem nog niet genoeg was, ging Babette daarna ook door haar rug. Ze vertelde dat ze plots niet meer vooruit of achteruit kon. Het past, zei ze, in een terugkerend thema in haar leven: grenzen aangeven blijft lastig.
En dat is herkenbaar voor veel mensen die graag “de veilige haven” willen zijn. Babette verwoordde het heel duidelijk: ze wil er vooral voor haar kinderen zijn, ook als ze zelf niet lekker in haar vel zit. Maar dat kost energie, en die energie was op.
Opname in het ziekenhuis en ‘paniek’
In Weekend vertelt Van Veen nu dat het uiteindelijk erger werd. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis en moest direct door naar de radioloog voor foto’s. “Er was echt een soort paniek,” zegt ze over dat moment, wat duidelijk maakt hoe serieus het werd ingeschat.
Het is het soort situatie dat je ineens in een andere realiteit zet: van “even doorbijten” naar “we moeten nú kijken wat er aan de hand is.” En juist die omslag maakt indruk, omdat je dan pas voelt hoeveel je eigenlijk al te lang hebt weggeduwd.
Een wake-upcall met een duidelijke belofte
Babette beschrijft de gebeurtenis als een enorme wake-upcall. Ze vertelt dat ze op dat moment bijna een soort afspraak met zichzelf maakte: als er een kans is dat het allemaal goed komt, dan gaat ze het anders doen en beter voor zichzelf zorgen.
Die zin raakt, omdat het zo eerlijk is. Veel mensen herkennen dat punt waarop je pas bijdraait als je lichaam je dwingt te stoppen. In haar woorden klinkt geen drama om het drama, maar vooral de schrik: “Dit gaat gewoon niet meer.”
Minder werk, meer lucht: maar dat leer je niet in één dag
Na alles wat er gebeurde, besloot Van Veen gas terug te nemen en minder werk aan te nemen. Ze legt uit dat “altijd maar leveren” bijna een tweede natuur is. Niet omdat het moet van anderen, maar omdat je er zelf in getraind raakt.
En dus blijft het, zoals ze het noemt, een “ongoing thing”: telkens opnieuw leren om niet automatisch over grenzen heen te gaan. Dat proces kost tijd, maar juist door erover te praten, maakt ze het onderwerp zichtbaar—zonder dat het zwaar of afstandelijk wordt.
Wat dit verhaal losmaakt bij het publiek
Het verhaal van Babette raakt aan iets groters dan alleen haar persoonlijke situatie: rouw, stress en het stille doorzetten waar veel mensen mee rondlopen. Zeker wanneer je ook nog “sterk” wilt blijven voor kinderen of familie, kan het lichaam ineens het woord nemen.
Of je haar kent uit Goede Tijden, Slechte Tijden of vooral als bekende Nederlander die af en toe in interviews verschijnt: dit soort openheid zet mensen aan het denken. Niet over roem, maar over grenzen, gezondheid en op tijd om hulp vragen.
Praat mee: herken jij dit of zie je het om je heen?
Babette van Veen laat zien hoe dun de lijn is tussen volhouden en omvallen. Haar verhaal is tegelijkertijd persoonlijk en herkenbaar: soms zegt je hoofd “het gaat wel”, terwijl je lijf al weken “stop” roept.
Ben jij weleens pas laat gaan luisteren naar je lichaam, of zie je iemand in je omgeving die altijd maar doorgaat? Laat het weten op onze social media—we zijn benieuwd hoe jij hiernaar kijkt.
Bron: socialnieuws.nl
