Het leven van Hans Kazàn laat zien dat optimisme niet vanzelfsprekend is, maar een bewuste keuze. Je ziet hoe de bekende goochelaar, ondanks jarenlange gezondheidsproblemen, weigert om te blijven hangen in somberheid. Waar zijn carrière draaide om illusie en verwondering, draait zijn persoonlijke leven nu om acceptatie en veerkracht. Dat proces verloopt niet zonder pijn, maar wel met opmerkelijke rust. “Het eerste wat je eigenlijk moet doen, is accepteren,” zegt hij openhartig, zonder omwegen.
Gezondheidsproblemen die al vroeg begonnen
Je ontdekt dat Hans al op jonge leeftijd te maken kreeg met lichamelijke tegenslagen. Op zijn zeventiende werd bij hem de ziekte van Dupuytren vastgesteld. Deze aandoening zorgt ervoor dat vingers krom trekken en bewegen steeds lastiger wordt. In de jaren daarna bleven nieuwe medische problemen zich aandienen. Zijn lichaam vroeg voortdurend aandacht, terwijl zijn hoofd bleef doorgaan met werken en creëren.
In 2021 en 2022 werd die kwetsbaarheid opnieuw pijnlijk duidelijk. Hans belandde meerdere keren in het ziekenhuis vanwege ernstige maagklachten. Later volgde ook een aneurysma, een gevaarlijke verwijding van een bloedvat. Dat soort diagnoses zet alles stil. Toch bleef hij opvallend nuchter onder die dreiging. De man die het publiek altijd liet glimlachen, leerde zelf omgaan met onzekerheid.
Geen slachtofferrol, maar bewust perspectief
Je merkt dat Hans nooit kiest voor boosheid of zelfmedelijden. In plaats daarvan zoekt hij rust in aanvaarding. In het programma Frans & Mariska, Stellen op de Proef legt hij dat helder uit. “Van alles de schuld geven helpt niet. Je wordt daar niet beter van,” zegt hij zonder emotie, maar met overtuiging. Die houding lijkt hem houvast te geven in onzekere tijden.
Volgens Hans levert acceptatie ruimte op. Niet om problemen te ontkennen, maar om ermee te leren leven. Hij benoemt dat vechten tegen de realiteit energie kost die je beter kunt gebruiken om kwaliteit te behouden. Die gedachte vormt de basis van zijn levenshouding en beïnvloedt elke keuze die hij nu maakt.
Leven met een ziekte zonder naam
Hans geeft aan dat hij momenteel leeft met wat hij zelf omschrijft als “een nare ziekte”. Over de details blijft hij bewust vaag. Je voelt dat hij de regie wil behouden over zijn verhaal. Wat wel duidelijk is, is dat de aandoening hem beperkt in zijn dagelijkse functioneren. Toch weigert hij zich door angst te laten leiden.
“Het is nu eenmaal zo. Vanuit daar ga je verder zoeken naar oplossingen, waardoor je wel nog zoveel mogelijk blijheid uit het leven kan halen,” zegt hij rustig. Die woorden laten zien dat hij bewust kiest voor levenskwaliteit. Zijn benadering draait om mogelijkheden, niet om beperkingen. Dat maakt zijn verhaal herkenbaar voor veel mensen.
Acceptatie als bron van kracht
Je hoort Hans benadrukken dat accepteren niet hetzelfde is als opgeven. Integendeel, het biedt juist mentale kracht. “Kijk naar wat je hebt en niet te veel naar wat je mist, dat vind ik altijd een hele belangrijke,” legt hij uit. Die gedachte helpt hem relativeren, zelfs op dagen dat zijn lichaam tegenwerkt.
Zijn houding raakt veel mensen, juist omdat hij niets mooier maakt dan het is. Geen grote woorden, geen dramatiek. Alleen de erkenning dat pijn bestaat, maar niet alles hoeft te bepalen. Dat maakt zijn boodschap krachtig en geloofwaardig.
Spanje als veilige haven
Samen met zijn vrouw Wendy besloot Hans zijn leven te verplaatsen naar Spanje. Je merkt dat deze stap meer betekende dan alleen een andere woonplek. “Een van de leukste periodes van mijn leven,” zegt hij zichtbaar ontspannen. “Het is een soort vrijheid hebben. Dit is echt ons thuis en we voelen ons hier heel fijn. Wat dat betreft is dit onze laatste stap.”
Het Spaanse leven biedt rust, zon en eenvoud. Die combinatie lijkt Hans goed te doen. Het tragere tempo en de afstand tot verplichtingen zorgen voor ademruimte. Voor hem voelt het als een nieuw hoofdstuk, waarin gezondheid en geluk hand in hand moeten gaan.
Levenslessen uit ervaring
Hans benadrukt dat optimisme niet betekent dat je problemen negeert. Het gaat om leren kijken vanuit een ander perspectief. “Het eerste wat je eigenlijk moet doen, is accepteren,” herhaalt hij bewust. Volgens hem ontstaat kracht pas wanneer je stopt met verzet. Boosheid en schuldvragen brengen geen oplossing.
Zijn verhaal laat zien dat veerkracht niet zit in fysieke kracht, maar in mentale flexibiliteit. Zelfs na operaties, ziekenhuisopnames en onzekerheid blijft hij zoeken naar lichtpuntjes. Die houding heeft hem geholpen om overeind te blijven.
Een andere vorm van magie
Hoewel Hans minder vaak op het podium staat, is zijn persoonlijke kracht misschien wel indrukwekkender dan zijn goocheltrucs ooit waren. Waar anderen zouden wanhopen, vindt hij betekenis in kleine momenten. “Als ik ’s ochtends wakker word en de zon schijnt, is dat al genoeg voor een glimlach,” deelt hij.
Zijn verhaal laat zien dat echte magie zit in doorzetten. Niet door alles weg te toveren, maar door te leren leven met wat er is. Voorlopig geniet hij samen met Wendy van rust, zon en verbondenheid. Zijn lichaam kent grenzen, maar zijn geest blijft opvallend sterk.
