Wie Groningen de afgelopen decennia een beetje heeft gevolgd, kwam de naam Jacques Wallage vanzelf tegen. Soms op de achtergrond, als bestuurder met een scherp oog voor de samenleving, soms nadrukkelijk in beeld, midden in een debat of bij een ingrijpend moment voor de stad.
De oud-PvdA’er en voormalig burgemeester van Groningen is op 79-jarige leeftijd overleden. Zijn overlijden is door de familie bevestigd en zorgt voor veel reacties in politiek Den Haag én in het noorden, waar hij voor velen een herkenbaar gezicht was.
Een man die Groningen nooit losliet
Wallage werd in 1946 geboren in Groningen en die oorsprong bleef, hoe ver zijn loopbaan hem ook bracht, steeds in zijn werk meeklinken. Hij had een stijl die niet draaide om bravoure, maar om inhoud, nuance en een duidelijke sociale ondertoon.
In de jaren zeventig begon hij in de Groningse gemeenteraad, in een tijd waarin de politiek sterk in beweging was. Daar viel al op dat hij ingewikkelde onderwerpen terug kon brengen tot de kern, zonder de menselijke kant te vergeten.
Van lokale raad naar landelijke politiek
In 1981 maakte Wallage de stap naar de Tweede Kamer namens de Partij van de Arbeid. Binnen korte tijd stond hij bekend als iemand die dossiers écht las en gesprekken voerde alsof het om mensen ging, niet alleen om cijfers of systemen.
Hij hield zich onder meer bezig met onderwijs en sociale zaken, thema’s die hem goed lagen en die aansluiten bij zijn reputatie: gedreven, analytisch en betrokken. In de Kamer bekleedde hij meerdere functies, waaronder fractiesecretaris en vicefractievoorzitter.
Onderwijs in zijn portefeuille als staatssecretaris
In 1989 volgde een rol in het kabinet-Lubbers III: Wallage werd staatssecretaris van Onderwijs en Wetenschappen. Het onderwijs was toen al een politiek gevoelig terrein, met discussies over kwaliteit, kansen en de inrichting van het stelsel.
Tot 1993 werkte hij aan dossiers waarin vernieuwing en beleid samen moesten komen met draagvlak in het veld. Na die periode keerde hij terug naar de Tweede Kamer, waar zijn gewicht binnen de PvdA zichtbaar bleef groeien.
Fractievoorzitter in een roerige tijd
In 1994, na het vertrek van Wim Kok als fractievoorzitter, nam Wallage het stokje over. Daarmee kwam hij in een positie waarin niet alleen standpunten tellen, maar ook de kunst om een fractie bij elkaar te houden en koers te bepalen.
Het politieke klimaat veranderde snel: integratie, sociale zekerheid en de toekomst van de verzorgingsstaat stonden hoog op de agenda. Wallage kreeg waardering om zijn verbindende aanpak en zijn vermogen om ook buiten de eigen kring gesprekken gaande te houden.
Terug naar het noorden als burgemeester
In 1998 koos hij voor een opvallende beweging: hij verliet de landelijke politiek en werd burgemeester van Groningen. Voor veel Stadjers voelde dat als een terugkeer van “iemand van hier”, met ervaring én een duidelijke betrokkenheid bij lokale vraagstukken.
Tot 2009 stond Wallage aan het roer in een periode waarin Groningen stevig in ontwikkeling was. Wijken werden aangepakt, de leefbaarheid stond hoog op de lijst en ook cultuur en het studentenleven speelden een belangrijke rol in het stadsbeeld.
Rust en overzicht tijdens moeilijke momenten
Een burgemeester wordt vaak beoordeeld op hoe hij op gewone dagen bestuurt, maar zeker ook op hoe hij reageert als het spannend wordt. Wallage stond bekend als iemand die in crisissituaties rust uitstraalde en het gesprek gaande hield.
Landelijke gebeurtenissen met grote impact, zoals de vuurwerkramp in Enschede in 2000, hadden ook hun weerslag op gemeenten elders. Collega’s en inwoners herinneren zich vooral zijn nuchtere benadering: eerst mensen, dan pas de procedure.
Na het stadhuis bleef hij zichtbaar
Na zijn afscheid als burgemeester verdween Wallage niet uit het publieke domein. Hij zette zich in als voorzitter en toezichthouder bij verschillende organisaties en bleef zich uitspreken over thema’s als democratie, burgerparticipatie en sociale gelijkwaardigheid.
Wallage werd ook gezien als denker en schrijver: iemand die graag verbanden legde tussen beleid en dagelijkse werkelijkheid. Daarnaast wordt hij door velen herinnerd als toegankelijk, iemand die jonge politici serieus nam en met plezier begeleidde.
Reacties uit politiek en stad
Na het nieuws van zijn overlijden kwamen reacties uit verschillende hoeken. Binnen de PvdA, maar ook daarbuiten, wordt gesproken over een bestuurder met visie en integriteit. In Groningen klinkt vooral het beeld van een burgemeester met menselijke maat.
Ook vanuit het huidige stadsbestuur is medeleven uitgesproken, met nadruk op de rol die Wallage speelde in de ontwikkeling en uitstraling van Groningen. Oud-collega’s uit de Kamer en het kabinet spreken waarderend over zijn nalatenschap en stijl.
Wat blijft: betrokkenheid en een duidelijke koers
Het overlijden van Jacques Wallage markeert voor veel mensen het einde van een herkenbare periode, waarin bestuurders nog sterk met één stad of één ideaal werden vereenzelvigd. Zijn loopbaan ademde publieke dienst, met oog voor sociale rechtvaardigheid.
De familie heeft laten weten het verlies in besloten kring te verwerken. Later wordt naar verwachting ruimte gemaakt voor een moment van herdenking. Wil jij iets delen over Wallage of een herinnering aan zijn tijd in Groningen? Laat het weten op onze sociale media.
Bron: nu.nl
