Froukje de Both (53) heeft in het EO-programma De Kist een intiem en aangrijpend hoofdstuk uit haar leven gedeeld. Voor het eerst vertelt ze over het verlies van haar eerste grote liefde, Olivier. Zijn plotselinge overlijden op jonge leeftijd liet een diepe leegte achter, die ze jarenlang in stilte met zich meedroeg. Het gesprek maakt zichtbaar hoe rauw rouw kan zijn, zelfs decennia later.
Eerste liefde en een veel te vroeg afscheid
Als zestienjarig meisje ontmoette Froukje haar grote liefde. Olivier was voor haar de eerste met wie alles klopte. Zijn vrije, ongrijpbare karakter maakte diepe indruk. Ze waren drie jaar samen en maakten plannen om te gaan samenwonen.
Alles leek te wijzen op een gezamenlijke toekomst, tot die ineens werd verstoord door heftige hoofdpijnklachten. Wat begon met vage klachten, eindigde in een noodlottige medische diagnose.
Een operatie met fatale afloop
Olivier bleek vocht in zijn kleine hersenen te hebben en moest geopereerd worden. Die eerste ingreep verliep nog volgens verwachting, al wilde hij dat Froukje niet op bezoek kwam. “We waren nog jong. Hij zei: ‘Ik wil niet dat Froukje er is, want ik wil niet dat ze schrikt,’” vertelde ze.
Het deed pijn dat ze niet dichtbij hem mocht zijn op zo’n cruciaal moment. Toen een tweede operatie noodzakelijk bleek, ging het mis. Olivier raakte in coma en is daarna niet meer wakker geworden. Froukje kreeg geen kans om afscheid te nemen, iets wat haar tot op de dag van vandaag blijft achtervolgen.
Rouwen in stilte en afzondering
Op negentienjarige leeftijd verloor Froukje de persoon van wie ze zielsveel hield. Toch moest ze het verdriet in haar eentje dragen. Thuis voelde ze zich niet veilig genoeg om te praten. De band met haar moeder was onvoldoende hecht om zulke gevoelens te delen. “Ik had niemand met wie ik erover kon praten,” vertelt ze zichtbaar geëmotioneerd. De eenzaamheid nestelde zich diep in haar leven en groeide mee met de jaren.
Overleven door te vluchten in zelfstandigheid
Omdat ze zich niet begrepen voelde, dwong ze zichzelf om door te gaan. “Ik moet door met mijn leven. Hoe moet ik dat doen?” Het verdriet werd weggestopt, en overleven werd de enige manier om verder te kunnen.
Deze strategie hield haar overeind, maar had ook een prijs. “Ik denk ook dat ik daardoor vaak een soort eenzaamheid voel in mijn leven.” Het verlies maakte haar zelfstandig, maar leerde haar ook dat ze op niemand hoefde te rekenen, behalve op zichzelf.
Nu pas ruimte om te rouwen
Pas in de afgelopen jaren merkt Froukje dat ze het zichzelf gunt om verdriet te voelen. Waar ze vroeger emoties wegduwde, maakt ze nu ruimte voor wat ooit niet kon worden geuit. “Kan je nagaan, dat ik nu pas mezelf veel meer toesta om verdriet en de niet zulke leuke emoties ook te voelen.”
Die bewustwording brengt troost, maar ook besef. Het verlies van Olivier blijft onderdeel van haar, maar nu met zachtheid en openheid benaderd in plaats van gesloten en alleen.
