Pesten is een veelvoorkomend probleem in Nederland. Maar liefst 11% van de basisschoolleerlingen, 5% van de middelbare scholieren en een kwart van de werkende mensen hebben ermee te maken. De impact van pesten kan levenslang diepe littekens achterlaten.
Ismee Kok (29), moeder, ondernemer en voormalig slachtoffer van pesten, weet dat als geen ander. Ondanks haar succesvolle carrière en gezin achtervolgen de trauma’s van haar jeugd haar nog steeds.
Een moeilijke jeugd op Texel
Ismee groeide op op Texel, een klein eiland waar de keuze in vrienden beperkt is. Ze was gelukkig met de groep waarmee ze omging, totdat haar leven plotseling veranderde. “Toen ik op mijn veertiende als model werd gescout, begon alles te veranderen. De mensen om me heen vonden het raar, en langzaam werd ik buitengesloten,” vertelt Ismee.
De situatie escaleerde op een dag toen ze na school werd uitgenodigd bij iemand thuis. Daar werd ze door haar vrienden in het midden van een kamer gezet en beledigd. “Ze vertelden me dat ik niets waard was en het lelijkste was dat ze ooit hadden gezien. Vanaf dat moment verloor ik al mijn vrienden en werd ik volledig genegeerd.”
Het gebrek aan hulp en de gevolgen
Hoewel haar ouders op de hoogte waren van de situatie, konden ze weinig doen om de situatie te verbeteren. “Buitensluiting is niet iets wat je zomaar kunt veranderen,” legt Ismee uit. Uiteindelijk besloot ze om zonder diploma van school te gaan en verhuisde ze naar Amsterdam om haar modellencarrière voort te zetten.
Daar kwam ze in contact met een van de mensen die haar vroeger hadden gepest. Ondanks excuses en een poging tot vriendschap, probeerde die persoon haar opnieuw buiten te sluiten.
Ismee voelde een enorme drang om zichzelf te bewijzen aan haar vroegere pesters. “Ik werkte me kapot om hen te laten zien dat ik wel succesvol kon zijn,” vertelt ze. Maar die constante drang om zich te bewijzen eiste uiteindelijk zijn tol. Op haar 23e belandde ze in een burn-out en moest ze terug naar Texel om bij haar ouders te herstellen.
Een moeilijke weg naar herstel
De terugkeer naar Texel voelde voor Ismee als falen. “Het eerste half jaar durfde ik niet naar buiten, bang om de mensen van vroeger tegen te komen,” herinnert ze zich. Familieleden vertelden haar dat haar voormalige pesters nog steeds over haar roddelden en via social media haar leven bleven volgen.
Maar ondanks die terughoudendheid begon ze langzaam op te knappen. “Ik speelde mooi weer wanneer ik hen tegenkwam, maar durfde nooit te vertellen hoeveel pijn het pesten nog steeds deed.”
De trauma’s van haar jeugd keerden echter terug toen ze onlangs bedrogen werd door iemand die ze vertrouwde. “Dat verraad bracht al het oude verdriet naar boven,” vertelt ze. “Ik dacht dat ik spoken zag door mijn verleden, maar mijn wantrouwen bleek terecht. Het heeft me opnieuw laten zien hoe diep de littekens van het pesten zitten.”
Moederschap en nieuwe uitdagingen
Nu Ismee moeder is, wordt ze opnieuw geconfronteerd met de onzekerheden die haar verleden heeft achtergelaten. “Ik kan niet langer doen alsof kritiek en online pesterijen mij niets doen. Ik wil mijn dochter leren dat zelfliefde het allerbelangrijkste is, maar ik heb zelf nog een weg te gaan,” geeft ze toe.
Hoewel ze trots is op de stappen die ze heeft gezet, hoopt ze dat therapie haar helpt om het vertrouwen in anderen terug te vinden en hechte vriendschappen opnieuw aan te gaan.
Terugkijken en vooruitgaan
Ismee kijkt met gemengde gevoelens terug op haar verleden. Ze vraagt zich af of haar pesters ooit hebben beseft hoeveel schade ze hebben aangericht. “Ik hoop dat ze inzien hoeveel invloed hun gedrag heeft gehad. Maar ondanks alles ben ik dankbaar voor waar ik nu sta,” zegt ze. Ze is trots op de zachtheid die ze in zichzelf heeft teruggevonden en wil vooral vooruitkijken, met de blik gericht op een toekomst vol zelfliefde en herstel.
